Τα καλά και τα άσχημα

0
251

«Έχοντες λοιπόν, αγαπητοί, ταύτας τας επαγγελίας, ας καθαρίσωμεν εαυτούς από παντός μολυσμού σαρκός και πνεύματος, εκπληρούντες αγιωσύνην εν φόβω Θεού.» (2 Κορινθίους 7:1)

«Λοιπόν και ημείς, περικυκλωμένοι όντες υπό τοσούτου νέφους μαρτύρων, ας απορρίψωμεν παν βάρος και την ευκόλως εμπεριπλέκουσαν ημάς αμαρτίαν, και ας τρέχωμεν μεθ” υπομονής τον προκείμενον εις ημάς αγώνα, αποβλέποντες εις τον Ιησούν, τον αρχηγόν και τελειωτήν της πίστεως, όστις υπέρ της χαράς της προκειμένης εις αυτόν υπέφερε σταυρόν, καταφρονήσας την αισχύνην, και εκάθησεν εν δεξιά του θρόνου του Θεού.» (Εβραίους 12:1-2)

Ένας κατά τα άλλα μετρημένος άνθρωπος, μονολογούσε: «Ένα προτέρημα και ένα ελάττωμα έχω. Πρώτα, είμαι ευθύς. Πιο ευθύ άνθρωπο δεν έχω συναντήσει στη ζωή μου από μένα. Μονοπωλώ την ευθύτητα για τον εαυτό μου. Από την άλλη μεριά όμως, είμαι μνησίκακος. Δεν ξεχνώ ούτε το ελάχιστο και το κρατάω, σαν να συνέβη χτες, κι ας πέρασαν δέκα χρόνια. Το θυμάμαι πως με πρόσβαλες, ας πούμε, και κρατάω την κακία μέσα μου ανεξίτηλη. Μου αρέσουν πολύ και τα δυο μου χαρακτηριστικά, και η ευθύτητα και η μνησικακία μου. Είναι μοναδικά …». Πόσο τυφλός είναι ο άνθρωπος χωρίς τον Χριστό! Ο Θεός μας ανοίγει τα μάτια, και τότε βλέπουμε πως ευθύς αληθινά είναι μόνο Εκείνος που πάνω Του δεν υπάρχει ψεγάδι. «Αγαθός και ευθύς ο Κύριος. Δια τούτο θέλει διδάξει τους αμαρτωλούς την οδόν» γράφει ο Δαβίδ στον ψαλμό 25:8. Τα παιδιά του Θεού, διδασκόμαστε κάθε μέρα την ευθύτητα από το ζωντανό Κύριό μας, και αφήνουμε πίσω τους πλάγιους, μεσοβέζικους τρόπους της ζωής της αμαρτίας. Αν αγαπήσαμε την ευθύτητα, είναι γιατί την φύτεψε ο Χριστός μέσα μας με το Πνεύμα Του κι επιλέγουμε να περπατάμε σ΄ αυτήν κάθε μέρα, ακολουθώντας πιστά τα ίχνη Του(1 Πέτρου 2:21). Στον αντίποδα της ευθύτητας, αγκάθι μυτερό η μνησικακία. Κι εμείς, πριν γνωρίσουμε το Χριστό, άθελά μας την κρατούσαμε και την περιφέραμε, σκορπίζοντας δηλητήριο. Μα την παραδώσαμε στο Σταυρό του Χριστού. Πώς να κρατήσουμε μνήμες κακίας, όταν ο Χριστός ξέχασε κι έσβησε κάθε τι βρώμικο της δικής μας παλιάς ζωής; Το έργο που κάνει στην καρδιά μας, είναι να ξεριζώνει κάθε μόλυσμα και κάθε πικρία από μέσα μας και να μας μεταμορφώνει σε άγια δικά Του παιδιά. Να μπορούμε να συγχωρούμε, όπως συγχωρηθήκαμε. Να ξεχνούμε το φταίξιμο των άλλων, όπως Εκείνος έκανε για την αμαρτία μας.

ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ