Τι δεν πήγε καλά;

0
233

«Ο δε όφις ήτο το φρονιμώτερον πάντων των ζώων του αγρού, τα οποία έκαμε Κύριος ο Θεός· και είπεν ο όφις προς την γυναίκα, Τω όντι είπεν ο Θεός, Μη φάγητε από παντός δένδρου του παραδείσου; Και είπεν η γυνή προς τον όφιν, Από του καρπού των δένδρων του παραδείσου δυνάμεθα να φάγωμεν· από δε του καρπού του δένδρου, το οποίον είναι εν μέσω του παραδείσου, είπεν ο Θεός, Μη φάγητε απ” αυτού, μηδέ εγγίσητε αυτόν, διά να μη αποθάνητε. Και είπεν ο όφις προς την γυναίκα, Δεν θέλετε βεβαίως αποθάνει αλλ” εξεύρει ο Θεός, ότι καθ” ην ημέραν φάγητε απ” αυτού, θέλουσιν ανοιχθή οι οφθαλμοί σας, και θέλετε είσθαι ως θεοί, γνωρίζοντες το καλόν και το κακόν. Και είδεν η γυνή, ότι το δένδρον ήτο καλόν εις βρώσιν, και ότι ήτο αρεστόν εις τους οφθαλμούς, και επιθυμητόν το δένδρον ως δίδον γνώσιν· και λαβούσα εκ του καρπού αυτού, έφαγε· και έδωκε και εις τον άνδρα αυτής μεθ” εαυτής, και αυτός έφαγε. Και ηνοίχθησαν οι οφθαλμοί αμφοτέρων, και εγνώρισαν ότι ήσαν γυμνοί.» (Γένεση 3:1-7)

Η ίσια απάντηση στο ερώτημα αυτό είναι: «Δι’ ενός ανθρώπου η αμαρτία μπήκε εις τον κόσμο και δια της αμαρτίας ο θάνατος» (Ρωμαίους 5:12). Στους πρωτόπλαστους, τον Αδάμ και την Εύα, δόθηκαν μεγάλες ελευθερίες αλλά και μια σοβαρή προειδοποίηση: «Από το ξύλο της γνώσης του καλού και του κακού όμως, δεν θα φας απ’ αυτό, επειδή την ίδια μέρα που θα φας απ’ αυτό, θα πεθάνεις οπωσδήποτε» (Γένεση 2:17). Αυτό ήταν μια ιδανική δοκιμασία για τη θέληση του ανθρώπου να υπακούει σ’ αυτό που ο Θεός είπε. Ο διάβολος όμως πείραξε την Εύα να μην πιστέψει στο Θεό και να παρακούσει στα λόγια Του. Και γι’ αυτό έπεσε (Γένεση 3:6-7). Τη στιγμή εκείνη η αμαρτία μπήκε στον κόσμο. Με την παρακοή του ο άνθρωπος αποκόπηκε από το Θεό. Και αντί ο Αδάμ και η Εύα ν’ αγαπούν τον Θεό Τον φοβήθηκαν. «Και κρύφτηκαν ο Αδάμ και η γυναίκα του από του προσώπου του Κυρίου του Θεού ανάμεσα στα δέντρα του παραδείσου» (Γένεση 3:8). Η αμαρτία τους, τους δημιούργησε ντροπή, φόβο και ενοχή. Ο Θεός είπε ότι ο άνθρωπος θα πέθαινε αν παράκουε. Έτσι και έγινε. Θάνατος σημαίνει αποχωρισμός. Σε μια τρομερή στιγμή ο άνθρωπος αποχωρίστηκε από το Θεό. Πέθανε πνευματικά. Και άρχισε να πεθαίνει και φυσικά. Είχε μια νεκρή ψυχή και ένα σώμα που πεθαίνει. Δεν ήταν όμως μόνο αυτό. Τα παιδιά του Αδάμ και της Εύας κληρονόμησαν την διεφθαρμένη φύση και τον αμαρτωλό τους χαρακτήρα. Από τη στιγμή εκείνη και στο εξής, όπως η μόλυνση στην πηγή του ποταμού, το δηλητήριο της αμαρτίας μεταβιβάστηκε σε όλους τους απογόνους του Αδάμ. «Έτσι διαδόθηκε ο θάνατος και εις όλους τους ανθρώπους, επειδή όλοι αμάρτησαν» (Ρωμαίους 5:12). Έχουμε ένα κοινό χαρακτηριστικό: Είμαστε αμαρτωλοί και πεθαίνουμε. Το να παραβλέπουμε τα γεγονότα γύρω μας δεν αλλάζει τα πράγματα. Τα νέα της εφημερίδας, του ραδιοφώνου και της τηλεόρασης μας υπενθυμίζουν ότι ο κόσμος έχει τα χάλια του. Είναι εύκολο να καταδικάζουμε τη βία, την αδικία, την ανωμαλία και τα κακά στην κοινωνία. Προτού όμως κριτικάρουμε τους άλλους ρώτησε τον εαυτό σου αν είσαι τέλειος και ευαρεστείς τον άγιο Θεό. Είσαι απόλυτα τίμιος, καθαρός, ανιδιοτελής, γεμάτος αγάπη προς όλους; Ο Θεός γνωρίζει τις απαντήσεις σε όλες αυτές τις ερωτήσεις, το ίδιο και εσύ! «Όλοι αμάρτησαν και στερούνται της θείας δόξης» (Ρωμαίους 3:23). Είσαι αμαρτωλός από τη γέννηση, τη φύση, την πρακτική και την εκλογή σου. Και θα έρθεις σύντομα αντιμέτωπος με τα γεγονότα και τις συνέπειες.

ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ