Ο δικός Του δικός μας σταυρός

0
199

«Ηκολούθει δε αυτόν πολύ πλήθος του λαού και γυναικών, αίτινες και ωδύροντο και εθρήνουν αυτόν. Στραφείς δε προς αυτάς ο Ιησούς, είπε· θυγατέρες της Ιερουσαλήμ, μη κλαίετε δι” εμέ, αλλά δι” εαυτάς κλαίετε και διά τα τέκνα σας. Διότι ιδού, έρχονται ημέραι καθ” ας θέλουσιν ειπεί· Μακάριαι αι στείραι και αι κοιλίαι, αίτινες δεν εγέννησαν, και οι μαστοί, οίτινες δεν εθήλασαν. Τότε θέλουσιν αρχίσει να λέγωσιν εις τα όρη, Πέσετε εφ” ημάς, και εις τα βουνά, Σκεπάσατε ημάς· διότι εάν εις το υγρόν ξύλον πράττωσι ταύτα, τι θέλει γείνει εις το ξηρόν; Εφέροντο δε και άλλοι δύο μετ” αυτού, οίτινες ήσαν κακούργοι διά να θανατωθώσι. Και ότε ήλθον εις τον τόπον τον ονομαζόμενον Κρανίον, εκεί εσταύρωσαν αυτόν και τους κακούργους, τον μεν εκ δεξιών, τον δε εξ αριστερών. Ο δε Ιησούς έλεγε· Πάτερ, συγχώρησον αυτούς· διότι δεν εξεύρουσι τι πράττουσι.» (Λουκάς 23:27-34)

Ο Ιησούς εγκαταλειμμένος από τους δικούς Του, παραδομένος στη συκοφαντία, στην προδοσία, στον περίγελο, στα βασανιστήρια, μόνο από αγάπη για μας, που μας αποκαλεί «φίλους» Του. Βάζει την ψυχή Του για τους φίλους Του, και δεν υπάρχει μεγαλύτερη αγάπη απ’ αυτήν (Ιωάννη 15:13). Φίλοι Του; Πως; Από πού κι ως που; Ποιος από μας νοιώθει τον εαυτό του άξιο και κατάλληλο για να είναι φίλος Του; Μα ναι, ο πρώτος που αποδεδειγμένα έβαλε γι’ αυτόν την ψυχή Του ο Ιησούς Χριστός και που πρώτον τον πήρε μαζί Του στη δόξα Του στον Ουρανό, ας μην ξεχνάμε, ήταν ένας ληστής. Ή πιο σωστά, ο ένας από τους δυο ληστές που σταυρώθηκαν μαζί Του. Ο ένας που ταπεινώθηκε, που μετάνιωσε για ό,τι ήταν και ό,τι είχε ζήσει, που Τον αναγνώρισε για Κύριο και Βασιλιά του και Του ζήτησε σαν φίλο Του να τον πάρει μαζί Του.  Ο άλλος … έμεινε μόνος με τις ειρωνείες του και το αίμα του Χριστού καθόλου δεν τον ωφέλησε, παρόλο που δίπλα του ακριβώς πότιζε τη γη σταξιά-σταξιά. Χωρίς μετάνοια, χωρίς ομολογία της δικής μας αναξιότητας και αμαρτίας, χωρίς αναγνώριση της κυριότητάς Του πάνω μας, δεν μας προσφέρει τίποτα ο Σταυρός του Χριστού. Ο Κύριος δεν έχει ανάγκη τη λύπησή μας για τα όσα υπέφερε για μας. Να κλάψουμε για τους εαυτούς μας, για τα χάλια μας. Αν θέλουμε να απαλλαγούμε μια και καλή απ’ αυτά. Ας το προσέξουμε. Ο Σταυρός του Χριστού έχει νόημα και αξία μόνο όταν ταυτιστούμε μαζί του δια της πίστεως, τον κάνουμε δικό μας. Πεθάνουμε εμείς, η αμαρτωλή φύση μας, επάνω στο σταυρό. Δεν είναι σύμβολο, ούτε μνημείο ο σταυρός. Δεν είναι μια διακόσμηση, ούτε για συγκίνηση. Είναι μέσο εκτελεσης, είναι δρόμος θανάτου.

ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ