Ο Σταυρός που λυτρώνει

0
146

«Τι λοιπόν θέλομεν ειπεί; θέλομεν επιμένει εν τη αμαρτία, διά να περισσεύση η χάρις; Μη γένοιτο· ημείς, οίτινες απεθάνομεν κατά την αμαρτίαν, πως θέλομεν ζήσει πλέον εν αυτή; Η αγνοείτε ότι όσοι εβαπτίσθημεν εις Χριστόν Ιησούν, εις τον θάνατον αυτού εβαπτίσθημεν; Συνετάφημεν λοιπόν μετ” αυτού διά του βαπτίσματος εις τον θάνατον, ίνα καθώς ο Χριστός ανέστη εκ νεκρών διά της δόξης του Πατρός, ούτω και ημείς περιπατήσωμεν εις νέαν ζωήν. Διότι εάν εγείναμεν σύμφυτοι με αυτόν κατά την ομοιότητα του θανάτου αυτού, θέλομεν είσθαι και κατά την ομοιότητα της αναστάσεως, τούτο γινώσκοντες, ότι ο παλαιός ημών άνθρωπος συνεσταυρώθη, διά να καταργηθή το σώμα της αμαρτίας, ώστε να μη ήμεθα πλέον δούλοι της αμαρτίας· διότι ο αποθανών ηλευθερώθη από της αμαρτίας. Εάν δε απεθάνομεν μετά του Χριστού, πιστεύομεν ότι και θέλομεν συζήσει μετ” αυτού, γινώσκοντες ότι ο Χριστός αναστάς εκ νεκρών δεν αποθνήσκει πλέον, θάνατος αυτόν δεν κυριεύει πλέον. Διότι καθ” ο απέθανεν, απέθανεν άπαξ διά την αμαρτίαν, αλλά καθ” ο ζη, ζη εις τον Θεόν. Ούτω και σεις φρονείτε εαυτούς ότι είσθε νεκροί μεν κατά την αμαρτίαν, ζώντες δε εις τον Θεόν διά Ιησού Χριστού του Κυρίου ημών.» (Ρωμαίους 6:1-11)

Η περίοδος πριν από το Πάσχα θεωρείται εποχή εξομολόγησης και μετάνοιας. Ένας δημοσιογράφος έγραψε κάπου: «Οι άνθρωποι κάνουν όσες αμαρτίες μπορούν πριν, ώστε όταν έρθει η ώρα να κοινωνήσουν, να τις εξομολογηθούν και να τις ξεφορτωθούν». Έτσι νομίζουν. Ο Χριστός όμως δεν μίλησε για μια φθηνή, φτιαχτή μετάνοια που διαρκεί κάποιες εβδομάδες και μετά ξεχνιέται και περνά. Μετάνοια σημαίνει «αλλαγή του νου», αλλαγή της στάσης ζωής. Σημαίνει μια στροφή ολόκληρης της ζωής μας στο Χριστό. Ποτέ πια δεν είμαστε οι ίδιοι όταν είναι πραγματική η μετάνοια και πίστη στο έργο του Χριστού. Το έργο του Χριστού πάνω στο Σταυρό αναπαράγεται μέσα μας με την πίστη. Πεθαίνουμε κατά την αμαρτία, για να μην ξαναζήσουμε ποτέ πια γι’ αυτήν. Για να πας όμως μ’ αυτό το σκοπό να γονατίσεις μπροστά στο Σταυρό του Χριστού και να ζητήσεις τη σωτηρία σου, πρέπει πρώτα να έχεις σιχαθεί τον αμαρτωλό εαυτό σου και με όλα όσα έχει μέσα του και να θέλεις να απαλλαγείς απ’ αυτόν. Να τον δεις σαν απαίσιο εχθρό σου. Να συνειδητοποιήσεις ότι είσαι ένα μηδενικό, και μάλιστα βρώμικο. Αυτό θα πει πραγματική μετάνοια και ταπείνωση. Αυτή μονάχα οδηγεί στη συγχώρηση, στη λύτρωση, στην απελευθέρωση(Κολοσσαείς 1:13, Πράξεις 26:18, Ρωμαίους 6:18,22, 7:14-25), στην αιώνια ζωή(1 Ιωάννη 5:13, 1 Τιμοθέου 6:12,19, Ιωάννη 6:47) και απόλαυση. Όποιος πίστεψε πραγματικά στο Σταυρό και στην Ανάσταση του Χριστού, η ζωή του μεταμορφώθηκε, ο ίδιος ξαναγεννήθηκε, η χαρά του Χριστού ήρθε στην ψυχή του.

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ
Προηγούμενο άρθροΤο αίμα του Αμνού
Επόμενο άρθροΤο παρελθόν

ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ