Δώσε ό,τι σου ζητάει, πάρε ό,τι σου υπόσχεται

0
300

«Υιέ μου, δος την καρδίαν σου εις εμέ, και ας προσέχωσιν οι οφθαλμοί σου εις τας οδούς μου·» (Παροιμίες 23:26)

«Και αύτη είναι η υπόσχεσις, την οποίαν αυτός υπεσχέθη προς ημάς, η ζωή η αιώνιος.» (1 Ιωάννη 2:25)

Μαζί με τους πολλούς χαρακτηρισμούς που θα μπορούσαμε να δώσουμε στο βιβλίο του Θεού, την Αγία Γραφή, θα μπορούσαμε να το ονομάσουμε και βιβλίο δοσοληψιών μεταξύ Θεού και ανθρώπου. Είναι τίτλος τούτος που οπωσδήποτε του αναλογεί, δεδομένου ότι τόσο ο Θεός όσο και ο άνθρωπος είναι έλλογα όντα, με συνείδηση ύπαρξης και με ικανότητα κρίσης, εκλογής, απόφασης, και επομένως στη σχέση τους δεν μπορεί παρά αναπόφευκτα να υπάρξει κάποια μεταξύ τους συναλλαγή. Κάτι ανάλογο που συμβαίνει και στη σχέση των ανθρώπων μεταξύ τους. Θα μου πεις, μα στην περίπτωση που ο άνθρωπος είναι τελείως άθεος, δεν πιστεύει στην ύπαρξη προσωπικού Θεού, πως μπορεί να συμβεί κάποια μεταξύ τους συναλλαγή; Κάποιο δώσε-πάρε κάποια πρόταση και αντιπρόταση, κάποια παροχή κι αντιπαροχή. Και θα σ’ απαντήσω πως, και σ’ αυτή την περίπτωση, οπωσδήποτε κάποια δοσοληψία θα λάβει χώρα, βέβαια με την αρνητική της έννοια. Ο άνθρωπος δεν δίνει, αλλ’ ανάλογα και δεν παίρνει. Σπέρνει αδιαφορία και περιφρόνηση και θερίζει συνέχεια, ζημιά, χαμό. Αλλ’ ας δούμε για λίγο την πρώτη περίπτωση. Εκείνου, δηλαδή, που δέχεται την ύπαρξη Δημιουργού που τον έκαμε, και με τον οποίο θα ήθελε να γνωριστεί(Ιωάννη 17:3, Γαλάτας 4:8-9, 1Ιωάννη 2:13-214) και να συναλλαγεί (2 Κορινθίους 5:20).  Γι’ αυτή την περίπτωση, γι’ αυτή την ανάγκη θα ‘λεγα, ειδικά γι’ αυτή, γράφτηκε το Βιβλίο του Θεού. Για να μη μείνει ο άνθρωπος απληροφόρητος ως προς το τι ο Θεός ζητάει απ’ αυτόν, και ως προς το τι ο Θεός προσφέρει σ’ αυτόν. Ακόμα και για να ‘ναι ο άνθρωπος την ημέρα της Κρίσεως αναπολόγητος, αν δεν έσπευσε να μάθει τα όσα του Θεού το Βιβλίο λέει σχετικά με το θέμα αυτό. Στο πνεύμα του βιβλίου, χωρίς δυσκολία θα διακρίνεις κάποιες αξιώσεις που έχει ο Θεός από το πλάσμα Του, κάποιες δίκαιες απαιτήσεις Του, που αυτό, αν και ξεπερασμένο, μπορεί και πρέπει να εκπληρώσει. Θα ΄ταν φορτίο αβάσταχτο, πράξη αδύνατον να γίνει, αν του ζητούσε λ.χ. να τηρεί κάθε εντολή και όλες που περικλείονται στο Νόμο Του, που μας έστειλε με τον Μωυσή, δεδομένου ότι ο άνθρωπος είναι στις ρίζες του άρρωστος και βαθειά αμαρτωλός. Θα ‘ταν υπερφίαλη απαίτησή Του να Του ζητούσε να ‘ναι άγιος, όταν αυτός ζει μέσα στην αδικία και την ακαθαρσία. Να περπατάει στο φως του θελήματός Του, όταν αυτός είναι τελείως τυφλός. Να κάνει το καλό, όταν μέσα του κατοικεί μόνο το κακό. Όμως, ο Θεός δεν ζητάει από τον άνθρωπο αυτά και πολλά άλλα που δεν θα μπορούσε  να κάνει. Του ζητάει εκείνα που μπορεί. Και ένα από αυτά είναι κατ’ αρχή, ν’ αναγνωρίσει πως είναι απέναντι στον Θεό ένοχος, απέναντι στους νόμους Του παραβάτης και απέναντι στις απαιτήσεις Του τελείως ανίκανος να τις εκτελέσει. Ένα άλλο που του ζητάει  την Ανάληψή Του ,με τιμιότητα και ταπείνωση να τα ομολογήσει σ’ Αυτόν, κι ένα τρίτο να πέσει στα , γόνατα, αχρείος όπως είναι και φτωχός και αβοήθητος, για να ζητήσεις έλεος και χάρη, κι ό,τι άλλο έχει ανάγκη «προς ζωήν και ευσέβειαν». Και σε τούτη την περίπτωση, αφού δηλαδή ο άνθρωπος δώσει στο Θεό ό,τι Αυτός του ζητάει, τότε είναι και έτοιμος να μάθει και να δεχτεί και να βιώσει όλα όσα στην αγάπη Του γι’ αυτόν ο Θεός του έχει ήδη ετοιμάσει. Και δεν είναι λίγα αυτά. Είναι πολλά. Είναι όλα. Είναι παραπάνω από όλα. Είναι η ανεκδιήγητη δωρεά του Θεού, ο ενσαρκωμένος Υιός, ο Κύριος Ιησούς Χριστός με όλα όσα είπε, όσα έκανε, όσα πέτυχε με το θάνατό Του, την Ανάστασή του, όσα με την Αντικατάστασή Του που έστειλε το Άγιο Πνεύμα , προσφέρει στον πιστό, για την πραγμάτωση μιας άγιας ζωής και το δόσιμο μιας καρποφόρας μαρτυρίας  στον κόσμο, προς δόξαν Του Θεού. Γεμάτο το Βιβλίο του Θεού από προσφορές κι οδηγίες κι υποσχέσεις για να τις κάνουμε δικές μας. Μια τελευταία, δοσοληψία θα την έλεγα κι αυτή, είναι η εξής. Εσύ Του δίνεις αυτό που δικαιωματικά σου ζητάει, γιατί Του ανήκει, γιατί το έχει ακριβά μα τη ζωή Του εξαγοράσει, κι αυτό είναι ο ίδιος ο εαυτός σου, και μάλιστα σε παρακαλεί προς τούτο, λέγοντας: «Σας παρακαλώ, να παραστήσετε τα σώματά σας θυσία ζώσα, αγία, ευάρεστη στο Θεό…»(Ρωμαίους 12:!), κι απ’ την άλλη παίρνεις για να κάνεις δική σου την υπόσχεσή Του σε σένα, «Όστις πιστεύει εις εμέ… ποταμοί ύδατος ζώντος θέλουσι ρεύσει εκ της κοιλίας αυτού» (Ιωάννη 7:38). Εξασφαλίζεις έτσι τη διαρκή, αισθητή Παρουσία Του στην καθημερινή σου ζωή, που υπό μια άλλη έννοια είναι η πλήρωσή σου με το Άγιο Πνεύμα. Μια πηγή τούτη αστείρευτη, ένα Ποτάμι τούτο που ποτέ δεν ξεραίνεται, που θα πλουτίζει διαρκώς τη ζωή σου! Ποτέ μην το ξεχάσεις: «Δίνε ό,τι σου ζητάει, παίρνε ό,τι σου υπόσχεται».

ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ