Ένα μήλο!

0
138

«Διά τούτο και ημείς, αφ” ης ημέρας ηκούσαμεν, δεν παύομεν προσευχόμενοι διά σας και δεόμενοι να εμπλησθήτε από της επιγνώσεως του θελήματος αυτού μετά πάσης σοφίας και πνευματικής συνέσεως, διά να περιπατήσητε αξίως του Κυρίου, ευαρεστούντες κατά πάντα, καρποφορούντες εις παν έργον αγαθόν και αυξανόμενοι εις την επίγνωσιν του Θεού, ενδυναμούμενοι εν πάση δυνάμει κατά το κράτος της δόξης αυτού εις πάσαν υπομονήν και μακροθυμίαν, μετά χαράς ευχαριστούντες τον Πατέρα, όστις έκαμεν ημάς αξίους της μερίδος του κλήρου των αγίων εν τω φωτί, όστις ηλευθέρωσεν ημάς εκ της εξουσίας του σκότους και μετέφερεν εις την βασιλείαν του αγαπητού αυτού Υιού· εις τον οποίον έχομεν την απολύτρωσιν διά του αίματος αυτού, την άφεσιν των αμαρτιών·» (Κολοσσαείς 1:9-14)

Ένας γιατρός εργαζόταν σε μια φτωχή χώρα της Αφρικής σε συνθήκες εξαιρετικά δύσκολες και αντίξοες. Μια μέρα βλέπει στο διάδρομο του νοσοκομείου ένα παιδάκι, που ο ίδιος είχε χειρουργήσει λίγες εβδομάδες πριν, να προχωράει προς το μέρος του με τα χέρια πίσω, στην πλάτη. Δυο μέρες αργότερα, το ξαναείδε με τον ίδιο τρόπο. Τελικά το παιδί τον πλησίασε και του χάρισε ένα μήλο, που στο μεταξύ είχε μαραθεί. Βέβαια ένας Ευρωπαίος δύσκολα καταλαβαίνει πόσο δυσεύρετα είναι τα μήλα στην Κεντρική Αφρική. Γι αυτό και το παιδί το κρατούσε με τόση χαρά, ντρεπόταν όμως να το δώσει, μέχρι που τελικά το έδωσε μισοχαλασμένο. Για το γιατρό εκείνο, ωστόσο η συγκίνηση ήταν μεγάλη, να πάρει αυτό το απλό, μικρός δώρο, που όμως προερχόταν από τη μεγάλη ευγνωμοσύνη της καρδιάς αυτού του παιδιού. Είναι σωστό να δείχνουμε το ευχαριστώ μας στον άνθρωπο που μας βοήθησε, με τον καλύτερο τρόπο που μπορούμε, έστω και φτωχό. Μήπως όμως ξεχνάμε το ευχαριστώ σ’ Αυτόν που μας έπλασε και μας συντηρεί, σ’ Αυτόν, που μας γεμίζει κάθε μέρα με άφθονα δώρα, που τα παίρνουμε σαν δεδομένα: τον ήλιο, τον αέρα, το νερό, τη δύναμη να ζούμε και ν’ αναπνέουμε … Κι ακόμη περισσότερο, τον Ίδιο τον μονογενή Υιό Του, θυσία στο Σταυρό για χάρη μας. Το αίμα Του το άγιο, αντίλυτρο για τη δική μας αμαρτία και αποστασία. Περιμένει ο Ιησούς Χριστός να Του πούμε ευχαριστώ, όχι με λόγια, μα με μια καρδιά ταπείνωσης και πίστης. Περιμένει ο Πατέρας μια καρδιά απλή, δεκτική στη φωνή Του, που είναι ανοιχτή. Να μας χαρίσει ζωή άφθονη, καθαρή, ζωή ειρήνης και χαράς, ζωή δύναμης και νίκης, ζωή Ουρανού αιώνια, μαζί με όλους τους αγίους Του, τους λυτρωμένους Του!

ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ