Όχι, ως οι μη έχοντες ελπίδα

0
310

«Δεν θέλω δε να αγνοήτε, αδελφοί, περί των κεκοιμημένων, διά να μη λυπήσθε καθώς και οι λοιποί οι μη έχοντες ελπίδα. Διότι εάν πιστεύωμεν ότι ο Ιησούς απέθανε και ανέστη, ούτω και ο Θεός τους κοιμηθέντας διά του Ιησού θέλει φέρει μετ” αυτού. Διότι τούτο σας λέγομεν διά του λόγου του Κυρίου, ότι ημείς οι ζώντες, όσοι απομένομεν εις την παρουσίαν του Κυρίου, δεν θέλομεν προλάβει τους κοιμηθέντας· επειδή αυτός ο Κύριος θέλει καταβή απ” ουρανού με κέλευσμα, με φωνήν αρχαγγέλου και με σάλπιγγα Θεού, και οι αποθανόντες εν Χριστώ θέλουσιν αναστηθή πρώτον.» (1 Θεσσαλονικείς 4:13-16)

«Διά τούτο ενθυμείσθε ότι σεις οι ποτέ εθνικοί κατά σάρκα, οι λεγόμενοι ακροβυστία υπό της λεγομένης περιτομής της χειροποιήτου εν τη σαρκί, ότι ήσθε εν τω καιρώ εκείνω χωρίς Χριστού, απηλλοτριωμένοι από της πολιτείας του Ισραήλ και ξένοι των διαθηκών της επαγγελίας, ελπίδα μη έχοντες και όντες εν τω κόσμω χωρίς Θεού. Τώρα όμως διά του Ιησού Χριστού σεις οι ποτέ όντες μακράν εγείνετε πλησίον διά του αίματος του Χριστού.» (Εφεσίους 2:11-13)

«Ας μη ταράττηται η καρδιά σας. Πιστεύετε εις τον Θεόν και εις εμέ πιστεύετε. Εν τη οικία του πατρός μου είναι πολλά οικήματα. Ει δε μη ήθελον σας ειπεί» είπε κάποτε ο Κύριος στους ταραγμένους μαθητές Του, αμέσως μετά το τελευταίο δείπνο που είχε μαζί τους, κι αφού τους ανήγγειλε την επικείμενη σύλληψή Του απ’ τα χέρια των εχθρών Του. Μια δύσκολη ώρα τούτη για Κείνον και γι’ αυτούς. Και τέτοιες ώρες συχνά μας βρίσκουν στη ζωή. Είτε με τη μια αιτία είτε με την άλλη, είτε φταίξουμε εμείς και την προκαλέσουμε είτε όχι, η θλίψη είναι πάντα τόσο κοντά μας. Ήταν και κοντά και στον Κύριο. Ο Ησαΐας προφητικά Τον ζωγραφίζει με αυτές τις πινελιές: «άνθρωπος θλίψεων και δόκιμος ασθενείας κι ως άνθρωπος από του οποίου αποστρέφει τις το πρόσωπον» (Ησαΐας 53:3). Η έλλειψη διαμαρτυρίας ή παραπόνου στην αντιμετώπιση των θλίψεων στη ζωή του Κυρίου μας, η με πλήρη εμπιστοσύνη παράδοσή Του «στα χέρια του κρίνοντος δικαίως» Πατέρα Του, η υπομονή Του, η ανεκτικότητά Του, η συγχωρητικότητά Του ακόμα και προς εκείνους που δημιουργούσαν τις θλίψεις, αποτελούν για μας ηθική ενίσχυση και παρηγοριά. «Αι παρηγορίαι σου εύφραναν την ψυχήν μου» λέει ο Δαβίδ. Ο δε Παύλος ονομάζει τον Κύριο «Θεό πάσης παρηγορίας». Όμως, πέρα και πάνω απ’ όλα κάτι άλλο μας δίνει κουράγιο και δύναμη. Η υπόσχεση του Κυρίου μας πως τώρα βρίσκεται κάπου αλλού, όπου δεν υπάρχει πόνος και λύπη και δάκρυα, και πως εκεί έχει ετοιμάσει για μας τόπο, να πάμε να ζήσουμε μαζί Του(Ιωάννη 17:24). «Υπάγω να σας ετοιμάσω τόπον και πάλιν έρχομαι και θέλω σας παραλάβει προς εαμυτόν»(Ιωάννη 14:2-3). Τι γλυκιά ελπίδα τούτη για τον χριστιανό! Η ελπίδα της αιώνιας ζωής «για να είμαστε εκεί όπου είναι κι Αυτός». Με αυτή την ελπίδα ζούμε. Αυτή αποτελεί το περιεχόμενο της μαρτυρίας μας και την τελική κατάληξη της ζωής καθενός που γνώρισε τον Κύριο και γεύτηκε την πολύτιμη σωτηρία δια του αίματός Του. Δεν ζούμε εδώ «ως μη έχοντες ελπίδα» αλλά «ως ξένοι και παρεπίδημοι, πολίτες του Ουρανού». «Δεν έχουμε εδώ», λέει ο Παύλος «πόλιν μένουσαν αλλά την μέλλουσαν επιζητούμεν». Τούτη δε την ελπίδα, την κάνει ακόμη γλυκύτερη εκείνη η διπλή διαβεβαίωση του Κυρίου μας για την πραγματική και σίγουρη εκπλήρωσή της. «Εν τη οικία του πατρός μου είναι πολλά οικήματα. Ει δε μη ήθελον σας ειπεί». Διαβεβαιώνει μεν θετικά το ένδοξο γεγονός της Ουράνιας κατοικίας μας, αλλά και το επαναλαμβάνει αρνητικά: «Αν δεν ήτα έτσι, θα σας το ‘λεγα». Διπλή διαβεβαίωση και διπλή εγγύηση συγχρόνως. Αυτά τα λέει Κάποιος, που από εκεί ήλθε και εκεί ξαναπήγε και εκεί βρίσκεται σήμερα. Ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός που μας αντιπροσωπεύει εκεί και μας περιμένει. Στις πολλές αναποδιές που συχνά συναντάς, στο ποτήρι το πικρό κάποιας θλίψης που μέχρι τρυγός αδειάζεις, στην ώρα τη δύσκολη, την πικρή, τη σκοτεινή, θυμόσουνα αδελφέ μου, πως κι ο Κύριός σου τα πέρασε αυτά και μάλιστα για να ετοιμάσει σωτηρία για την ψυχή σου και τόπο για ν’ αναπαυθείς κοντά Του! Θυμόσουνα επίσης πως η ζωή είναι τόσο σύντομη, το τέλος της για τον κάθε θνητό τόσο κοντά! Ο Κύριος έρχεται σύντομα να μας παραλάβει. Να γράψει τ’ Όνομά Του στο μέτωπό μας. Να χαρίσει ανάπαυση στο Πρόσωπό Του! Μην λιγοψυχείς. Μη λυπάσαι ως και οι λοιποί. Έχει ετοιμάσει οίκημα αιώνιο για σε. Αν δεν ήταν έτσι, θα στο ‘χε πει. Περίμενε. Σε λίγο έρχεται!

ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ