Τι ήτο δυνατόν να κάμω έτι…;

0
377

«Τώρα θέλω ψάλλει εις τον ηγαπημένον μου άσμα του αγαπητού μου περί του αμπελώνος αυτού. Ο ηγαπημένος μου είχεν αμπελώνα επί λόφου παχυτάτου. Και περιέφραξεν αυτόν, και συνήθροισεν εξ αυτού τους λίθους και εφύτευσεν αυτόν με τα πλέον εκλεκτά κλήματα και έκτισε πύργον εν τω μέσω αυτού και κατεσκεύασεν έτι ληνόν εν αυτώ και περιέμενε να κάμη σταφύλια, αλλ” έκαμεν αγριοστάφυλα. Και τώρα, κάτοικοι Ιερουσαλήμ και άνδρες Ιούδα, κρίνατε, παρακαλώ, αναμέσον εμού και του αμπελώνός μου. Τι ήτο δυνατόν να κάμω έτι εις τον αμπελώνά μου και δεν έκαμον εις αυτόν; διά τι λοιπόν, ενώ περιέμενον να κάμη σταφύλια, έκαμεν αγριοστάφυλα; Τώρα λοιπόν θέλω σας αναγγείλει τι θέλω κάμει εγώ εις τον αμπελώνά μου· θέλω αφαιρέσει τον φραγμόν αυτού και θέλει καταφαγωθή θέλω χαλάσει τον τοίχον αυτού και θέλει καταπατηθή· και θέλω καταστήσει αυτόν έρημον δεν θέλει κλαδευθή ουδέ σκαφθή, αλλά θέλουσι βλαστήσει εκεί τρίβολοι και άκανθαι θέλω προστάξει έτι τα νέφη να μη βρέξωσι βροχήν επ” αυτόν.» (Ησαϊας 5:1-6)

Είναι μια φράση με λόγια του Θεού από την Παλιά Διαθήκη. Μιλάει ο Θεός με ένα πνεύμα απελπισίας και αδυναμίας να κάνει κάτι άλλο, περισσότερο από αυτό που έκανε. Φύτεψε, λέει, αμπελώνα με τα καλύτερα κλήματα, με τις καλύτερες προϋποθέσεις. Έβαλε φραγμό και πατητήρι και περίμενε να κάνει σταφύλια. Και έκανε, αντίθετα απ’ ό,τι περίμενε, ξινά και άθλια σταφύλια. Τώρα, ο Θεός, αφού κοιτάζει με λύπη το αποτέλεσμα, δεν μπορεί να κάνει διαφορετικά, βγάζει την απόφασή Του για τον αμπελώνα Του. Θα αποσύρω το χέρι Μου, Θα σας αφήσω έρημους. Θα χαλάσω το φραγμό και ας γίνει ό,τι θέλει. Αγαπητέ μου, πόσα και πόσα αγαθά δεν έκανε ο Θεός στη ζωή σου; Την ύπαρξή σου την χρωστάς σ’Αυτόν και μόνο σ’ Αυτόν και σε δημιούργησε «κατά την ευδοκίαν του θελήματος Αυτού» (Εφεσίους 1:5). Γιατί έτσι του φάνηκε καλό, να έχει όντα με τα οποία θα βρίσκεται σε κοινωνία μαζί τους, να είναι Πατέρας μέσα σε πολλά παιδιά. Όταν αμάρτησες και παρήκουσες, ο Κύριος πάλι έδειξε πάρα πολύ μεγάλη αγάπη, στέλνοντας ό,τι πολυτιμότερο είχε, τον Υιό Του, για να σε αποσπάσει από την αμαρτία και να σε φέρει στην πραγματική ζωή. Και περίμενε ο Θεός να κάνεις τα γλυκά σταφύλια της αναγνώρισης και της λατρείας, μα αυτό δεν έγινε, δεν έγινε ποτέ. Περίμενε καιρούς και καιρούς, πάντα με στόχο τα γλυκά σταφύλια, μα ποτέ δεν ήρθαν. Αγαπητέ μου, το θέμα της σωτηρίας σου είναι ένα θέμα προσωπικής σχέσης με το Θεό. Είναι κάτι που το απαιτεί ο Θεός, το γυρεύει, το περιμένει. Δεν πρέπει, δεν μπορείς να έχεις απαιτήσεις άλλες ή διαφορετικές. Ο Θεός το μέρος Του το έκανε με το παραπάνω. Τώρα πρέπει να κάνεις κι εσύ το μέρος το δικό σου. Ο εαυτός σου και ο Θεός. Εάν δεν αναγνωρίσεις το Θεό, Εάν δε εμπιστευθείς σ’ Αυτόν, εάν δεν δώσεις τα ηνία της ζωής σου σ’ Αυτόν είσαι μια αποτυχία. Είσαι κάτι το άχρηστο. Τους πυραύλους τους στέλνουμε στο διάστημα. Με κάποιο σκοπό, να μπουν σε μια τροχιά και να κάνουν μια ορισμένη πορεία. Εάν αυτό δεν επιτευχθεί, διότι ο πύραυλος παρεξέκλινε από τη γραμμή του και την τροχιά του, τότε πατούν κάποιο κουμπί και προκαλούν την καταστροφή του. Κάποτε κι εσένα η αγάπη του Θεού στήριξε πολλές ελπίδες. Εάν τώρα με την άρνησή σου μείνεις έξω από την αγάπη Του και τα σχέδιά Του, τότε μην τα βάζεις με κανένα, κανένας δεν σου φταίει, παρά μόνον εσύ και η καρδιά σου, είσαι χαμένος για πάντα. Δεν έχεις λόγο ύπαρξης. Είθε καν΄λενας να μη φτάσει σ΄ αυτό το σημείο.

ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ