«Πολλοί άνθρωποι κηρύττουσιν έκαστος την καλοκαγαθίαν αυτού· αλλά τις θέλει εύρη άνθρωπον πιστόν;» (Παροιμίες 20:6)

«Ο δε είπε προς αυτόν· Τι με λέγεις αγαθόν; ουδείς αγαθός ειμή εις, ο Θεός.» (Ματθαίος 19:17)

Εμείς οι άνθρωποι έχουμε μια μεγάλη αδυναμία στον τρόπο που σκεφτόμαστε. Τα αξιολογούμε όλα σύμφωνα με τα δικά μας κριτήρια. Συγκρίνουμε τους πάντες και τα πάντα ανάλογα με την προσωπική μας εκτίμηση που έχουμε για όλα. Πόσες φορές λοιπόν ακούμε κρίσεις, γεμάτες καλή προαίρεση, σας αυτές: «Να ‘ξερες πόσο καλός άνθρωπος είναι!». «Τέτοια ψυχή δεν έχεις ξαναγνωρίσει…». Κάποιοι μάλιστα εκφράζονται για τον εαυτό τους… «…Εμένα που με βλέπεις, μυρμήγκι δεν έχω πειράξει…». Πόσο γελιόμαστε αλήθεια να μιλάμε με τόση βεβαιότητα για την καλοσύνη μας, τη μεγαλοψυχία μας, την ακεραιότητά μας. Πόσο διαφορετικά θα βλέπαμε τα πράγματα, αν στο μέτρημά μας  είχαμε λάβει υπόψη μας όχι τη γνώμη τη δική μας, αλλά τη γνώμη του Θεού για μας. Ας μην πλανιόμαστε. Η Αγία Γραφή, ο Λόγος του Θεού, είναι ξεκάθαρος και συνάμα αληθινός. Αγαθός δεν είναι άλλος, παρά μόνον ο Θεός. Όχι απλά καλός, όπως με κάποια ίσως δόση ειρωνείας το λέμε τις μέρες μας. Αγαθός θα πει δεν έχει, ούτε είχε ποτέ ίχνος ή προσέγγιση του κακού. Πόσο μαύρη είναι η καρδιά μας, όταν συγκριθεί με την καρδιά του Θεού! «Απατηλή και σφόδρα διεφθαρμένη» (Ιεζεκιήλ 17:9). Δεν υπάρχει δίκαιος ούτε ένας (Ρωμαίους 3:10). Και πως θα σταθούμε εκείνη την ημέρα μπροστά σ’ Αυτόν, που δεν Τον εγγίζει τίποτε κακό; Ο μόνος τρόπος είναι να γονατίσουμε μπροστά στο Σταυρό του Ιησού Χριστού, με μετάνοια γνήσια και πόνο για την αμαρτία που κατοικεί μέσα μας, με πίστη ειλικρινή, με διάθεση να δεχτούμε τη Χάρη Του, το ανεκτίμητο δώρο της σωτηρίας Του!(Εφεσίους 2:8).