Ο Βράχος των αιώνων

0
227

«Ο Κύριος είναι πέτρα μου και φρούριόν μου και ελευθερωτής μου· Θεός μου, βράχος μου· επ” αυτόν θέλω ελπίζει· η ασπίς μου και το κέρας της σωτηρίας μου· υψηλός πύργος μου. Θέλω επικαλεσθή τον αξιΰμνητον Κύριον, και εκ των εχθρών μου θέλω σωθή.» (Ψαλμός 18:2-3)

«Επί σε, Κύριε, ήλπισα ας μη καταισχυνθώ εις τον αιώνα· εν τη δικαιοσύνη σου σώσον με. Κλίνον εις εμέ το ωτίον σου· τάχυνον να με ελευθερώσης· γενού εις εμέ ισχυρός βράχος · οίκος καταφυγής, διά να με σώσης. Διότι πέτρα μου και φρούριόν μου είσαι· και ένεκεν του ονόματός σου οδήγησόν με και διάθρεψόν με. Εκβαλέ με εκ της παγίδος, την οποίαν έκρυψαν δι” εμέ· διότι είσαι η δύναμίς μου. Εις τας χείρας σου παραδίδω το πνεύμά μου· συ με ελύτρωσας, Κύριε ο Θεός της αληθείας. Εμίσησα τους προσέχοντας εις τας ματαιότητας του ψεύδους· εγώ δε επί τον Κύριον ελπίζω. Θέλω αγάλλεσθαι και ευφραίνεσθαι εις το έλεός σου· διότι είδες την θλίψιν μου, εγνώρισας την ψυχήν μου εν στενοχωρίαις, και δεν με συνέκλεισας εις την χείρα του εχθρού· έστησας εν ευρυχωρία τους πόδας μου.» (Ψαλμός 31:1-8)

Η ανθρώπινη ζωή είναι μια σωστή αποτυχία. Ένα χαμένο παιχνίδι. Ένα, αργά ή γρήγορα, ναυάγιο. Αυτό μας διδάσκει η πείρα όλων μας, αυτό το γράφει έτσι το γράφει αλλιώς, η ιστορία. Ίσως γι’ αυτό με κλάματα γεννιέται ο άνθρωπος, οπωσδήποτε γι’ αυτό με κλάματα συνοδεύεται και, δραματικά κι αναπόφευκτα, μέσα στο κλάμα πεθαίνει. Όταν αντικρίζω μικρά παιδιά, νεογέννητα ή και μεγαλύτερα, πόσο λυπάται η ψυχή μου, τόσο που πολλές φορές κλαίω! Σκέφτομαι τι στη ζωή τα περιμένει, τούτη, την νωρίτερα ή αργότερα, κατάληξή τους και νοιώθω απαισιόδοξα γι’ αυτά. Λέω: Ω, Θεέ μου, πως καταντήσαμε, τα «κατ’ εικόνα και ομοίωσή Σου» κτίσματά Σου, τι στην πραγματικότητα ζούμε! Φυσικά, δεν σταματάω εκεί. Θα σταματούσα, οπωσδήποτε, αν δεν είχα γνωρίσει τον Κύριο και δεν είχα, επομένως, σ’ Αυτόν βρει σωτηρία. Σωτηρία από την τρικυμία της οργής του Θεού εξαιτίας των αμαρτιών μου, σωτηρία από τη θύελλα των περιστάσεων της ζωής. Σωτηρία για τώρα, σωτηρία για πάντα. Σωτηρία από κάθε κακό, από κάθε εχθρό, από κάθε κακιά ώρα. Διάβασα τελευταία της εξής ιστορία: Μια θυελλώδη νύχτα ένα πλοίο ναυάγησε, καθώς τα κύματα το πέταξαν σε μια βραχώδη ακτή. ΑΠ’ όλο το πλήρωμα ένας μόνο σώθηκε, που ένα γιγάντιο κύμα τον ανέβασε και τον γάντζωσε στην κορυφή ενός ψηλού βράχου. Στο πείσμα του κρύου και της ψυχικής αγωνίας κατόρθωσε να παραμείνει εκεί, μέχρι που ήρθαν τα ναυαγοσωστικά και τον μάζεψαν. Αφού συνήλθε από την απερίγραπτη τούτη ταλαιπωρία του, κάποιος τον ρώτησε: «Δεν έτρεμες, παλληκάρι μου, από κρύο και από φόβο, εκεί πάνω που ήσουνα; -Και βέβαια, έτρεμα! Απάντησε ο ναυαγός. Και συνέχισε: Αλλ’ ευτυχώς ο βράχος πάνω στον οποίο είχα στηριχθεί, δεν έτρεμε. Αυτό και μ’ έσωσε. Πόσο είναι αλήθεια, πως ο Θεός στο ενδιαφέρον Του και την αγάπη Του για την ταλαίπωρη ζωή μας, μας προμήθεψε ένα Βράχο για καταφύγιο! ΚΙ Αυτός είναι ο Ιησούς Χριστός της Καινής Διαθήκης. Βράχος, για να γλυτώσουμε απ’ την τρικυμία των αμαρτιών μας και των συνεπειών τους. Βράχος, για να βρούμε μέσ’ στις σχισμές του ανάπαυση και ασφάλεια. Βράχος, για να μη μας κλονίζουν τα κύματα των περιστάσεων της ζωής. Βράχος, ακόμα, που το βασικό χαρακτηριστικό του είναι η ακλόνητη θέση Του, η πιστότητά Του να ‘ναι για μας ο ίδιος πάντοτε, και χθες και σήμερα και στους αιώνες. Ο ναυαγός θα μας πει πως, αν κι αυτός έτρεμε ο βράχος όμως δεν έτρεμε. Ο Δαβίδ σ’ ένα ψαλμό του θα μας πει πως, αν κι αυτός βρισκόταν χωμένος μέσα σ’ ένα λάκκο ταλαιπωρίας, κάποιο χέρι τον σήκωσε από εκεί μέσα, κι έστησε τα βήματά του πάνω στην Πέτρα, και σ’ έναν άλλο ψαλμό του θα μας πει πως ο Θεός είναι ο βράχος του, το καταφύγιό του, μια πέτρα υψηλή, πολύ υψηλή γι’ αυτόν. Αλλά, για βράχο θα μας μιλήσει κι ο Μωυσής, που, όταν σ’ αυτόν απέβλεψε, ένα ποτάμι ζωντανού νερού έτρεξε από μέσα του για να ξεδιψάσει αυτόν και το λαό του. Και ο Απόστολος Παύλος θα μας ερμηνεύσει το νόημα του βράχου στην (1 Κορινθίους 10:4) , πως αυτός ήταν ο Χριστός, ο Υιός του Θεού, που χορηγεί το Πνεύμα Του εν αφθονία, σε κείνους που θα πιαστούν απ’ Αυτόν. Έχεις και έχω, λοιπόν, λόγους, αδελφέ μου, να μη φοβόμαστε στις αντιξοότητες της ζωής. ΚΙ ένας απ’ αυτούς, ίσως ο βασικότερος , είναι το ακλόνητο κι αμετακίνητο και σταθερό, που έχει ο Βράχος μας, ο Κύριός μας, πάνω στον οποίο στηρίζουμε τη ζωή μας. Όπως κι αν έρθουν τα πράγματα, οποιεσδήποτε τυχόν τρικυμίες κι αν μας βρουν, γνωρίζουμε σε Ποιόν πιστέψαμε και πας δύναται να τηρήσει την παρακαταθήκη μας μέχρι τέλους. Ας έχει δόξα αιώνια!

ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ