Αγωνία και εγκατάλειψη

0
214

«Τότε έρχεται μετ” αυτών ο Ιησούς εις χωρίον λεγόμενον Γεθσημανή και λέγει προς τους μαθητάς· Καθήσατε αυτού, εωσού υπάγω και προσευχηθώ εκεί. Και παραλαβών τον Πέτρον και τους δύο υιούς του Ζεβεδαίου, ήρχισε να λυπήται και να αδημονή. Τότε λέγει προς αυτούς· Περίλυπος είναι η ψυχή μου έως θανάτου· μείνατε εδώ και αγρυπνείτε μετ” εμού. Και προχωρήσας ολίγον έπεσεν επί πρόσωπον αυτού, προσευχόμενος και λέγων· Πάτερ μου, εάν ήναι δυνατόν, ας παρέλθη απ” εμού το ποτήριον τούτο· πλην ουχί ως εγώ θέλω, αλλ” ως συ. Και έρχεται προς τους μαθητάς και ευρίσκει αυτούς κοιμωμένους, και λέγει προς τον Πέτρον· Ούτω δεν ηδυνήθητε μίαν ώραν να αγρυπνήσητε μετ” εμού; αγρυπνείτε και προσεύχεσθε, διά να μη εισέλθητε εις πειρασμόν. Το μεν πνεύμα πρόθυμον, η δε σαρξ ασθενής. Πάλιν εκ δευτέρου υπήγε και προσευχήθη, λέγων· Πάτερ μου, εάν δεν ήναι δυνατόν τούτο το ποτήριον να παρέλθη απ” εμού χωρίς να πίω αυτό, γενηθήτω το θέλημά σου. Και ελθών ευρίσκει αυτούς πάλιν κοιμωμένους· διότι οι οφθαλμοί αυτών ήσαν βεβαρημένοι. Και αφήσας αυτούς υπήγε πάλιν και προσευχήθη εκ τρίτου, ειπών τον αυτόν λόγον. Τότε έρχεται προς τους μαθητάς αυτού και λέγει προς αυτούς· Κοιμάσθε το λοιπόν και αναπαύεσθε· ιδού, επλησίασεν η ώρα και ο Υιός του ανθρώπου παραδίδεται εις χείρας αμαρτωλών. Εγέρθητε, ας υπάγωμεν· Ιδού, επλησίασεν ο παραδίδων με.» (Ματθαίος 26:36-46)

Η ώρα της έσχατης δοκιμασίας έχει ξεκινήσει για τον Ιησού. Αφού μάταια προσπάθησε ο διάβολος να Τον δελεάσει με τα αγαθά αυτής της ζωής και με τις μεγαλύτερες τιμές, τότε στους πειρασμούς στην έρημο, τώρα προσπαθεί να τον καταπονήσει  με τη θλίψη της αμαρτίας μας που έχει να σηκώσει και να Τον σπρώξε στην απελπισία. Η αγωνία του Κυρίου μας είναι ανείπωτη, φτάνει ο ιδρώτας Του να γίνει «θρόμβοι αίματος» που στάζουν πάνω στο χώμα. Δεν είναι γιατί φοβάται και ανησυχεί για τους φυσικούς πόνους και το θάνατο, αλλά γιατί ξέρει πως ο Πατέρας θα Τον εγκαταλείψει επάνω στο Σταυρό. Ο Πατέρας Θεός, που έδωσε στον Υιό όλη Του την αγάπη και που έχει όλη Του την ευχαρίστηση σ’ Αυτόν, θα Τον δει φορτωμένο αμαρτία, τη δική μας αμαρτία, και θα στρέψει το Πρόσωπό Του από πάνω Του. Η ψυχή Του είναι περίλυπη μέχρι θανάτου, γιατί παίρνει πάνω Του το βάρος της κατάρας μας, της αμαρτίας μας. Είναι μόνος, εγκαταλειμμένος, ακόμα και από τους ελάχιστους μαθητές Του, που Τον συνόδεψαν στον κήπο της Γεθσημανή και που κοιμούνται λίγο πιο εκεί. Μόνος Του, με σκοπό να μην είσαι ποτέ μόνος. Εκείνος μόνος, καλύτερα από κάθε άλλον, ξέρει να συμπάσχει και να συμπονά στη θλίψη σου. Ακόμα κι όταν οι φίλοι σου, οι αγαπημένοι σου, κοιμούνται στο πρόβλημά σου, Αυτός ξαγρυπνά κοντά σου. Σε λίγες ώρες θα σταυρωθεί χωρίς παράπονο και θα δεχτεί πάνω Του την οργή του Θεού, για σένα. Είναι σημαντικό να θυμόμαστε ότι αυτό που ζούμε το γνωρίζει καλά γιατί το έζησε κι Εκείνος. Δεν μας προσφέρει μια σωτηρία που την πραγματοποίησε στον Ουρανό, αλλά μέσα από την ανθρώπινη φύση μας. Δεν μπορείς να πεις για τον Κύριο «δεν ξέρει, δεν με καταλαβαίνει». Το μόνο που μπορείς να πεις είναι «έχω ή δεν έχω πίστη στα λόγια Του».

ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ