Όχι πια στο σκοτάδι!

0
152

«Σταθείς δε ο Παύλος εν μέσω του Αρείου Πάγου, είπεν· Άνδρες Αθηναίοι, κατά πάντα σας βλέπω εις άκρον θεολάτρας. Διότι ενώ διηρχόμην και ανεθεώρουν τα σεβάσματά σας, εύρον και βωμόν, εις τον οποίον είναι επιγεγραμμένον, Αγνώστω Θεώ. Εκείνον λοιπόν, τον οποίον αγνοούντες λατρεύετε, τούτον εγώ κηρύττω προς εσάς. Ο Θεός, όστις έκαμε τον κόσμον και πάντα τα εν αυτώ, ούτος Κύριος ων του ουρανού και της γης, δεν κατοικεί εν χειροποιήτοις ναοίς, ουδέ λατρεύεται υπό χειρών ανθρώπων ως έχων χρείαν τινός, επειδή αυτός δίδει εις πάντας ζωήν και πνοήν και τα πάντα· και έκαμεν εξ ενός αίματος παν έθνος ανθρώπων, διά να κατοικώσιν εφ” όλου του προσώπου της γης, και διώρισε τους προδιατεταγμένους καιρούς και τα οροθέσια της κατοικίας αυτών, διά να ζητώσι τον Κύριον, ίσως δυνηθώσι να ψηλαφήσωσιν αυτόν και να εύρωσιν, αν και δεν είναι μακράν από ενός εκάστου ημών. Διότι εν αυτώ ζώμεν και κινούμεθα και υπάρχομεν, καθώς και τινές των ποιητών σας είπον· Διότι και γένος είμεθα τούτου. Γένος λοιπόν όντες του Θεού, δεν πρέπει να νομίζωμεν τον Θεόν ότι είναι όμοιος με χρυσόν ή άργυρον ή λίθον, κεχαραγμένα διά τέχνης και επινοίας ανθρώπου. Τους καιρούς λοιπόν της αγνοίας παραβλέψας ο Θεός, τώρα παραγγέλλει εις πάντας τους ανθρώπους πανταχού να μετανοώσι, διότι προσδιώρισεν ημέραν εν ή μέλλει να κρίνη την οικουμένην εν δικαιοσύνη, διά ανδρός τον οποίον διώρισε, και έδωκεν εις πάντας βεβαίωσιν περί τούτου, αναστήσας αυτόν εκ νεκρών.» (Πράξεις 17:22-31)

Ένας πιστός χριστιανός μπήκε μια μέρα μέσα σ’ ένα τζαμί κι είδε εκεί μια γυναίκα που έπλενε το πρόσωπο, τα χέρια κα τα πόδια της πριν να προσευχηθεί. Καθισμένη ύστερα πάνω στο μικρό της χαλί ανέβαινε πάνω κάτω αντικρίζοντας την Μέκκα. Άλλοτε όρθια και άλλοτε γονατιστή και ακουμπώντας το κεφάλι της στο έδαφος ανοιγόκλεινε τα χείλη της συνεχώς. Όταν τελείωσε, ο χριστιανός τη ρώτησε για τη σημασία των προσευχών της . «Δεν ξέρω κι εγώ καλά», απάντησε. «Δεν διάβασα ποτέ Αραβικά, ούτε και τα καταλαβαίνω». Με άλλα λόγια, η προσευχή γι’ αυτήν δεν ήταν παρά μια μάταιη επανάληψη ακατανόητων φράσεων που είχε μάθει στα νιάτα της. Κι όμως, πέντε φορές την ημέρα διέκοπτε τις καθημερινές της ασχολίες για να εκτελέσει τα καθημερινά της καθήκοντα! Το Ευαγγέλιο μας έχει δοθεί καθαρό, στη γλώσσα μας, ώστε να μην έχουμε πια δικαιολογίες να μένουμε στην άγνοια και στο σκοτάδι. Ούτε έχουμε «άλλοθι» αν συγκριθούμε μ’ αυτή τη γυναίκα! Μέσα στην άγνοιά της και στη θολή πίστη της, έβρισκε το χρόνο να αφιερώσει κάτι από την καρδιά της και την αναζήτησή της στον «άγνωστο θεό». Τι γίνεται μ’ εμάς, τους υποτιθέμενους πιστούς του Χριστού; Πόσο Τον σκεφτόμαστε; Πόσο χρόνο Του δίνουμε; Πόση από την καρδιά μας Του αφιερώνουμε; Ας προσέξουμε γιατί υπάρχει ο κίνδυνος να καταλήξουμε «πιστοί χωρίς πίστη», «χριστιανοί χωρίς Χριστό», μέσα στο σκοτάδι, ενώ μας προσφέρεται άφθονο φως, αλήθεια, ζωή αιώνια στον άγιο Λόγο του Θεού.

ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ