Το καινούριο σώμα

0
263

«Ούτω και η ανάστασις των νεκρών. Σπείρεται εν φθορά, ανίσταται εν αφθαρσία· σπείρεται εν ατιμία, ανίσταται εν δόξη· σπείρεται εν ασθενεία, ανίσταται εν δυνάμει· σπείρεται σώμα ζωϊκόν, ανίσταται σώμα πνευματικόν. Είναι σώμα ζωϊκόν, και είναι σώμα πνευματικόν. Ούτως είναι και γεγραμμένον· Ο πρώτος άνθρωπος Αδάμ έγεινεν εις ψυχήν ζώσαν· ο έσχατος Αδάμ εις πνεύμα ζωοποιούν. Πλην ουχί πρώτον το πνευματικόν, αλλά το ζωϊκόν, έπειτα το πνευματικόν. Ο πρώτος άνθρωπος είναι εκ της γης χοϊκός, ο δεύτερος άνθρωπος ο Κύριος εξ ουρανού. Οποίος ο χοϊκός, τοιούτοι και οι χοϊκοί, και οποίος ο επουράνιος, τοιούτοι και οι επουράνιοι· και καθώς εφορέσαμεν την εικόνα του χοϊκού, θέλομεν φορέσει και την εικόνα του επουρανίου.» (1 Κορινθίους 15:42-49)

Κάποιος επισκέφθηκε το εργαστήριο ενός λαμπρού χημικού κι εκείνος του έδειξε ένα ασημένιο κύπελλο που του είχε απονεμηθεί. Κατά λάθος το κύπελλο έπεσε από τα χέρια του μέσα σε μια δεξαμενή με οξύ κι έλιωσε σαν χιονονιφάδα. Ο επισκέπτης έμεινε αποσβολωμένος. Ο χημικός όμως πήρε αμέσως από το ράφι ένα συγκεκριμένο ορυκτό και το έριξε στο οξύ. Το ασήμι άρχισε να καθιζάνει στον πυθμένα της δεξαμενής  κι έπειτα εκείνος το μάζεψε από εκεί λέγοντας ότι θα το έστελνε στον κατασκευαστή να το ξαναφτιάξει. Εάν ένας χημικός κι ένας τεχνίτης μπορούν να κάνουν κάτι τέτοιο, πόσο μάλλον ο Δημιουργός μας, μπορεί να δώσει καινούρια σώματα στους λυτρωμένους Του. Και μόνο η σκέψη πως θα μας χαρίσει σώματα δοξασμένα που θα μοιάζουν στο ένδοξο Ουράνιο σώμα του Κυρίου μας, μας γεμίζει απέραντο θαυμασμό και αγαλλίαση. Όλα όμως όσα υπόσχεται στο Λόγο Του, είναι για ανθρώπους πίστης. Γι’ αυτούς που θα πιστέψουν κάθε μια λέξη από τα Λόγια Του. Γι’ αυτούς που θα δεχτούν σαν μικρά παιδιά, με απλότητα καρδιάς, ότι αυτά μπορούν να γίνουν. Ας μην αμφιβάλλουμε καθόλου. Το φυσικό μας σώμα θα γυρίσει στον κύκλο της ύλης, θα αποσυντεθεί, θα γίνει χώμα. Εμείς όμως δεν θα εξαφανιστούμε. Η ψυχή μας θα ντυθεί το καινούριο σώμα, το Ουράνιο, που ο Λόγος του Θεού μας το περιγράφει με τα πιο λαμπρά χρώματα. Αυτή η ελπίδα και η προσμονή αρκεί να μας γεμίζει παρηγοριά μέσα στις θλίψεις, να μας δίνει υπομονή και κουράγιο μέσα στον πόνο, να μας ενισχύει και να μας ενθαρρύνει μέσα σε όλες τις δυσκολίες και τα στενά ανηφόρια αυτής της ζωής.

ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ