Μακάριοι οι πενθούντες

0
275

«Μακάριοι οι πενθούντες, διότι αυτοί θέλουσι παρηγορηθή.» (Ματθαίος 5:4)

«Κλίνον, Κύριε, το ωτίον σου· επάκουσόν μου, διότι πτωχός και πένης είμαι εγώ. Φύλαξον την ψυχήν μου, διότι είμαι όσιος· συ, Θεέ μου, σώσον τον δούλον σου τον ελπίζοντα επί σε. Ελέησόν με, Κύριε, διότι προς σε κράζω όλην την ημέραν. Εύφρανον την ψυχήν του δούλου σου, διότι προς σε, Κύριε, υψόνω την ψυχήν μου.» (Ψαλμός 86:1-4)

Ένα από τα στοιχεία που συνθέτουν την ανθρώπινη ευτυχία, κατά τα λόγια του Χριστού, είναι και το πένθος. «Μακάριοι οι πενθούντες», είπε, στην επί του όρους ομιλία Του προς τους μαθητές Του, «διότι αυτοί θέλουσι παρηγορηθεί». Παράδοξο ίσως και σκανδαλώδες τούτο, το πένθος να δίνει μακαριότητα στην ανθρώπινη ψυχή. Κι όμως, έτσι θα ‘ναι, διότι αν όχι τίποτε άλλο, το είπε ο Κύριος, ο οποίος πάντα ήξερε τι έλεγε και λάθη ποτέ δεν έκανε. Δεν είναι στον καθένα να μπορεί να πενθεί, για πράγματα που είναι πράγματι άξια πένθους, και τούτο διότι δεν μπορεί ο καθένας σωστά να διακρίνει, σωστά να αξιολογεί ζημιές, ελλείψεις, ελαττωματικότητες, απώλειες, και να κλαίει γι’ αυτές. Μόνο εκείνος που πήρε το φως της αλήθειας του Χριστού μπορεί. Μόνο εκείνος που σώθηκε από την αμαρτωλή του ζωή, αφού πλύθηκε με το αίμα του Χριστού και πήρε μέσα του το Άγιο Πνεύμα(Πράξεις 2:38, Εφεσίους 1:13-14). Αυτός και θα πρέπει να θεωρείται μακάριος μεταξύ των άλλων συνανθρώπων του. Οι λόγοι μάλιστα, για τους οποίους πενθεί, είναι ακριβών οι ίδιοι λόγοι για τους οποίους πενθεί και ο Ίδιος ο Θεός. Διότι ο άνθρωπος του θεού δεν είναι δυνατό να χαίρεται για πράγματα για τα οποία ο Θεός πενθεί. Ούτε και το αντίθετο μπορεί να συμβαίνει. Να πενθεί για πράγματα για τα οποία ο Θεός χαίρεται. Αλλά ας δούμε κάποιους από τους λόγους που προκαλούν πένθος στον άνθρωπο του Κυρίου. Ο κόσμος σαν σύνολο σχεδόν, ολόγυρά του, υποτιμάει, παραμερίζει, βλαστημάει το όνομα του Θεού. Στο πρόσωπο του Υιού Του, ο Θεός «εις τα ίδια ήλθε και οι ίδιοι δεν εδέχθησαν αυτόν» και στο πρόσωπο του Υιού Του, ο κόσμος συνεχίζει να Τον απορρίπτει(Ιωάννη 3:19-20). Υπάρχει μεγαλύτερο αδίκημα που θα μπορούσε ο άνθρωπος να διαπράξει εις βάρος του Προσώπου του Θεού; Πώς να μην πενθεί ο χριστιανός για τούτο; Πως μπορεί να νοιώθει όμορφα, όταν ο Θεός της ύπαρξης, που ‘ναι και ο Θεός ο δικός του, προσβάλλεται, καταφρονείται, αποβάλλεται από κείνους που εξ αγάπης έσωσε δια της θυσίας του Σταυρού; Και το πένθος τούτο θα διαρκέσει έως ότου ο Κύριος έλθει και υποτάξει τα πάντα και τα παραδώσει εις τον υποτάξαντα εις Αυτόν τα πάντα. Τότε οι καρδιές των τέκνων του Θεού θα παρηγορηθούν με παρηγοριά αναλλοίωτη και αιώνια. Ένας άλλος λόγος που προκαλεί λύπη και πένθος στα τέκνα του Θεού είναι η ηθική διαφθορά(Ρωμαίους 1:24-32, Πράξεις 2:40, 2 Τιμοθέου 3:1-5) και η κατάντια, στην οποία έχει περιέλθει ο άνθρωπος, εξ αιτίας της πλήρους αποστασίας του από τον Θεό(Ρωμαίους 3:23). Η διάγνωση της πνευματικής κατάστασής του είναι όμοια με κείνη που ο Θεός είχε κάνει για την εποχή του Νώε. «Επλυθήνθη η κακία του ανθρώπου επί της γης και πάντες οι σκοποί των διαλογισμών της καρδιάς αυτού είναι μόνο κακία πάσας τας ημέρας»(Γένεση 6:5). Κάθε άνθρωπος της εποχής μας είναι ένα μάτσο προβλήματα, κι ένα δράμα, κι ένας κίνδυνος. Ψευτιές, απάτες, κλοπές, σεξουαλικά πάθη, αρρώστιες, βρωμιές παντός είδους, ελεεινότητες. Ο πλασμένος «κατ’ εικόνα και ομοίωση Θεού» άνθρωπος κατάντησε μια σωστή μουτζούρα, ένα έκτρωμα, κάτι στο οποίο δεν μπορούσε πια να δοθεί ο ίδιος χαρακτηρισμός, «κατ’ εικόνα και ομοίωση Θεού». Και το κορύφωμα της κακίας του είναι η περιφρόνησή του στο Χριστό και τη λύτρωσή Του. Να ένας άλλος λόγος για τον οποίο ο Χριστιανός πενθεί, και που οι άλλοι δεν θα το θεωρούσαν λόγο για να πενθήσουν. Κι ένας τρίτος λόγος του πένθους του, ίσως πιο σοβαρός από τους προηγούμενους, είναι ότι όλους αυτούς που ζουν στην αμαρτία και ποτέ δεν επέστρεψαν στον Κύριο, τους περιμένει αιώνιος θάνατος, κόλαση και τιμωρία. Ο άδης δέχεται κάθε μέρα πλήθη απ’ αυτούς, που τυφλωμένοι(2 Κορινθίους 4:4) οδηγούνται (Εβραίους 10:38-39) στον κλαυθμό και τον τριγμό των οδόντων»(Αποκάλυψη 21:8). Αλλά υπάρχει κι ένας τελευταίος λόγος πένθους των χριστιανών. Φυσικά, όλων εκείνων που ακολουθούν τον Κύριο στο στενό δρόμο(Ματθαίος 7:13-14), που Τον αγαπούν εκ καθαράς καρδίας και που ένα πράγμα ποθούν διακαώς, τη δόξα του ονόματός Του δια της υπακοής τους και της αγίας ζωής τους. Η χλιαρή Εκκλησία, ο σαρκικός αδελφός, η μη γνήσιος εργάτης του Ευαγγελίου, το ονομαζόμενο πνευματικό έργο. Σοβαρότατος λόγος πένθους η πνευματική κατάσταση της σημερινής Εκκλησίας. Ύψιστο προνόμιο, μεγάλη ευλογία, στοιχείο μακαριότητας το να μπορεί να αντιλαμβάνεται ο πιστός όλ’ αυτά και διαρκώς να πενθεί γι’ αυτά. Πόθησε, αδελφέ μου, και συ να ξεφύγεις  , αν ακόμα εκεί βρίσκεσαι, απ’ την επιπόλαια θεώρηση των καταστάσεων  που σε τριγυρίζουν, και ζήτησε από τον Κύριο να σου δανείζει τα μάτια Του για να βλέπεις όπως Εκείνος βλέπει, και να πενθείς όπως Εκείνος πενθεί. Έτσι θέλει να ‘σαι. Άκου Τον πάλι: «Μακάριοι οι πενθούντες». Αυτός ας σε μιλήσει.

ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ