Πριν σκληρύνει η καρδιά

0
385

«Διά τούτο, καθώς λέγει το Πνεύμα το Αγιον· Σήμερον, εάν ακούσητε της φωνής αυτού, μη σκληρύνητε τας καρδίας σας ως εν τω παραπικρασμώ κατά την ημέραν του πειρασμού εν τη ερήμω.» (Εβραίους 3:7-8)

Χρόνια και χρόνια πήγαινε στην ίδια εκκλησία και άκουγε τα κηρύγματα ενός ανθρώπου αφιερωμένου. Όμως δεν αποφάσιζε να παραχωρήσει τον εαυτό του στον Ιησού Χριστό. Κάποτε, η αγαπημένη του κορούλα έφυγε για τον Ουρανό. Κάλεσε τότε τον άνθρωπο του Θεού. «Θέλω να σε ρωτήσω κάτι», του είπε. «Πριν από χρόνια, όταν σε άκουγα να προτρέπεις το ακροατήριο να πιστέψουμε στον Ιησού Χριστό και να Τον ακολουθήσουμε, έλεγα στον εαυτό μου: «Σήκω επάνω και ομολόγησε την αμαρτία σου, δέξου τον Ιησού Χριστό, κάνε το τώρα! Για κάποιο λόγο, όμως δεν το έκανα. Όλο έλεγα, την άλλη Κυριακή. Μα όταν ερχόταν η άλλη Κυριακή, πάλι δεν το αποφάσιζα. Τώρα, σαν να πάγωσε η καρδιά μου. Το κήρυγμα δεν με συγκινεί πια όπως παλιά. Δεν νοιώθω καθόλου την ανάγκη να το κάνω. Τι άλλαξε μέσα μου;». Ο άνθρωπος του Θεού κούνησε το κεφάλι του με θλίψη. Πώς να πει σ’ αυτόν τον άνθρωπο ότι ενόσω νοιώθεις τον Θεό να σε καλεί, πρέπει να ανταποκριθείς, γιατί ίσως έρθει μια στιγμή, που η καρδιά, σκληρύνει, και είναι δύσκολο πια να ανταποκριθεί; Το έλεος του Θεού μας περιβάλλει, η μακροθυμία του Θεού μας περιμένει. Θέλει όλοι να σωθούν, να έρθουν σε επίγνωση και μετάνοια. Δεν είναι ο Θεός που κλείνει την πόρτα της Χάρης Του. Είναι η καρδιά μας που πετρώνει και δεν δέχεται τη χάρη Του. Γιατί να φτάσουμε σ’ αυτό το σημείο; Κάθε μέρα που την περνάμε χωρίς τον Χριστό στην καρδιά μας, είναι μέρα χαμένη. Κάθε μέρα μαζί Του, είναι κέρδος, είναι χαρά, είναι δόξα. Γιατί να το στερούμαστε;

ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ