Η υγιαίνουσα … ζωή!

0
177

«Οι γέροντες να ήναι άγρυπνοι, σεμνοί, σώφρονες, υγιαίνοντες εν τη πίστει, τη αγάπη, τη υπομονή.» (Τίτος 2:2)

«Κράτει το υπόδειγμα των υγιαινόντων λόγων, τους οποίους ήκουσας παρ” εμού, μετά πίστεως και αγάπης της εν Χριστώ Ιησού. Την καλήν παρακαταθήκην φύλαξον διά του Πνεύματος του Αγίου του ενοικούντος εν ημίν.» (2 Τιμοθέου 1:13-14)

«Εάν τις ετεροδιδασκαλή και δεν ακολουθή τους υγιαίνοντας λόγους του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού και την διδασκαλίαν την κατ” ευσέβειαν, είναι τετυφωμένος και δεν εξεύρει ουδέν, αλλά νοσεί περί συζητήσεις και λογομαχίας, εκ των οποίων προέρχεται φθόνος, έρις, βλασφημίαι, υπόνοιαι πονηραί, μάταιαι συνδιαλέξεις ανθρώπων διεφθαρμένων τον νούν και απεστερημένων της αληθείας, νομιζόντων την ευσέβειαν ότι είναι πλουτισμός. Απομακρύνου από των τοιούτων.» (1 Τιμοθέου 6:3-5)

Ανάμεσα στις λοξοδρομήσεις και τις διαστροφές που έχουν παρουσιαστεί ανά τους αιώνες στην ομολογούσα Εκκλησία του Χριστού, στο χριστεπώνυμο, δηλαδή, χωράφι, στο οποίο μαζί με το σιτάρι συνυπάρχει πάντα το ζιζάνιο, μια απ’ αυτές είναι κι εξής: «θέλει ελθεί καιρός, ότε δεν θέλουσιν υποφέρει την υγιαίνουσαν διδασκαλία, αλλά θέλουσιν επισωρεύσει εις εαυτούς διδασκάλους κατά τας ιδίας αυτών επιθυμίας, γαργαλιζόμενοι την ακοήν..» (2 Τιμοθέου 4:3). Για «υγιαίνουσα διδασκαλία» μας μιλάει. Τι άραγε να εννοεί; Μήπως τη σωστή δογματική που πηγάζει από την Αγία Γραφή, και όχι κάποια λανθασμένη; Την γύρω λ.χ. από βασικά θέματα της χριστιανικής αλήθειας, όπως είναι η Τριαδική Θεότητα, ή η επιβίωση της ανθρώπινης ψυχής μετά θάνατο, ή πως η μόνη σωτηρία για τον άνθρωπο είναι η θυσία του Χριστού στο σταυρό; Αυτή μόνο; Μήπως πλάι σ’ αυτή εννοεί και κάτι ουσιωδέστερο, κάτι που έχει σχέση με το βίωμα της διδασκαλίας, με την εκτέλεση και όχι απλά την ακρόαση και διανοητική αποδοχή των εντολών του Κυρίου; Την απάντηση μας την δίνει ο ίδιος ο Κύριος, πολλές δεκαετίες πριν ο Παύλος γράψει στον Τιμόθεο τα λόγια αυτά, όταν για τελευταία εντολή Του, πριν αναληφθεί, είπε στους μαθητές Του: «Πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τα έθνη, … διδάσκοντες αυτούς να φυλάττωσι πάντα όσα παρήγγειλα εις εσάς» (Ματθαίος 28:19). Πρώτα-πρώτα τους μιλάει εδώ για «παραγγελίες» προς εκτέλεση και όχι για δογματική διδασκαλία προς θεολογική κατάρτιση και μόρφωση. Ποτέ, όπως κι εδώ, δε ρίχνει ο Κύριος σ’ αυτά το βάρος. Διότι η επιθυμία Του είναι «ο ακούων τον λόγο Του» και να τον εκτελεί, επειδή τότε θα μοιάσει με άνθρωπο που έκτισε πάνω στο βράχο κι ήρθαν οι βροχές κ.λ.π. και η οικία του δεν έπεσε (Ματθαίος 7:24). Δεύτερο, τους λέει να πάνε να διδάξουν τις παραγγελίες Του, που δεν είναι άλλο παρά σε κάποιες κλήσεις Του, οι υποσχέσεις Του, οι απαιτήσεις Του γι’ αυτούς. Και τρίτο, προσθέτει και τη λεπτομέρεια πως διδάσκοντάς τους όλα αυτά, να τους τονίσουν πως η διδαχή των εντολών γίνεται με έναν και μόνο σκοπό, να τις φυλάττουν.  Όχι να τις φυλάξουν έστω και μια φορά, αλλά να τις φυλάττουν διαρκώς. Εννοώντας με τούτο, οπωσδήποτε, πως αν δεν έχουν διάθεση να τις φυλάττουν συνεχώς, θα ήταν καλύτερα να μην τις διδαχθούν, πολύ καλύτερα να μην τις είχαν ακούσει ποτέ. Σε άλλα σημεία των Ευαγγελίων θ’ ακούσουμε τον Κύριο να μιλάει τονιστά πάνω στο ίδιο θέμα: «Ο έχων τας εντολάς μου και φυλάττων αυτάς, εκείνος είναι ο αγαπών με» (Ιωάννη 14:21). «Εάν τας εντολάς μου φυλάξητε, θέλετε μείνει εν τη αγάπη μου» (Ιωάννη 15:10). Αλλά και ο Απόστολος Ιωάννης μας λέει: «Όστις φυάττει τας εντολάς αυτού, μένει εν αυτώ, και αυτός εν εκείνω» (1 Ιωάννη 5:24). Να, λοιπόν, ποια είναι η υγιαίνουσα διδασκαλία. Εκείνη που σε κάποιες εποχές, οπωσδήποτε και στη δική μας, δεν αρέσει σε πολλούς  χριστιανούς να την ασκούν. Είναι η διδασκαλία που ελέγχει την αμαρτία, σε κάθε της μορφή εξωτερική, και σε κάθε της είδος εσωτερικό. Η διδασκαλία που αγγίζει τον τρόπο που σκεπτόμαστε και τον τρόπο που συμπεριφερόμαστε και ζούμε, όταν αυτός ο τρόπος είναι συμβιβασμένος με το φρόνημα του κόσμου τούτου. Η διδασκαλία που επαναλαμβάνει διαρκώς τις άγιες απαιτήσεις του Κυρίου μας από τους δικούς Του, δηλαδή να μη φρονούν τα κάτω αλλά τα άνω, να περπατούν στο στενό δρόμο και όχι στο φαρδύ(Ματθαίος 7:13-14), να κακοπαθούν και όχι να καλοπερνούν, να χαίρονται στις θλίψεις και στους διωγμούς και να μην επιδιώκουν να τους αποφεύγουν, σε βάρος μάλιστα της κατά Χριστόν συνείδησής τους, ή καπηλεύοντας το λόγο του Θεού. Η διδασκαλία που καλεί τα τέκνα του Θεού να ζουν το θάνατο της ζωής του «εγώ» , να δαμάζουν και να δουλαγωγούν το σώμα τους, να περιφέρουν τη νέκρωση του Κυρίου Ιησού στο θνητό τους σώμα, για να φανεί η ζωή του Ιησού… Πόσο καλύτερα και πιο ευχάριστα θ’ ακούσουν κάτι τέτοιοι πιστοί λ.χ. ερμηνείες δύσκολων εδαφίων, ερμηνείες εσχατολογικών προφητειών, αν ο Άδης και ο θάνατος  είναι πρόσωπα και όχι κάποιοι χώροι, ή τι θα γίνει μ’ εκείνους που ποτέ τους δεν άκουσαν το Ευαγγέλιο. Αυτή είναι η εποχή μας, μέσα στις τάξεις της Εκκλησίας. Ελλείψη υγιαίνουσας διδασκαλίας, που να οδηγεί σε υγιαίνουσα ζωή και σε τίποτε άλλο. Κατά το Λόγο του Θεού, κατά την έμπνευση και την οδηγία του Αγίου Πνεύματος. Να γιατί η ανάγκη μας για πνευματική αναζωπύρωση είναι επιτακτική. Όχι λύση εναλλακτική, όχι πολύ περισσότερο παραμεριστέα ως δήθεν πλάνη, αλλά ανάγκη και λύση επιτακτική. Ο Κύριος ας λυπηθεί το λαό Του.

ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ