Η πραγματικότητα

0
215

«Ο κρύπτων τας αμαρτίας αυτού δεν θέλει ευοδωθή· ο δε εξομολογούμενος και παραιτών αυτάς θέλει ελεηθή.» (Παροιμίες 28:13)

«Περιέμεινα εν υπομονή τον Κύριον, και έκλινε προς εμέ και ήκουσε της κραυγής μου· και με ανεβίβασεν εκ λάκκου ταλαιπωρίας, εκ βορβορώδους πηλού, και έστησεν επί πέτραν τους πόδας μου, εστερέωσε τα βήματά μου· και έβαλεν εν τω στόματί μου άσμα νέον, ύμνον εις τον Θεόν ημών· θέλουσιν ιδεί πολλοί και θέλουσι φοβηθή και θέλουσιν ελπίσει επί Κύριον. Μακάριος ο άνθρωπος, όστις έθεσε τον Κύριον ελπίδα αυτού και δεν αποβλέπει εις τους υπερηφάνους και εις τους κλίνοντας επί ψεύδη. Πολλά έκαμες συ, Κύριε ο Θεός μου, τα θαυμάσιά σου· και τους περί ημών διαλογισμούς σου δεν είναι δυνατόν να εκθέση τις εις σέ· εάν ήθελον να απαγγέλλω και να ομιλώ περί αυτών, υπερβαίνουσι πάντα αριθμόν.» (Ψαλμός 40:1-5)

Άκουσα μια ιστορία για έναν παλιό βασιλιά που πολύ τον στενοχωρούσε, σαν έβλεπε ασχήμια. Και ασχήμια είναι και η αρρώστια. Και ασχήμια είναι και τα νεκροταφεία και ας έχουν όμορφους τάφους. Αυτός λοιπόν, ο βασιλιάς είχε δώσει εντολή, επειδή δεν μπορούσε να παλέψει την αρρώστια, τη φτώχεια, τον πόνο, να μην του τα αναφέρουν και να μην του τα παρουσιάζουν. Έτσι είχε μια τόσο ψεύτικη εικόνα της ζωής. ‘Όταν κάποτε η βασίλισσα Ελισάβετ της Αγγλίας επισκέφθηκε την Ισπανία του Φράνκο, θα έπρεπε, σε κάποιο τμήμα, να περάσει από μια περιοχή που υπήρχαν φτωχογειτονιές με χωματόδρομους, λασπόνερα και καλύβια. Πιάσανε και μέσα σε μια νύχτα σ’ όλο το δρόμο φυτέψανε δέντρα, ώστε να σταθούν εμπόδιο και να μην μπορέσει να δει την αθλιότητα που υπήρχε στα μέρη εκείνα. Ο Θεός δεν έκλεισε τα μάτια Του μπροστά στην αθλιότητα της αμαρτίας. Δια του Σταυρού την εξάλειψε(Πράξεις 3:19, 1 Ιωάννη 1:7, Εβραίους 9:14). Όταν εμείς δεν προσπαθούμε να παρουσιάσουμε τον εαυτό μας καλό και καθαρό μπροστά Του, αλλά παραδεχόμαστε(1 Ιωάννη 1:9, Ψαλμός32:5, 51:1-12) και ομολογούμε την αμαρτία μας όπως είναι στην πραγματικότητα, τότε Εκείνος μας βγάζει μέσα από την βρωμερή λάσπη και στερεώνει τα βήματά μας πάνω στην πέτρα, στο δικό Του άγιο δρόμο. Μας οδηγεί στην ομορφιά της δικής Του, άγιας ζωής. Γεμίζει την καρδιά μας με τη χαρά Του και η χαρά αυτή ξεχειλίζει σε ύμνο ευχαριστίας και δοξολογίας για την αγάπη Του.

ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ