Όχι πια δάκρυα!

0
491

«Ευφραίνεσθε, ουρανοί· και αγάλλου, η γή· αλαλάξατε, τα όρη· διότι ο Κύριος παρηγόρησε τον λαόν αυτού και τους τεθλιμμένους αυτού ελέησεν.» (Ησαΐας 49:13)

«Και είδον ουρανόν νέον και γην νέαν· διότι ο πρώτος ουρανός και η πρώτη γη παρήλθε, και η θάλασσα δεν υπάρχει πλέον. Και εγώ ο Ιωάννης είδον την πόλιν την αγίαν, την νέαν Ιερουσαλήμ καταβαίνουσαν από του Θεού εκ του ουρανού, ητοιμασμένην ως νύμφην κεκοσμημένην διά τον άνδρα αυτής. Και ήκουσα φωνήν μεγάλην εκ του ουρανού, λέγουσαν· Ιδού, η σκηνή του Θεού μετά των ανθρώπων, και θέλει σκηνώσει μετ” αυτών, και αυτοί θέλουσιν είσθαι λαοί αυτού, και αυτός ο Θεός θέλει είσθαι μετ” αυτών Θεός αυτών· και θέλει εξαλείψει ο Θεός παν δάκρυον από των οφθαλμών αυτών, και ο θάνατος δεν θέλει υπάρχει πλέον, ούτε πένθος ούτε κραυγή ούτε πόνος δεν θέλουσιν υπάρχει πλέον· διότι τα πρώτα παρήλθον. Και είπεν ο καθήμενος επί του θρόνου· Ιδού, κάμνω νέα τα πάντα. Και λέγει προς εμέ· Γράψον, διότι ούτοι οι λόγοι είναι αληθινοί και πιστοί. Και είπε προς εμέ· Ετελέσθη. Εγώ είμαι το Α και το Ω, η αρχή και το τέλος. Εγώ θέλω δώσει εις τον διψώντα εκ της πηγής του ύδατος της ζωής δωρεάν.  Ο νικών θέλει κληρονομήσει τα πάντα, και θέλω είσθαι εις αυτόν Θεός και αυτός θέλει είσθαι εις εμέ υιός.» (Αποκάλυψη 21:1-7)

Μια ζωή δακρύων η ζωή μας. Το δάκρυ είναι το χοντρό υφάδι πάνω στο οποίο υφαίνεται η ζωή. Με δάκρυα γεννιόμαστε, με δάκρυα μεγαλώνουμε, δάκρυα συνοδεύουν την επί γης σύντομη πορεία μας, με δάκρυα πεθαίνουμε. Μερικά από αυτά, λιγοστά δυστυχώς, είναι δάκρυα χαράς. Τα περισσότερα είναι δάκρυα λύπης και πόνων και απογοητεύσεων. Για τους πιστούς του Κυρίου, για μας όλους που προήλθαμε κλαίγοντας για τις αμαρτίες μας στο Γολγοθά και τις αποθέσαμε μια για πάντα στα πόδια του σταυρού, το κλάμα της άχαρης ζωής που ζούσαμε, μεταβλήθηκε σε κλάμα δοξολογίας και λατρείας «στον αγαπήσαντα ημάς και λούσαντα ημάς από των αμαρτιών ημών με το αίμα αυτού» (Αποκάλυψη 1:5). Όμως, το κλάμα συνοδεύει διαρκώς την εδώ ζωή μας, έτσι όπως η αμαρτία την έχει καταντήσει, ο δε Θεός μας υπόσχεται δια του προφήτη Ησαΐα, πως στον Ουρανό που θα πάμε, δεν θα υπάρχει πια κλάμα. «Και δεν θέλει ακουστεί πλέον εν αυτή- στη νέα Ιερουσαλήμ- φωνή κλαυθμού και φωνή κραυγής» (Ησαΐας 65:19). Επίσης στο (Αποκάλυψη 7:17) διαβάζουμε: «Θέλει εξαλείψει ο Θεός παν δάκρυον από των οφθαλμών αυτών». Οι λυτρωμένοι και δοξασμένοι στον Ουρανό δεν κλαίνε πια, διότι όλα εκείνα που τους έκαναν να κλαίνε, δεν υπάρχουν πια. Δεν υπάρχουν εκεί χαλασμένες σχέσεις φίλων, ούτε γκρεμισμένα όνειρα. Φτώχεια, σωματικές αρρώστιες, ζημιές οποιασδήποτε φύσης, παθήματα και διωγμοί είναι άγνωστα εκεί. Σκέψη θανάτου, πλήγμα θανάτου είναι τελείως ξένα στην όμορφη νέα Γη(2 Πέτρου 3:13, Αποκάλυψη 21:1-5, 1 Κορινθίους 2:9).  Δεν κλαίνε πια, διότι εκεί οι πιστοί του Κυρίου είναι τελείως αγιασμένοι. Όχι μόνο είναι ανύπαρκτη η αμαρτία κι ο πειρασμός της, ο διάβολος και τα διανοήματά του εναντίον τους, αλλά κι αν αυτά υπήρχε περίπτωση να υπάρξουν, η τελείως άγια φύση τους δεν θα ένοιωθε κανένα επηρεασμό απ’ αυτά. «Πονηρά καρδία απιστίας» δεν θα υπάρχει εκεί, που να τους ωθήσει να φύγουν απ’ τον ζωντανό Θεό. Σφάλμα δεν τους πλησιάζει, διότι έχουν εξομοιωθεί με τον Κύριο(1 Ιωάννη 3:2). Όποιος έπαυσε ν’ αμαρτάνει, δεν έχει κανένα λόγο να κλαίει.  Δεν κλαίνε πια, διότι κάθε φόβος πτώσης  ή αποστασίας έχει εκλείψει. Η σωτηρία τους είναι πλήρως εξασφαλισμένη και αποτελεί μια αμετακίνητα μόνιμη κατάσταση. Κατοικούν σε μια πολιτεία που δεν πρόκειται ποτέ να χτυπηθεί από θύελλα ή σεισμό, από καύμα ή πλήξη. Ο ήλιος εκεί δεν δύει ποτέ και νύχτα δεν την πλησιάζει. Πίνουν νερό ζωής από μια πηγή που ποτέ δεν ξεραίνεται και τρώνε καρπούς από το δέντρο που ποτέ δεν μένει άκαρπο. Η αιωνιότητα ποτέ δεν τελειώνει, κι επομένως κι η δική τους ζωή ποτέ δεν τελειώνει. «Είναι πάντα με τον Χριστό» (Ιωάννη 17:24). Δεν κλαίνε πια, διότι κάθε τους επιθυμία έχει εκπληρωθεί. Ό,τι κατέχουν εκεί είναι ακριβώς αυτό που τους είναι αρκετό. Μάτι και αυτί, καρδιά και χέρια, κρίση, φαντασία, ελπίδα, όλα έχουν βρει εκεί την πλήρη τους ικανοποίηση. Η χαρά του Κυρίου ξεχειλίζει διαρκώς το είναι τους, και νοιώθουν, όπως και είναι, «πλήρεις εν Αυτώ». Κολυμπούν μέσα σε πελάγη ευδαιμονίας και δόξας. Η ζωή τους εκεί είναι το ξετύλιγμα μιας διαρκούς δροσιάς και ευεξίας. Φως και ζεστασιά, γλυκύτητα κι ομορφιά, θάμπος και ευχάριστες εμπειρίες επαφής με τον Κύριο και τους αγίους Του και τους αγγέλους Του, είναι η συνεχής απόλαυσή τους.  Προσδοκίες δεν υπάρχουν πια, παρηγοριές δεν χρειάζονται. Όλα είναι» καλά λίαν». Αδέλφια,  λίγο ακόμα και φτάνουμε. Λίγο ακόμα κι αφήνουμε πίσω μας τη φθορά και την προσωρινότητα κι όλα είναι που τώρα μας κάνουν να κλαίμε. Λίγο ακόμα με ένθερμη την αγάπη προς αλλήλους «ας παρηγορούμε αλλήλους με τους λόγους τούτους». Ας μας χαριτώσει και πλουτίσει και γεμίσει ο ευλογημένος μας Κύριος με τούτη τη λογική της αγάπης Του, ώστε «να μετράμε τας ημέρας μας και να προσκολλώμεν τας καρδιάς ημών εις την σοφίαν» (Ψαλμός 90:12). Αυτός ας μας ευλογήσει.

ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ