Ο «άγνωστος» Θεός

0
50

«Σταθείς δε ο Παύλος εν μέσω του Αρείου Πάγου, είπεν· Άνδρες Αθηναίοι, κατά πάντα σας βλέπω εις άκρον θεολάτρας. Διότι ενώ διηρχόμην και ανεθεώρουν τα σεβάσματά σας, εύρον και βωμόν, εις τον οποίον είναι επιγεγραμμένον, Αγνώστω Θεώ. Εκείνον λοιπόν, τον οποίον αγνοούντες λατρεύετε, τούτον εγώ κηρύττω προς εσάς. Ο Θεός, όστις έκαμε τον κόσμον και πάντα τα εν αυτώ, ούτος Κύριος ων του ουρανού και της γης, δεν κατοικεί εν χειροποιήτοις ναοίς, ουδέ λατρεύεται υπό χειρών ανθρώπων ως έχων χρείαν τινός, επειδή αυτός δίδει εις πάντας ζωήν και πνοήν και τα πάντα· και έκαμεν εξ ενός αίματος παν έθνος ανθρώπων, διά να κατοικώσιν εφ” όλου του προσώπου της γης, και διώρισε τους προδιατεταγμένους καιρούς και τα οροθέσια της κατοικίας αυτών, διά να ζητώσι τον Κύριον, ίσως δυνηθώσι να ψηλαφήσωσιν αυτόν και να εύρωσιν, αν και δεν είναι μακράν από ενός εκάστου ημών. Διότι εν αυτώ ζώμεν και κινούμεθα και υπάρχομεν, καθώς και τινές των ποιητών σας είπον· Διότι και γένος είμεθα τούτου. Γένος λοιπόν όντες του Θεού, δεν πρέπει να νομίζωμεν τον Θεόν ότι είναι όμοιος με χρυσόν ή άργυρον ή λίθον, κεχαραγμένα διά τέχνης και επινοίας ανθρώπου. Τους καιρούς λοιπόν της αγνοίας παραβλέψας ο Θεός, τώρα παραγγέλλει εις πάντας τους ανθρώπους πανταχού να μετανοώσι, διότι προσδιώρισεν ημέραν εν ή μέλλει να κρίνη την οικουμένην εν δικαιοσύνη, διά ανδρός τον οποίον διώρισε, και έδωκεν εις πάντας βεβαίωσιν περί τούτου, αναστήσας αυτόν εκ νεκρών.» (Πράξεις 17:23-31)

Είναι βέβαιο πως ο καθένας φτιάχνει τη θεωρία του, αυτήν που τον βολεύει, για να αντιμετωπίσει το πρόβλημα της θέσης του απέναντι στο Θεό. Ο άθεος λέει: «Δεν πιστεύβ στο Θεό, δεν δέχομαι την ύπαρξή Του». Ο αγνωστικιστής λέει: «Δεν ξέρω αν υπάρχει Θεός». Κάποιος τρίτος, σπουδαίος και τρανός, έλεγε: «Δεν ξέρω τι υπάρχει και δεν με ενδιαφέρει να μάθω. Το μόνο που με νοιάζει είναι ό,τι υπάρχει εδώ και τώρα». Δικαίωμα του καθενός μέσα στα πλαίσια της πνευματικής μας ελευθερίας να έχει ό,τι άποψη τον εξυπηρετεί. Άλλος αρνείται, άλλος ειρωνεύεται, άλλος γελάει στο άκουσμα της λέξης Θεός. Μάλιστα σ’ έναν τέτοιο τελευταίο, ένα παιδί του Θεού μίλησε, σκληρά ίσως, αλλά αληθινά. «Γελάς καημένε που σου μιλώ για τον Χριστό, μα όταν Τον συναντήσεις δεν θα γελάς πια. Εκεί θα χαμογελούν μόνο οι δικοί Του. Άλλωστε όποιος γελά τελευταίος, γελά καλύτερα». Ας μην ξεγελιέται κανείς από τις εσωτερικές παρορμήσεις του και τις επιθυμίες του. Όλα γύρω μας μιλούν για το Θεό(Ρωμαίους 1:19-20), από την παπαρούνα ως το κοχύλι της θάλασσας. Δεν ωφελεί να Τον παραγκωνίζουμε και να Τον απορρίπτουμε. Είναι ο Κύριος του Ουρανού και της Γης, ο Παντοδύναμος και Αναλλοίωτος Θεός(1 Ιωάννη 5:20, Ιωάννη 1:1-3). Είναι ο Δημιουργός μας, που μας χάρισε αυτή τη ζωή και που θέλει να μας χαρίσει και την άλλη(Ιωάννη 6:47, 1 Ιωάννη 2:25, 5:13, 1 Τιμοθέου 6:12), την αιώνια την πολύτιμη ζωή που μας προσφέρει δια του Ιησού Χριστού. Όποιος Τον ζητήσει, όποιος ταπεινωθεί και μετανοήσει, θα απολαύσει τη θαυμαστή Σωτηρία Του!

ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ