Αληθινή ομολογία

0
297

«Τότε έρχονται προς αυτόν οι μαθηταί του Ιωάννου, λέγοντες· Διά τι ημείς και οι Φαρισαίοι νηστεύομεν πολλά, οι δε μαθηταί σου δεν νηστεύουσι; Και είπε προς αυτούς ο Ιησούς· Μήπως δύνανται οι υιοί του νυμφώνος να πενθώσιν, ενόσω είναι μετ” αυτών ο νυμφίος; θέλουσιν όμως ελθεί ημέραι, όταν αφαιρεθή απ” αυτών ο νυμφίος, και τότε θέλουσι νηστεύσει. Και ουδείς βάλλει επίρραμμα αγνάφου πανίου επί ιμάτιον παλαιόν· διότι αφαιρεί το αναπλήρωμα αυτού από του ιματίου, και γίνεται σχίσμα χειρότερον. Ουδέ βάλλουσιν οίνον νέον εις ασκούς παλαιούς· ει δε μη, σχίζονται οι ασκοί, και ο οίνος εκχέεται και οι ασκοί φθείρονται· αλλά βάλλουσιν οίνον νέον εις ασκούς νέους, και αμφότερα διατηρούνται.» (Ματθαίος 9:14)

«Γεννήθηκα και μεγάλωσε σε μια Βαλκανική χώρα, σε οικογένεια με ηθικές αρχές. Στη γειτονιά μας, όταν ήμουν παιδί, τρεις οικογένειες πίστεψαν στον Ιησού Χριστό. Θυμάμαι πως κοροϊδεύαμε και αποδιώχναμε τα παιδιά τους από τις παρέες μας, χωρίς λόγο. Μεγαλώνοντας, δεν έπαψα να ειρωνεύομαι τους πιστούς μας γειτόνους. Μου φαίνονταν γελοίο, μόνο που ήξερα πως διάβαζαν το Ευαγγέλιο, κι ας μη με είχαν ποτέ ενοχλήσει, μάλιστα το αντίθετο, φέρονταν ευγενικά και σεμνά. Στα 25 μου αναγκάστηκα να ξενιτευτώ, αφήνοντας το μωρό μου στην γιαγιά. Μέσω γνωστών έφτασα στην Κρήτη και έπιασα δουλειά. Είχαν αρχίσει τα δύσκολα για μένα. Ο Θεός προσπαθούσε να μαλακώσει τη σκληρή και αδιάφορη καρδιά μου. Και να ‘σου κάποια στιγμή δυο τρεις παλιόφιλοι απ’ την πατρίδα, που τους είδα αλλαγμένους. Ήταν οι πρώτοι που μου μίλησαν για το Χριστό συγκεκριμένα. Ήταν απίστευτο, έμοιαζαν καταπληκτικά μ’ αυτούς που τόσα χρόνια ειρωνευόμουν, τους χριστιανούς της παλιάς μου γειτονιάς. Για κάποιους μήνες ενώ το μήνυμα του Ευαγγελίου με πολιορκούσε, αντιστεκόμουν ακόμη και πίστευα στον εαυτό μου, γιατί τα είχα καταφέρει και στην ξενιτιά αρκετά. Ήρθε η ώρα που παραδόθηκα στο Θεό εν λευκώ. Κατάλαβα το βάρος της αμαρτίας μου, που σήκωσε ο Ιησούς στους άγιους ώμους Του, Του ζήτησα να με ελευθερώσει από τα δεσμά της αμαρτίας, τις πικρίες, τα μίση, τις ζήλιες που φώλιαζαν μέσα μου. Τον ευχαριστώ γιατί με λύτρωσε, γιατί δεν με άφησε ποτέ, γιατί Τον έχω δικό μου τώρα, και θα Τον δοξάζω και στην αιωνιότητα!

ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ