«Αποβλέποντες εις τον Ιησού…»

0
39

«Επειδή έθεσεν εις εμέ την αγάπην αυτού, διά τούτο θέλω λυτρώσει αυτόν· θέλω υψώσει αυτόν, διότι εγνώρισε το όνομά μου. Θέλει με επικαλείσθαι, και θέλω εισακούει αυτού· μετ” αυτού θέλω είσθαι εν θλίψει· θέλω λυτρόνει αυτόν και θέλω δοξάζει αυτόν. Θέλω χορτάσει αυτόν μακρότητα ημερών και θέλω δείξει εις αυτόν την σωτηρίαν μου.» (Ψαλμός 91:14-16)

Ο Θεός είναι το κάτι άλλο, το τελείως ξεχωριστό απ’ την πλάση όλη κι απ’ όλους εμάς. Δεν είναι συνάρτημα, ούτε η συνισταμένη των όσων υπάρχουν, όπως ο πανθεϊσμός διδάσκει. Είναι ένα ατόφιο Πρόσωπο με τις ιδιότητές Του, με τη ζωή Του, με τις κυριαρχικές βουλές Του. Έχοντας μπροστά Του μια ξεπεσμένη φύση, έναν διεφθαρμένο κι αποστατημένο άνθρωπο, που ποτέ του δεν θα μπορούσε μόνος του να εξυγιανθεί, να φτιαχτεί, να επανακτήσει την τελειότητα στην οποία πρωτοφτιάχτηκε, που ποτέ του ακόμα δεν θα μπορούσε να βρει τον δρόμο που οδηγεί στον Θεό του, ο Θεός τον φωνάζει, τον καλεί, τον περιμένει. «Σε Μένα βλέψατε και σώθητε πάντα τα πέρατα της γης» (Ησαΐας 45:22), είν’ η φωνή Του  στους αιώνες που προηγήθηκαν της επίσκεψής Του, στο Πρόσωπο του Ιησού Χριστού. «Σε Μένα ελάτε όλοι οι κουρασμένοι και φορτωμένοι κι εγώ θα σας αναπαύσω» (Ματθαίος 11:28), είν’ η φωνή Του κατά την επίσκεψή Του, όπως τα Ευαγγέλια μας τη μεταδίδουν. «Στον Ιησού αποβλέποντες, τον αρχηγό και τελειωτή της πίστεως» (Εβραίους 12:2), είν’ η φωνή του Αγίου Πνεύματος στα χρόνια που επακολούθησαν, και μέχρι σήμερα. Τούτη η τελευταία Του κλήση ν’ αποβλέπουμε στον Ιησού, περικλείει όλες τις προηγούμενες και παρουσιάζεται έτσι σαν μια πλήρης Αλήθεια, που φέρνει πλήρη αποτελέσματα, αν σ’ αυτήν υπακούσουμε κατά ένα πλήρη τρόπο. «Αποβλέποντες στον Ιησού», όπως οι Γραφές μας Τον φανερώνουν, που είναι αυτές η θεόπνευστη πηγή της γνώσης του Προσώπου Του. «Στον Ιησού» τον ενανθρωπισμένο Υιό του Θεού, «στον Ιησού» το Δάσκαλο, «στον Ιησού» τον Γιατρό ψυχής και σώματος, «στον Ιησού» το υπόδειγμα του αγίου ανθρώπου, «στον Ιησού» το φίλο του αμαρτωλού, «στον Ιησού» τον Κυρίαρχο της φύσης και της ιστορίας, «στον Ιησού» τον Εσταυρωμένο, τον Αναστημένο, τον Ανειλημμένο, τον τώρα και διαρκώς Ζώντα για να σώζει και να μεσιτεύει για μας, «στον Ιησού» τον Κύριο, που είναι «ο αληθινός Θεός και η ζωή η αιώνια»(1 Ιωάννη 5:20). «Αποβλέποντες στον Ιησού», όπως το Άγιο Πνεύμα Τον αποκαλύπτει. Τον ερμηνεύει, Τον κάνει βίωμά μας. Όπως το Πνεύμα Τον ανεβάζει στα χείλη μας να Τον ομολογήσουμε μπροστά σε αγγέλους, σε δαίμονες και σε ανθρώπους, όπως το Πνεύμα Τον κηρύττει σ’ όλον τον κόσμο, σαν τον μόνο Σωτήρα και Λυτρωτή. «Αποβλέποντες στον Ιησού», για να ξεφύγουμε από την εμπιστοσύνη μας στον εαυτό μας, για να βρούμε σ’ αυτόν ό,τι δεν είχαμε, ό,τι πουθενά αλλού δεν μπορέσαμε να βρούμε. «Στον Ιησού» που πήγε στους Ουρανούς να μας ετοιμάσει τόπο διαμονής για την αιωνιότητα. Σε Κείνον που μας είπε: «Υπάγω να σας ετοιμάσω τόπο… δια να είσθε και σεις όπου είμαι εγώ». «Αποβλέποντες στον Ιησού», για να ξεφύγουμε από τη μέλλουσα οργή που θα βρει σε λίγο την οικουμένη όλη. «Στον Ιησού» που ξανάρχεται για να παραλάβει τους δικούς Του, για να επιβάλει στη γη την κυριότητά Του, «παν γόνυ θέλει κλίνει και πάσα γλώσσα θα ομολογήσει ότι ο Χριστός είναι Κύριος…», για να εγκαθιδρύσει τη Βασιλεία Του και λίγο αργότερα για να εξουσιάσει τα πάντα στον Ουρανό και στη Γη. «Αποβλέποντες στον Ιησού», όχι στον εαυτό μας πια, όχι σ’ ανθρώπους, όσο μεγάλοι και δυνατοί κι αν είναι, όχι στη ζωή του κόσμου, όσο ποικίλη και πλούσια κι αν προσφέρεται, όχι στο σατανά, τον καταστροφέα μας, που διεκδικεί τη ζωή μας για να την οδηγήσει μαζί του στον Άδη, που ‘ναι η κατοικία του. «Αποβλέποντες στον Ιησού», όχι στην Εκκλησία, που αυτή δεν μπορεί να σώζει, όχι σ’ εχθρούς, όχι σε φίλους, όχι σε απειλητικά μπρος στη ζωή μας εμπόδια, όχι σε δυσκολίες και σε προβλήματα. «Αποβλέποντες στον Ιησού», όχι στις χαρές μας, στις λύπες μας, στα υλικά μας αποκτήματα, στις όποιες αξίες είναι δικές μας, στα συμφέροντά μας, στα καλά μας έργα, στις καλές μας προθέσεις, στις κάποιες δυνατότητές μας. Όχι στα χαρίσματά μας, όχι στη διακονία μας για Εκείνον, όχι στην αγιότητά μας, όχι στις πτώσεις και τις νίκες μας, όχι στην πίστη μας. «Αποβλέποντες στον Ιησού», όσο διαρκεί η επί της γης ζωή μας, διότι αφού τελειώσει δεν θα χρειαζόμαστε ν’ αποβλέπουμε πια σ’ Αυτόν, διότι «θα ομοιωθούμε με Αυτόν, θα δούμε Αυτόν καθώς είναι» (1 Ιωάννη 3:2), και θα ζούμε με Αυτόν αιωνίως. «Αποβλέποντες στον Ιησού», τώρα, στον Ιησού μόνο, στον Ιησού ακόμα, κι αν όταν όλα μας εξωθούν να κοιτάξουμε και κάπου αλλού. «Στον Ιησού» πάντοτε και κάτω απ’ οποιεσδήποτε συνθήκες βρισκόμαστε. Το μάθημα τούτο, θετικά και πολύ παραστατικά μας το διδάσκει η ιστορία του χάλκινου φιδιού στην έρημο, όπου ο λαός Ισραήλ δέχτηκε κάποτε τα δαγκώματα των φιδιών(Αριθμοί 21:9). Μας το διδάσκει επίσης το περπάτημα του Πέτρου πάνω στα νερά(Ματθαίος 14:29-30). Ας υποταχθούμε, λοιπόν, όλοι μας σε τούτη τη σωτήρια προτροπή του λόγου του Θεού. Καθώς θα αποβλέπουμε  στον Ιησού, θα αποβλέπει κι Εκείνος σε μας, σα σε λαό Του που ζει για να Τον υπακούει, για να Τον λατρεύει και για να Τον υπηρετεί.

ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ