Μαρτυρία για το Χριστό

0
141

«Ιδού, εγώ σας αποστέλλω ως πρόβατα εν μέσω λύκων· γίνεσθε λοιπόν φρόνιμοι ως οι όφεις και απλοί ως αι περιστεραί. Προσέχετε δε από των ανθρώπων· διότι θέλουσι σας παραδώσει εις συνέδρια και εν ταις συναγωγαίς αυτών θέλουσι σας μαστιγώσει· και έτι ενώπιον ηγεμόνων και βασιλέων θέλετε φερθή ένεκεν εμού προς μαρτυρίαν εις αυτούς και εις τα έθνη. Όταν δε σας παραδίδωσι, μη μεριμνήσητε πως ή τι θέλετε λαλήσει· διότι θέλει σας δοθή εν εκείνη τη ώρα τι πρέπει να λαλήσητε. Επειδή σεις δεν είσθε οι λαλούντες, αλλά το Πνεύμα του Πατρός σας, το οποίον λαλεί εν υμίν.» (Ματθαίος 10:16-20)

Ένα καινούριο στην πίστη παιδί του Θεού, έβγαινε από την εκκλησία με τη Βίβλο του στο Χέρι, όταν είδε στη γωνία να στρίβουν δυο φίλοι από τα παλιά. Βιαστικά έκρυψε την Αγία Γραφή μέσα στο μπουφάν του και προχώρησε προς το μέρος των άλλων. Είχαν καιρό να ειδωθούν και ανταλλάσανε νέα. Για κάμποσα λεπτά ο πιστός άνθρωπος «τρωγότανε» από μέσα του, ‘όπως λέγανε. Αυτοί οι δυο απέναντί του δεν ξέρανε τίποτα για την αγάπη του Θεού, δεν είχαν ιδέα πως ο Χριστός θυσιάστηκε γι’ αυτούς και πως ο λόγος του Θεού είναι βιβλίο γεμάτο αιώνιες αλήθειες. Σαν να μην έφτανε η ενόχληση της συνείδησής του, είχε κρύψει τόσο επιπόλαια τη Γραφή του, που τώρα τον ενοχλούσε αφάνταστα και νόμιζε πως από στιγμή σε στιγμή θα του πέσει και θα τον κάνει ρεζίλι. Κάποια στιγμή του ήρθε μια έμπνευση. «Διάβολε», απευθύνθηκε στον εχθρό της ψυχής, «το ξέρω πως δεν θέλεις να ομολογήσω, σ’ αυτούς τους φίλους τον Ιησού Χριστό. Αντί λοιπόν να με κάνεις εσύ ρεζίλι κλείνοντάς μου το στόμα, θα σε κάνω εγώ, μιλώντας για τη χάρη και το έργο του Θεού στη ζωή μου». Αυτή η σκέψη ήταν η νίκη του. Γύρισε απότομα τη συζήτηση χωρίς περιστροφές, και διηγήθηκε πως ο Χριστός τον μεταμόρφωσε. Σε κάθε μάχη, δυο ενδεχόμενα υπάρχουν. Ή θα νικήσουμε ή θα νικηθούμε. Την ώρα τη δύσκολη, χρειαζόμαστε δύναμη και παρρησία, γι’ αυτό ας ζητήσουμε το Πνεύμα το Άγιο να μας γεμίσει και να μας οδηγήσει, ώστε να μην πάρει το παιχνίδι ο εχθρός της ψυχής μας, ο σατανάς. Ο παλιός εαυτός μας, μας σπρώχνει στη δειλία και στην υποχώρηση. Η λύση είναι να μην του δώσουμε τόπο και περιθώρια, αλλά να υπακούσουμε στη φωνή και προτροπές του Πνεύματος του Θεού. Ολόκληρος ο πνευματικός κόσμος παρακολουθεί και περιμένει την απόφασή μας. Αν κάνουμε το θέλημα του Θεού, δοξάζουμε τον Ουράνιο Πατέρα μας και φέρουμε καρπό που μένει αιώνια!

ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ