«Προσευχόταν»

0
270

«Διά τούτο αναλάβετε την πανοπλίαν του Θεού, διά να δυνηθήτε να αντισταθήτε εν τη ημέρα τη πονηρά και αφού καταπολεμήσητε τα πάντα, να σταθήτε. Σταθήτε λοιπόν περιεζωσμένοι την οσφύν σας με αλήθειαν και ενδεδυμένοι τον θώρακα της δικαιοσύνης και έχοντες υποδεδημένους τους πόδας με την ετοιμασίαν του ευαγγελίου της ειρήνης· επί πάσι δε αναλάβετε την ασπίδα της πίστεως, διά της οποίας θέλετε δυνηθή να σβέσητε πάντα τα βέλη του πονηρού τα πεπυρωμένα· και λάβετε την περικεφαλαίαν της σωτηρίας και την μάχαιραν του Πνεύματος, ήτις είναι ο λόγος του Θεού, προσευχόμενοι εν παντί καιρώ μετά πάσης προσευχής και δεήσεως διά του Πνεύματος, και εις αυτό τούτο αγρυπνούντες με πάσαν προσκαρτέρησιν και δέησιν υπέρ πάντων των αγίων, και υπέρ εμού, διά να δοθή εις εμέ λόγος να ανοίξω το στόμα μου μετά παρρησίας, διά να κάμω γνωστόν το μυστήριον του ευαγγελίου,  υπέρ του οποίου είμαι πρέσβυς, φορών άλυσιν, διά να λαλήσω περί αυτού μετά παρρησίας καθώς πρέπει να λαλήσω.» (Εφεσίους 6:13-20)

Είχε ζήσει όλη του τη ζωή με τον Χριστό. Τον είχε υπηρετήσει πιστά και Τον είχε δοξάσει. Όλοι όσοι τον γνώριζαν τον αγαπούσαν και τον τιμούσαν. Θεωρούσε την προσευχή σαν την σπουδαιότερη αποστολή της ζωής του. Ξόδευε πολύ χρόνο προσευχόμενος για διάφορους ανθρώπους. Όταν ο θάνατός του πλησίαζε, τον ρώτησαν τι θα ήθελε να γράψουν πάνω στον τάφο του. Εκείνος του απάντησε ότι ήθελε να υπάρχει μία μόνο λέξη: ΠΡΟΣΕΥΧΟΤΑΝ. Αν ήταν να γρεφτεί μια λέξη πάνω από το δικό μας τάφο, ποια θα ήταν αυτή; «Υπηρετούσε», «φρόντιζε», «Παρηγορούσε», Δόξαζε». Ή μήπως ρήματα σαν αυτά: «Παραπονιόταν», «Διεκδικούσε», «Θησαύριζε»; Ο άνθρωπος που προσεύχεται στο Θεό με καθαρή καρδιά, δεν μπορεί να φιλοξενεί στην καρδιά του παράπονα, πικρίες, ανεκπλήρωτες επιθυμίες. Η συνεχής επικοινωνία του με Τον Πατέρα γεμίζει την ψυχή του με χαρά, με φως, με Ουρανό. Τον αποδεσμεύει από τις μάταιες κοσμικές επιδιώξεις και του ανοίγει καινούριους πνευματικούς ορίζοντες. Τον κάνει χρήσιμο στους συνανθρώπους του, με έμπρακτο τρόπο, με πνεύμα θυσίας και υπηρεσίας. Ας εκμεταλλευτούμε αυτό το πολύτιμο δώρο που μας έχει χαρίσει ο Θεός, την προσευχή(Κολοσσαείς 4:12). Και για μας, και για όλους τους αγαπημένους μας και για όλους τους γνωστούς μας.

ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ