Γιατί σ’ εμένα;

0
323

« Και ότε αυτός επορεύετο εις την Ιερουσαλήμ, διέβαινε διά μέσου της Σαμαρείας και Γαλιλαίας. Και ενώ εισήρχετο εις τινά κώμην, απήντησαν αυτόν δέκα άνθρωποι λεπροί, οίτινες εστάθησαν μακρόθεν, και αυτοί ύψωσαν φωνήν, λέγοντες· Ιησού, Επιστάτα, ελέησον ημάς. Και ιδών είπε προς αυτούς· Υπάγετε και δείξατε εαυτούς εις τους ιερείς. Και ενώ, επορεύοντο, εκαθαρίσθησαν. Εις δε εξ αυτών, ιδών ότι ιατρεύθη, υπέστρεψε μετά φωνής μεγάλης δοξάζων τον Θεόν, και έπεσε κατά πρόσωπον εις τους πόδας αυτού, ευχαριστών αυτόν· και αυτός ήτο Σαμαρείτης. Αποκριθείς δε ο Ιησούς είπε· Δεν εκαθαρίσθησαν οι δέκα; οι δε εννέα που είναι; Δεν ευρέθησαν άλλοι να υποστρέψωσι διά να δοξάσωσι τον Θεόν ειμή ο αλλογενής ούτος; Και είπε προς αυτόν· Σηκωθείς ύπαγε· η πίστις σου σε έσωσεν.» (Λουκάς 17:11-19)

Ένας κακοντυμένος νεαρός, που είχε στο παρελθόν προβλήματα με το νόμο και δεν ήθελε την παρέα κανενός, ήρθε με πίστη στον Ιησού Χριστό και ζήτησε την συμβουλή ενός πνευματικού ανθρώπου για διάφορα θέματα. Έτσι, βοηθήθηκε σε διάφορα θέματα της ζωής του και η αγάπη του για τον Σωτήρα του μεγάλωνε με τον καιρό. Μια Κυριακή, μετά το κήρυγμα ο νεαρός πλησίασε τον άνθρωπο του Θεού που τον είχε βοηθήσει, με μια έκφραση απορίας. «Γιατί σ’ εμένα;» είπε έτοιμος να κλάψει. Ο άλλος ανησύχησε. Είχε ήδη ακούσει πολλούς χριστιανούς να παραπονιούνται γιατί ο Θεός να επιτρέψει το ένα ή το άλλο στη ζωή τους. Όμως ο νεαρός άλλο εννοούσε. «Γιατί ο Θεός έκανε έλεος στη ζωή μου και με έσωσε, ενώ εγώ δεν Τον γνώριζα ούτε Τον σεβόμουνα;». Γι’ αυτούς ακριβώς είναι ο Χριστός. Γι’ αυτούς που κρίνουν τους εαυτούς τους ανάξιους της αγάπης Του. Γι’ αυτούς που η καρδιά τους συντρίβεται κάτω από το βάρος μιας τόσο μεγάλης θυσίας. Γι’ αυτούς που συναισθάνονται την αμαρτωλότητά τους. Γι’ αυτούς που νοιώθουν την εσωτερική τους φτώχεια και αθλιότητα. Αυτοί είναι που με καρδιά γεμάτη έκπληξη, με μάτια γεμάτα δάκρυα ευγνωμοσύνης, αγκαλιάζουν το έργο του Σταυρού. Αυτοί είναι που ρίχνονται στην αγκαλιά του Σωτήρα τους ανεπιφύλακτα και ολόψυχα. Αυτοί είναι που γεύονται τη χαρά και την αγαλλίαση του Ουρανού από τώρα, από αυτή τη γη. Αυτοί είναι που η ζωή τους αλλάζει, με στροφή 180ο, με το Χριστό(2 Κορινθίους 5:17). Αυτοί είναι που Τον δοξάζουν με την κάθε τους μέρα, με λόγια και με πράξεις, με όλο τους το είναι . Αυτούς αναγνωρίζει για παιδιά Του(Ιωάννη 1:12, 1 Ιωάννη 3:1-2, Εφεσίους 1:5, 2:19).

ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ