Τι είναι η αναγέννηση;

0
271

«επειδή ανεγεννήθητε ουχί εκ φθαρτού σπέρματος, αλλά αφθάρτου, διά του λόγου του Θεού του ζώντος και μένοντος εις τον αιώνα.» (1 Πέτρου 1:23)

«Απεκρίθη ο Ιησούς και είπε προς αυτόν· Αληθώς, αληθώς σοι λέγω, εάν τις δεν γεννηθή άνωθεν, δεν δύναται να ίδη την βασιλείαν του Θεού. Λέγει προς αυτόν ο Νικόδημος· Πως δύναται άνθρωπος να γεννηθή γέρων ων; μήποτε δύναται να εισέλθη δευτέραν φοράν εις την κοιλίαν της μητρός αυτού και να γεννηθή; Απεκρίθη ο Ιησούς· Αληθώς, αληθώς σοι λέγω, εάν τις δεν γεννηθή εξ ύδατος και Πνεύματος, δεν δύναται να εισέλθη εις την βασιλείαν του Θεού. Το γεγεννημένον εκ της σαρκός είναι σαρξ και το γεγεννημένον εκ του Πνεύματος είναι πνεύμα. Μη θαυμάσης ότι σοι είπον, Πρέπει να γεννηθήτε άνωθεν. Ο άνεμος όπου θέλει πνέει, και την φωνήν αυτού ακούεις, αλλά δεν εξεύρεις πόθεν έρχεται και που υπάγει· ούτως είναι πας, όστις εγεννήθη εκ του Πνεύματος.» (Ιωάννη 3:3-8)

Η αναγέννηση του ανθρώπου ή η πνευματική του γέννηση, είναι ένα συμβάν, αόρατο μεν αλλά πραγματικό. Είναι τόσο πραγματικό όσο και η φυσική μας γέννηση. Υπάρχει η εξής διαφορά στις δυο αυτές μορφές γέννησης: Η φυσική γέννηση μας μπάζει στη φυσική Δημιουργία, σαν παιδιά της φυσικής μας οικογένειας, ενώ η πνευματική γέννηση μας μπάζει στην πνευματική Δημιουργία, σαν παιδιά της οικογένειας στην οποία Πατέρας είναι ο Θεός(Γαλάτας 4:6-7). Κύριο γνώρισμα της πνευματικής γέννησης είναι ο υπερφυσικός χαρακτήρας της. Με άλλα λόγια, είναι το συμβάν αυτό ένα αληθινό θαύμα που ενεργεί ο Θεός στον άνθρωπο, αλλά με την εξής προϋπόθεση: Ο άνθρωπος πρέπει να πιστέψει στο Πρόσωπο και το έργο του Ιησού Χριστού(Ιωάννη 1:12, 6:47, Ρωμαίους 3:25-26). Η αναγέννηση είναι ο σπουδαιότερος σταθμός στην πνευματική ζωή του ανθρώπου και προβάλλεται μέσα στην Αγία Γραφή με διάφορα χαρακτηριστικά ονόματα που το καθένα δείχνει και μια ιδιαίτερη όψη αυτού του μοναδικού θαύματος. Έτσι ονομάζεται: Αναγέννηση(1 Πέτρου 1:23), χαρακτηρισμός που δηλώνει μια δεύτερη γέννηση σε αντίθεση προς την πρώτη, την φυσική. Καινή Κτίση(Γαλάτας 6:15), έκφραση που περιγράφει την κατάσταση ανανέωσης της παλιάς φύσης του ανθρώπου, αρχίζοντας από τα εσωτερικά βάθη του μέχρι και την εξωτερική του εμφάνιση(2 Κορινθίους 5:17). Γέννηση από το Πνεύμα(Ιωάννη 3:8), φράση που εξηγεί ότι αυτή η γέννηση δεν προέρχεται από φυσική, δηλαδή σαρκική(Ιωάννη 1:13). Γέννηση από τον Θεό(Ιωάννη 1:13, 1 Ιωάννη 4:7, 5:1,18), που σημαίνει υπερφυσική γέννηση. Άνωθεν γέννηση(Ιωάννη 3:3), που , σημαίνει θαύμα Ουρανού. Παλιγγενεσία(Τίτος 3:5), χαρακτηρισμός που φανερώνει ότι αυτή η νέα τάξη πραγμάτων που κυβερνάει τη ζωή του αναγεννημένου είναι μια εξαρχής δημιουργία(πάλιν-γίνομαι) που πραγματοποιείται προοδευτικά, για να αλλάξει τα συναισθήματά μας, τη σκέψη μας και τη θέλησή μας, δηλαδή όλη την ψυχοπνευματική μας οντότητα. Αναγέννηση δεν είναι μια συναισθηματική έξαρση, περαστικής μορφής αλλά μια εθελούσια και συγκεκριμένη απόφαση του αναγεννημένου να θυσιάσει, ν’ αγωνιστεί κι αν χρειαστεί να διωχθεί, για χάρη του Χριστού. Φυσικά το συναίσθημα συνοδεύει την αναγέννηση, όμως τον πρωτεύοντα ρόλο έχει η θέληση(Ματθαίος 16:24). Αναγέννηση δεν είναι ηθική προσπάθεια του ανθρώπου, να καλυτερέψει ο ίδιος τη θρησκευτική του ζωή, αφήνοντας ορισμένες συνήθειες και αμαρτίες. Αντίθετα είναι μια ολοτελής παράδοση της ζωής του αναγεννημένου στη σωτήρια χάρη του Θεού για την ανακαίνιση και την αναδημιουργία του, μέσο του Αγίου Πνεύματος. Αναγέννηση δεν είναι αποτέλεσμα της ορατής τελετής του νηπιοβαπτίσματος, αντίθετα η αληθινή αναγέννηση είναι αποτέλεσμα μιας αόρατης πνευματικής ενέργειας που γίνεται με την σύμπραξη της πίστης του ανθρώπου και της δύναμης του Αγίου Πνεύματος(Ιωάννη 3:8). Ο Κύριος Ιησούς μας εξηγεί ότι είναι αδύνατο ν’ απολαύσουμε τη Βασιλεία του Θεού, δηλαδή να μπούμε στο σχέδιο της αιώνιας Σωτηρίας Του, αν πρώτα δεν αναγεννηθούμε(Ιωάννη 3:3). Αυτή η ανάγκη της αναγέννησής μας, οφείλεται στο γεγονός ότι όλοι ανεξαιρέτως οι άνθρωποι, σαν απόγονοι του Αδάμ, σαν μέλη της ξεπεσμένης ανθρωπότητας, είμαστε από τη φύση μας αμαρτωλοί(Εφεσίους 2:3, Ρωμαίους 3:23) και έτσι ήλθε κατάκριση σε όλους τους ανθρώπους(Ρωμαίους 5:18). Ο κάθε άνθρωπος ερχόμενος σ’ αυτό τον κόσμο, κατέχεται από τις φοβερές δυνάμεις του κακού που στρέφονται ενάντια στον Θεό και το Νόμο Του. Το αποτέλεσμα είναι ότι όλοι είμαστε εκ γενετής, ηθικά ξεπεσμένοι κι αποτυχημένοι, χωρίς ελπίδα θεραπείας(Ιερεμίας 13:23). Δεν είναι μονάχα η αμαρτωλή καταγωγή μας από τον Αδάμ η αιτία που μας αποκλείει από τη Βασιλεία του Θεού. Είναι επίσης και οι προσωπικές παραβάσεις και αμαρτίες που κάνουμε με λόγια, με συναισθήματα και με έργα που μας αποξενώνουν από τη ζωή του Θεού(Ησαΐας 59:2, Ιερεμίας 5:25). Αυτός ο τρόπος ζωής ονομάζεται στην Αγία Γραφή «πνευματική νέκρα»(Εφεσίους 2:1). Η αμαρτωλή λοιπόν κληρονομικότητά μας καθώς και οι προσωπικές αμαρτίες μας, τα δυο αυτά, κάνουν την αναγέννησή μας μια απαραίτητη προϋπόθεση για να έχουμε μέρος στο θείο σχέδιο της Σωτηρίας  και της Αιωνιότητας, διότι σάρκα και αίμα δεν θα κληρονομήσουν την Βασιλεία του Θεού(1 Κορινθίους 15:50). Η αναγέννηση δεν βελτιώνει απλώς την ηθική και πνευματική κατάσταση του ανθρώπου. Αντίθετα ο αναγεννημένος γίνεται μια εντελώς καινούρια δημιουργία(2 Κορινθίους 5:17). Γι αυτό και το θαύμα της αναγέννησης που ο Θεός ενεργεί(Ιωάννη 1:13, 1 Ιωάννη 4:7, 5:1,18) μέσα μας χαρακτηρίζεται από τον απόστολο σαν πνευματική νεκρανάσταση  ή ακόμα σαν «παλιγγενεσία», επειδή ο Θεός δημιουργεί στον αναγεννημένο μια «νέα τάξη πραγμάτων», τόσο αντίθετη προς την παλιά, όσο αντίθετη είναι και η ζωή προς τον θάνατο(Εφεσίους 2:1). Δια του θαύματος της αναγέννησης εμφυτεύεται από τον Θεό μέσα στην ανθρώπινη ψυχή ένα μόνιμο υπερφυσικό στοιχείο νέας ζωής δυνάμει του οποίου ο άνθρωπος δεν ζει πλέον την παλιά ζωή αλλά ζει τη ζωή του Χριστού. Η αναγέννηση εισάγει μια νέα πνευματική βιολογία. Αυτή η νέα πνευματική βιολογία προφητεύεται στην Αγία γραφή(Ιεζεκιήλ 11:19-20). Είναι αναμφισβήτητη αλήθεια ότι υπάρχει ορισμένη μοναδική στιγμή στη ζωή του αναγεννημένου κατά την οποία το Άγιο Πνεύμα ενήργησε το θαύμα της αναγεννήσεώς του.  Η στιγμή όμως αυτή δεν είναι πάντοτε αντιληπτή από κάθε αναγεννημένο. Πολλές φορές μένει κρυμμένη σε μια ατμόσφαιρα μακράς προπαρασκευής, – κυρίως όταν ο άνθρωπος γεννιέται σε περιβάλλον που ακούει και διδάσκεται το Ευαγγέλιο από μικρός – , δεν παύει όμως να είναι πάντοτε μια ορισμένη και μοναδική χρονολογία την οποία το ρολόι του Θείου ελέους έχει καταχωρήσει. Σε άλλες όμως περιπτώσεις υπάρχουν άνθρωποι που ισχυρίζονται ότι έχουν λάβει συνείδηση  αυτής και την έχουν ευλαβώς καταγράψει. Δεν έχουμε κανέναν δικαίωμα να αρνηθούμε την διαβεβαίωση εφόσον βλέπουμε τους καρπούς της. Η νέα φύση στον αναγεννημένο χριστιανό δεν παίρνει τη θέση της παλιάς αλλά και οι δύο συνυπάρχουν μέσα του ανταγωνιζόμενες ποια θα κατακτήσει την άλλη(Γαλάτας 5:16-22).

ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ