Γιατί να υπάρχει τόσο κακό στον κόσμο μας;

0
214

«Και με άλλους πολλούς λόγους διεμαρτύρετο και προέτρεπε, λέγων, Σώθητε από της διεστραμμένης ταύτης γενεάς.» (Πράξεις 2:40)

«Μη αγαπάτε τον κόσμον μηδέ τα εν τω κόσμω. Εάν τις αγαπά τον κόσμον, η αγάπη του Πατρός δεν είναι εν αυτώ·  διότι παν το εν τω κόσμω, η επιθυμία της σαρκός και η επιθυμία των οφθαλμών και η αλαζονεία του βίου δεν είναι εκ του Πατρός, αλλ” είναι εκ του κόσμου. Και ο κόσμος παρέρχεται και η επιθυμία αυτού· όστις όμως πράττει το θέλημα του Θεού μένει εις τον αιώνα.» (1 Ιωάννη 1:15-17)

Πρώτα πρέπει να ξεκαθαρίσουμε ένα σημείο. Ο Θεός ούτε δημιούργησε το κακό ούτε το προκαλεί. Είναι ξεκάθαρο αυτό μέσα στον άγιο Λόγο Του. Ο Θεός είναι απείραστος κακών και δεν πειράζει κανένα (Ιάκωβος 1:13). Το κακό έχει δυο πηγές. Η πρώτη δύναμη που γεννά το κακό λέγεται Σατανάς. Είναι κακόβουλος , πονηρός, αλλά έχει δύναμη και ο στόχος του είναι καταστρέψει τη Δημιουργία του Θεού. Είναι εχθρός του Θεού και, αν πολεμάει τον άνθρωπο, είναι γιατί ο άνθρωπος δημιουργήθηκε «κατ’ εικόνα και ομοίωση» του Κυρίου και προσπαθεί να ταπεινώσει το Θεό χτυπώντας πάνω στο δοξασμένο δημιούργημά Του, τον άνθρωπο. Πολύς από τον πόνο που υπάρχει στον κόσμο μας προέρχεται κατ’ ευθείαν από επιθέσεις και επιβουλές του Σατανά πάνω στον άνθρωπο και στο περιβάλλον του. Η δεύτερη πηγή του κακού είναι η καρδιά του ανθρώπου(Μάρκος 7:20-23). Κάποια γνωστή φράση ενός μεγάλου καλλιτέχνη έλεγε: «Ποιος να ξέρει αλήθεια πόση κακία ελλοχεύει μέσα στην καρδιά του κάθε ανθρώπου;». Ο Θεός το γνωρίζει πως μέσα στην ανθρώπινη θέληση κατοικεί το πονηρό και το κακό. Αυτός είναι ο λόγος που οι άνθρωποι έχουν μίσος ο ένας για τον άλλον, κακία, έχθρα, ζήλεια, φθόνο, πολέμους, ρατσισμό(Τίτος 3:3), και κάθε είδους πόνο και ταραχή μέσα τους. Διάλεξε ο άνθρωπος το κακό, το πρόκρινε, του έδωσε δικαιώματα από την αρχή, από το ξεκίνημά του(Γένεση 3:6) και τώρα κατέχεται από το κακό, κυριεύεται απ’ αυτό, ταυτίζεται με το κακό και γίνεται πηγή του κακού ο ίδιος στο περιβάλλον του. Αυτό σημαίνουν τα λόγια του Θεού στα σημεία (Ρωμαίους 7:18-25) και (Γαλάτας 5:19) στην Καινή Διαθήκη. Ο άνθρωπος πουλήθηκε στο κακό, ταυτίστηκε μαζί του και γίνεται ο ίδιος πηγή του κακού προς τα έξω. Το κακό έχει την ιδιότητα να αυξάνει και την τάση να πολλαπλασιάζεται. Όσο περισσότερο οι άνθρωποι μιας κοινωνίας αγκαλιάζουν το κακό, το πονηρό, το άδικο, τόσο περισσότερο αυτή η κοινωνία τείνει στη διάβρωση και στο ηθικό σκοτάδι(Ιωάννη 3:19-21). Εάν ο Θεός δεν έδινε στον άνθρωπο τη δυνατότητα επιλογής, εάν θέλει, να γίνει κακός και διεστραμμένος, τότε δεν θα υπήρχε ελευθερία στον κόσμο. Τι θα γινόταν για παράδειγμα εάν κάθε φορά που κάποιος άνθρωπος βλαστημούσε το Θεό έχανε τη μιλιά του; Ο Κύριός μας μπορεί να το κάνει αυτό, αλλά ο κόσμος μας θα είχε κυβερνήτη του το φόβο. Ο Κύριός μας όμως δεν είναι δικτάτορας, ώστε να επιβάλλει το αγαθό και το καλό. Άλλωστε το αγαθό, το άγιο, το καθαρό, το καλό δεν επιβάλλονται. Ο άνθρωπος μπορεί να προκρίνει ή να τα απορρίψει από τη ζωή του. Αυτό που πραγματικά ευχαριστεί και δοξάζει το Θεό, είναι ο άνθρωπος να επιλέξει μόνος του το καλό, το αγαθό, ενώ είχε κι άλλες επιλογές. Να θελήσει μόνος του να αγαπήσει, να υπηρετήσει το Θεό, ενώ θα μπορούσε να είχε επιλέξει τον πόλεμο, το μίσος, την άρνηση του Θεού και την απόρριψη. Με τον ίδιο ακριβώς τρόπο μπορεί ο άνθρωπος να επιλέξει να ανήκει στο κακό, να υπηρετεί το κακό, να διαδίδει το κακό και, ακόμα, να συνεργάζεται με τον Σατανά. Η ελευθερία επιλογής του ανθρώπου είναι ένα πολύτιμο δώρο/δικαίωμα που το χάρισε ο ίδιος ο Θεός-Δημιουργός στον πρώτο άνθρωπο που έπλασε, τον Αδάμ, και βέβαια σε όλους τους απογόνους του. Όταν αυτός ο άνθρωπος που δημιούργησε ο Θεός ανυπάκουσε εγωιστικά και επαναστάτησε εναντίον Του, αυτή η θέση επηρέασε όλο το ανθρώπινο γένος από κει και πέρα, αφού ο θάνατος της αποστασίας, της αμαρτίας μπήκε όχι μόνο στη ζωή του ανθρώπου, αλλά και στα φυτά και στα ζώα και στο φυσικό του περιβάλλον. Από αυτή τη στιγμή της αποστασίας και μετά, ο άνθρωπος έγινε σκλάβος και υποχρεώθηκε να ιδρωκοπά και να μοχθεί για να επιβιώσει. Αυτή η καθημερινή του πάλη είναι μάχη με το κακό, με το αφύσικο, με τον εχθρό-θάνατο. Η πτώση του ανθρώπου έφερε στην ζωή μας τον πόνο, τον οποίο δεν έπλασε ο Θεός, αλλά επέβαλε η αποστασία του εγωιστή-ανθρώπου όταν απομακρύνθηκε από τον Πλάστη-Θεό, όπως περιγράφεται στο 3ο κεφάλαιο της Γένεσης. Λίγες γενιές μετά τον Αδάμ, η Βίβλος μας αναφέρει ότι οι καρδιές των ανθρώπων γέμισαν πονηριά και κακία(Γένεση 6:5). Έτσι φαίνεται πόσο γρήγορα απλώνει το κακό και θεριεύει από γενιά σε γενιά. Ο άνθρωπος κληρονομεί από τους προγόνους του όχι μόνο τις γνώσεις και τις ανακαλύψεις τους, αλλά και την κακία, τις διαστροφές, την πονηριά τους, που συσσωρεύονται και έχουν αθροιστικό χαρακτήρα. Αρχικά ο Αδάμ τοποθετήθηκε σε μια κατάσταση ηθικά ουδέτερη. Θα μπορούσε να επιλέξει το καλό στο πρόσωπο του Θεού Πατέρα και Δημιουργού του ή να προκρίνει το κακό της αποστασίας και προσχώρησης στο Σατανά. Διάλεξε το δεύτερο. Τώρα πια όλοι οι απόγονοι κουβαλάμε μέσα μας αυτή τη ροπή προς το κακό, το νόμο της αμαρτίας(Ρωμαίους 7:14-24) και του θανάτου. Όμως δεν πρέπει να σταματήσουμε εδώ. ΑΝ και υπάρχει η προδιάθεση του αμαρτωλού ανθρώπου για την αμαρτία που ήδη κατοικεί μέσα του, ο Θεός της αγάπης φρόντισε να του χαρίσει μια πολύτιμη και μοναδική ευκαιρία, «ώστε να μην απολεσθεί καθένας που πιστεύει σ’ Αυτόν, αλλά να έχει ζωή αιώνια» (Ιωάννη 3:16). Ο Θεός θέλει την ελευθερία μας, την απελευθέρωσή μας από τη δύναμη του κακού και αυτό μπορεί να γίνει μόνο δια του αναστημένου Ιησού Χριστού, που έζησε, πάλεψε και νίκησε το κακό και τον δημιουργό του κακού, τον «πατέρα του ψεύδους», το Σατανά. Δια του Ιησού Χριστού έναν νέο νόμο, ένα νέο καθεστώς, δύναμης και νίκης κατά της αμαρτίας έχει στη διάθεσή του ο άνθρωπος, αν αγκαλιάσει με πίστη τις υποσχέσεις της αγάπης του Θεού, όπως αυτή στην προς Ρωμαίους επιστολή: «…δεν είναι τώρα ουδεμία κατάκριση σ’ αυτούς που είναι ενωμένοι με τον Ιησού Χριστό, σ’ αυτούς που δεν περπατάνε σύμφωνα με τη σάρκα, αλλά σύμφωνα με το Πνεύμα, διότι ο νόμος του Πνεύματος της ζωής εν Χριστώ Ιησού με ελευθέρωσε από το νόμο της αμαρτίας και του θανάτου». (Ρωμαίους 8:1-2).

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ
Προηγούμενο άρθροΠροσευχή
Επόμενο άρθροΗ εξασφάλιση

ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ