Με ή χωρίς σταυρό!

0
162

«Και όστις δεν βαστάζει τον σταυρόν αυτού και έρχεται οπίσω μου, δεν δύναται να είναι μαθητής μου.» (Λουκάς 14:27)

Λέμε και ακούμε πολλά γύρω από το μεγάλο θέμα του σταυρού. Η πραγματικότητα είναι πως πολύ λίγοι έχουν καταλάβει τι είναι, πως λειτουργεί, τι προσφέρει ο σταυρός και ακόμα πιο λίγοι είναι αυτοί που απολαμβάνουν τα αγαθά της σταυρωμένης ζωής. Ας τα πάρουμε με τη σειρά τα πράγματα. Μια αμαρτωλή ψυχή έρχεται με κάποιο τρόπο σε επαφή με την αλήθεια του Ευαγγελίου, της αγάπης του Θεού. Ακούει ένα κήρυγμα, διαβάζει ένα έντυπο χριστιανικό  ή την ευαγγελίζεται ένας πιστός άνθρωπος. Αμέσως καταλαβαίνει πολλά, εάν βέβαια πρόκειται για ψυχή που διψάει γνήσια και ειλικρινά για την αλήθεια. Καταλαβαίνει την αγάπη του Κυρίου, το δράμα, την κατάληξη της αμαρτίας, την ομορφιά της αιώνιας ζωής αλλά και τη δύναμη που συγχωρεί και λυτρώνει. Τα ακούει, τα δέχεται και λέει θέλω! Ξανακούει, ξανασυμφωνεί, τα πιστεύει και ξαναλέει θέλω! Όταν τα ζητήσει ειλικρινά και απευθυνθεί στο Θεό, Εκείνος, ο Ιησούς Χριστός , η αγάπη Του, παίρνει τον αμαρτωλό που θέλει και τον οδηγεί στο σταυρό του Γολγοθά. Το πώς πληρώνεται η αμαρτία και το χρέος του αμαρτωλού, το έλεος και τη χάρη του Θεού, όλα αυτά τα καταλαβαίνει στο σταυρό ο αμαρτωλός άνθρωπος! Εκεί βλέπει πόσο όμορφη είναι η δικαιωμένη ζωή, εκεί βλέπει την ανάγκη για συγχώρηση και για συμμόρφωση με το νόμο της αγιότητας του Κυρίου. Όλ’ αυτά συγκινούν την ψυχή του αμαρτωλού, που εάν είναι πονεμένη, απελπισμένη, χτυπημένη, αποκαρδιωμένη και ψάχνει για δύναμη που λυτρώνει, τότε λέει ναι και δέχεται μετά χαράς. Άλλωστε η θέα του Εσταυρωμένου δεν είναι μικρή υπόθεση. Οποιονδήποτε να έβλεπες σταυρωμένο, και μάλιστα από αγάπη για σένα, είναι συγκλονιστικό. Εδώ βρίσκεται το κρίσιμο σημείο. Πολλοί πιστεύουν από λάθος πως εδώ τελειώνουν όλα, πως έγιναν, πως αυτό ήτανε. Μεγάλο, ασυγχώρητο, επικίνδυνο λάθος. Είναι η πρώτη μόλις κίνηση της σωτηρίας, το πρώτο βήμα, το ξεκίνημα. Περνάει κάποιος καιρός, το Πνεύμα του Θεού πολιορκεί την ψυχή, δουλεύει, ελέγχει, καθοδηγεί, οπότε κάποια «μέρα» ορίζεται ένα δεύτερο «ραντεβού», μια δεύτερη συνάντηση του Θεού με τον άνθρωπο. Θέμα της συνάντησης πάλι ο σταυρός. Είναι η ώρα της απόκτησης, της πραγματοποίησης. Όλα όσα υπόσχεται το Ευαγγέλιο να γίνουν πραγματικότητα πάνω μας. Αυτός ο σταυρός έχει μια ιδιομορφία. Είναι άδειος.  Δεν έχει σταυρωθεί κανείς πάνω του. Αυτός ο δεύτερος είναι ο δικός σου σταυρός, για να πεθάνει ο «αμαρτωλός», «παλιός», «σαρκικός», «φυσικός» άνθρωπος, αυτά είναι τα ονόματά του στο Λόγο του Θεού. Για να σταυρωθεί ο άνθρωπος. Αυτό τα λέει όλα. Οι αγάπες του, οι επιθυμίες του, ο κόσμος του, και να μη ζει πια. Να φτάσει στο σημείο να λέει και να απολαμβάνει λυτρωμένος: «Δεν ζω πλέον εγώ, ζει μέσα μου ο Χριστός!» (Γαλάτας 2:20). Εάν διαβάσουμε τα αντίστοιχα κομμάτια του Λόγου του Θεού για το χοντρό και άγριο, ακατέργαστο σταυρό του Γολγοθά που ο Ιησούς κουβαλούσε και λύγισε από το βάρος στην πορεία, λέει, «ο βαστάζων τον σταυρόν αυτού» (Ιωάννη 19:17), και για τον άλλο τον δεύτερο, το δικό μας, πάλι λέει για μας «αράτω τον σταυρόν αυτού» (Μάρκος 8:34). Άλλος ο ένας, άλλος ο άλλος. Ο σκοπός και ο στόχος κοινός, ο μηχανισμός που δουλεύει ο σταυρός είναι πάντα ο ίδιος: ο θάνατος, η κατάργηση του αμαρτωλού, της αμαρτίας. Ο κάθε λυτρωμένος του Ιησού Χριστού, το κάθε γνήσιο παιδί του Θεού θα πρέπει να πεθάνει για να ζήσει, θα πρέπει να σταυρωθεί το αμαρτωλό για να καταργηθεί. Ο σταυρός είναι για ένα μοναδικό λόγο φτιαγμένος, για σταύρωση. Ούτε σύμβολο είναι, ούτε μνημείο, ούτε ιστορία, ούτε θρησκευτικό εργαλείο. Ο Σταυρός του Χριστού στήθηκε για να γίνει δικός μας δια της πίστεως, το δικό μας μέσο λύτρωσης και όχι για να κρυφτούμε στο δράμα του, στο αίμα που τρέχει το άγιο, για ν’ αποφύγουμε το δικό μας θάνατο. Ο απόστολος Παύλος καυχιέται για το σταυρό του Χριστού γιατί τον χρησιμοποίησε σωστά και λυτρώθηκε, ελευθερώθηκε.»Ο κόσμος σταυρώθηκε ως προς εμέ και εγώ ως προς τον κόσμο» (Γαλάτας 6:14). Είναι ο σταυρό σου, ο θάνατός σου, όταν σου ζητά ο Κύριος, όπως τότε στον Αβραάμ, «Τον υιόν τον οποίον ηγάπησας, να μου τον θυσιάσεις» (Γένεση 22:2). Είναι δια της δικής μας σταύρωσης, ταύτισης με το σταυρό που μπορούμε να αγαπήσουμε Κύριον τον Θεόν μας «εξ όλης … εξ όλης… εξ όλης…» (Λουκάς 10:27). Εδώ είναι το κρίσιμο σημείο όμως. Τον πρώτο σταυρό, το σταυρό του Ιησού Χριστού τον θέλουν πολλοί, τον δεύτερο ελάχιστοι. Ο πρώτος δεν κοστίζει και πολλά, είναι ο δικός Του, του Κυρίου. Στεκόμαστε, τον θαυμάζουμε, τον πιστεύουμε, δακρύζουμε, τον ευχαριστούμε και φεύγουμε. Δεν κοστίζει σ’ εμάς τίποτα. Ο δεύτερος, όμως, ο δικός μας είναι το τίμημα που θα πληρώσουμε εμείς, ο δικός μας ο θάνατος και αυτό κάνει συχνά τον άνθρωπο να αλλάξει γνώμη. Είναι σαν να ‘χεις διαλέξει τι θέλεις από τη βιτρίνα, να το ‘χεις αποφασίσει, να το πιστέψεις ότι είναι δικό σου, αλλά μόλις ανοίξεις την πόρτα και ακούσεις την τιμή μαραίνεσαι, σου πέφτουν τα φτερά…, πισωπατάς με πονεμένο χαμόγελο και λες ευγενικά «να το ξανασκεφτώ…». Όλοι οι άνθρωποι θα περάσουν υποχρεωτικά απ’ αυτό το σημείο. Να απαρνηθούν, να σκοτώσουν, να σταυρώσουν τον «Ισαάκ τους που αγαπούν», τον εαυτό τους. Αποκλείεται να αρχίσει η αναγεννημένη ζωή, η πνευματική ζωή της αύξησης και του αγιασμού, εάν δεν προηγηθεί η απάρνηση του εαυτού μας. Ο Κύριος αγωνίζεται να μας πείσει πως, όσο σκληρό κι αν ακούγεται, αυτός είναι ο καλύτερος δρόμος, είναι το συμφέρον μας, το αγαθό μας, γιατί «όποιος αγαπάει τη ζωή του θα τη χάσει» (Ιωάννη 12:25) και «εάν ζούμε κατά σάρκα θα πεθαίνουμε κάθε μέρα» (Ρωμαίους 8:13) και «ο μισθός της αμαρτίας είναι θάνατος» (Ρωμαίους 6:23), όμως την απόφαση θα την πάρουμε μόνοι  και θα την εκτελέσουμε με τη δύναμη της αγάπης του Κυρίου μέσα μας. Μετά τη σταύρωση του παλιού αρχίζει η δοξασμένη, η λυτρωμένη, η αναστημένη ζωή της πίστεως, η ευλογημένη, γεμάτη καρπό, νίκη, θρίαμβο, μεταμόρφωση, αποκαλύψεις Θεού, πρόοδο και αγιασμό, με κύριο χαρακτηριστικό της εκείνο το μοναδικό «πολύν καρπόν φέρει» (Ιωάννη 15:8, 12:24), αφού έχει προηγηθεί ο θάνατος. Η πνευματική ζωή μετά το θάνατο είναι αγιασμός, Ουράνιος, θαυμάσια και ευτυχισμένη! Ακριβώς όπως συνέβη με την επίγεια ζωή του Κυρίου μας εδώ κάτω. Μετά το σταυρό η ανάσταση, η Ουράνια πλέον ζωή. Αυτή είναι η πραγματική σωτηρία, έτσι πραγματοποιείται η αναγέννηση του αμαρτωλού(Ιωάννη 3:3-8, 1:13, 1 Ιωάννη 4:7, 5:1,18, 1 Πέτρου 1:23)., η λυτρωμένη ζωή, η καινούρια. Είναι μια μεγάλη κατηγορία, που συνεχώς αυξάνει στις μέρες μας, «οι χωρίς σταυρό». Δεν τον θέλησαν, δεν μπόρεσαν να καταβάλουν το τίμημα. Όμως είναι σοβαρό, γιατί «χωρίς σταυρό» σημαίνει και «χωρίς ανάσταση», επομένως οι άνθρωποι αυτοί που συμφωνούν, που αποδέχονται, που θέλουν ίσως, δεν άρχισαν ακόμα να ζουν, δεν λυτρώθηκαν, δεν απόκτησαν τη ζωή μέσα τους(Εφεσίους 2:1). Του έχω δόση το όνομα «το κόστος της απόκτησης». Το ξέρουν, και σ’ όλη την πορεία τους από τον πρώτο σταυρό του Ιησού στο δεύτερο το δικό τους είναι έντρομοι, χλομοί, γιατί το ξέρουν καλά πως πρέπει οπωσδήποτε να πεθάνουν για να ζήσουν., οπωσδήποτε να σταυρωθούν για να αναστηθούν και δεν το θέλουν, δεν το μπορούν . Μέσα τους κάτι κλωτσάει, το αποδιώχνουν. Το όχι τους στο δικό τους σταυρό το λένε σιγά-σιγά με τις θέσεις τους, τις αντιδράσεις τους, τις επιλογές τους, με τα λοξοκοιτάγματα δεξιά-αριστερά.

ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ