Ένα τόσο δα … ψεματάκι!

0
159

«Πολλοί άνθρωποι κηρύττουσιν έκαστος την καλοκαγαθίαν αυτού· αλλά τις θέλει εύρη άνθρωπον πιστόν; Ο δίκαιος περιπατεί εν τη ακεραιότητι αυτού· και τα τέκνα αυτού είναι μακάρια μετ” αυτόν.» (Παροιμίες 20:6-7)

Από την ομολογία μιας πιστής χριστιανής: Το όνειρό μου από κοπέλα ήταν να μάθω μοδιστρική. Οι γονείς μου δεν το ήθελαν, και μ’ έβαλαν να μάθω πιάνο και γαλλικά! Παντρεμένη πια με παιδιά, έμαθα πως είχε ανοίξει μια σχολή μοδιστρικής και μάλιστα μια θεία μου, που ήταν μέσα στα πράγματα, μου πρότεινε να πάω. Όμως η σχολή ήταν για τους συγγενείς αστυφυλάκων. Κανένα πρόβλημα, μου είπε, θα πεις ότι είσαι συγγενής του γενικού διευθυντή της αστυνομίας. Τον ξέρω, θα συνεννοηθώ μαζί του, μη φοβάσαι. Ειδοποίησε και τη δασκάλα πως θα πήγαινα. Πράγματι, με φώναξε πρώτη μέρα στον κατάλογο, εγώ απουσίαζα. Πώς να πήγαινα μ’ ένα ψέμα; Δεν θα το έκανα ποτέ. Δεύτερη μέρα, τα ίδια. Ρωτάει τη θειά μου: «Μα που είναι η ανεψιά σας; Δεν ήρθε ακόμη». «Ξέρετε, δεν θα έρθει. Δεν μπορεί να πει ψέματα». «Ε, τότε να μου τη φέρετε και θα της κάνω μάθημα τιμής ένεκεν. Που είναι αυτός ο άνθρωπος που δεν λέει ποτέ ψέματα;». Λέμε πως είμαστε , καλοί και ηθικοί, μα είμαστε μόνο όταν αυτό δεν μας κοστίζει. Τι γίνεται όταν θίγονται τα συμφέροντά μας; Όταν χρειάζεται ένα «ψεματάκι» γιατί αλλιώς κινδυνεύουμε να χάσουμε πολλά; Πίστη Χριστού και «ψεματάκια» δεν συμβιβάζονται. Άκουσα κάποιον να ονομάζει τις απάτες που έκανε με τα εμπόριά του «κομπινούλες», για να απαλύνει την εντύπωση. Τον Θεό δεν μπορούμε να Τον ξεγελάσουμε. Μισεί και αηδιάζει την υποκρισία. Αντίθετα, ξέρει να αμείβει πλούσια την πίστη και την πιστότητά μας!

ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ