Μια άλλη φορά

0
317

«Ο Κύριος είναι η μερίς της κληρονομίας μου και του ποτηρίου μου· συ διαφυλάττεις τον κλήρόν μου. Αι μερίδες μου έπεσον εις τόπους τερπνούς· έλαβον ώραιοτάτην κληρονομίαν.
 Θέλω ευλογεί τον Κύριον τον νουθετήσαντά με· έτι και εν καιρώ νυκτός με διδάσκουσιν οι νεφροί μου. Ενώπιόν μου είχον τον Κύριον διαπαντός· διότι είναι εκ δεξιών μου, διά να μη σαλευθώ. Διά τούτο ευφράνθη η καρδία μου και ηγαλλίασεν η γλώσσα μου· έτι δε και η σαρξ μου θέλει αναπαυθή επ” ελπίδι. Διότι δεν θέλεις εγκαταλείψει την ψυχήν μου εν τω άδη, ουδέ θέλεις αφήσει τον Οσιόν σου να ίδη διαφθοράν. Εφανέρωσας εις εμέ την οδόν της ζωής· χορτασμός ευφροσύνης είναι το πρόσωπόν σου· τερπνότητες είναι διαπαντός εν τη δεξιά σου.» (Ψαλμός 16:5-11)

Οι πιο πολλοί πιστεύουν πως η ζωή του Χριστού είναι γεμάτη στερήσεις και κατήφεια. Στην πραγματικότητα ισχύει το αντίθετο. Η ζωή του Χριστού είναι γεμάτη απόλαυση και χαρά και πληρότητα, που καμιά από τις διασκεδάσεις του κόσμου δεν μπορεί να προσφέρει. Η παρακάτω σωτηρία μιας κοπέλας, που πίστεψε στον Ιησού Χριστό μέσα από τις αλλεπάλληλες απογοητεύσεις να περάσει χαρούμενα, το επιβεβαιώνει. «Καθώς μεγάλωνα άρχισα να θέλω, όπως όλοι, να ζήσω μεγάλη ζωή, να βγαίνω, να γνωρίσω κόσμο, να αποκτήσω εμπειρίες. Πήγαινα σε διάφορα μέρη ν’ ακούσω μουσική, να χορέψω, να τραγουδήσω με φίλους, για να ικανοποιήσω τη δίψα της ψυχής μου. Και κάθε φορά μετά, το βράδυ, η ίδια στυφή γεύση της προσδοκίας που δεν ευοδώθηκε. Την άλλη φορά ίσως περάσω πιο καλά, σκεφτόμουν. Κι ερχόταν η άλλη φορά, κάπως πιο διανοουμενίστικη, πιο κουλτουριάρικη, πιο σύνθετη, μα εξίσου απογοητευτική. Την άλλη φορά ίσως, παρηγοριόμουν. Μα αυτή η άλλη φορά δεν ερχόταν και δεκάδες άλλες φορές πλάκωναν την καρδιά μου. Ώσπου μια κοπέλα μου μίλησε για τα σχέδια της αγάπης του Θεού για μένα, για το έργο της σωτηρίας του Ιησού Χριστού, για το ξαλάφρωμα που φέρνει στην ψυχή, τη χαρά και την ειρήνη την απέραντη που χαρίζει. Σκέφτηκα τι έχω να χάσω; Στο κάτω – κάτω τόσα χρόνια ξόδεψα να ψάχνω δεξιά – αριστερά. Άρχισα να διαβάζω το Λόγο του Θεού με δίψα. Ο Κύριος άκουσε την κραυγή της απόγνωσής μου και μου αποκάλυψε την αγάπη Του, τη γλυκύτητα του Προσώπου Του. Βήμα – βήμα άρχισα να Τον γνωρίζω και να προχωρώ μαζί Του. Κι ήμουν τόσο χαρούμενη και γαλήνια, για πρώτη φορά στη ζωή μου, χωρίς αδημονία και ερωτηματικά. Η άλλη φορά είχε έρθει με τη γνωριμία του Ιησού Χριστού και την παράδοση της καρδιάς μου σ’ Αυτόν! Η χαρά μου ανανεώνεται μαζί Του κάθε μέρα!»

ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ