Ό,τι μας ανήκει!

0
340

«Είπε δέ· Άνθρωπος τις είχε δύο υιούς. Και είπεν ο νεώτερος αυτών προς τον πατέρα· Πάτερ, δος μοι το ανήκον μέρος της περιουσίας. Και διεμοίρασεν εις αυτούς τα υπάρχοντα αυτού. Και μετ” ολίγας ημέρας συνάξας πάντα ο νεώτερος υιός, απεδήμησεν εις χώραν μακράν και εκεί διεσκόρπισε την περιουσίαν αυτού ζων ασώτως.» (Λουκάς 15:11-13)

Γνωστή η ιστορία του ασώτου γιου. Που έφυγε από το σπίτι του πατέρα και σπατάλησε την περιουσία του σε μακρινή γη. Μέχρι να φάει και την τελευταία δεκάρα καλοπερνούσε και ξεφάντωνε. Μα όταν σώθηκαν τα λεφτά του πατέρα, κατάντησε το αρχοντόπουλο να βόσκει τα γουρούνια και να τρώει χαρούπια. Κάποια στιγμή ήρθε στα συγκαλά του και γύρισε με πραγματική ταπείνωση στο πατρικό. Βρήκε αγάπη και φροντίδα και αποκατάσταση, όπως ποτέ δεν είχε φανταστεί. Όταν ο νέος αποφάσισε το φευγιό του, στάθηκε με θράσος μπροστά στον πατέρα για να ζητήσει «το ανήκον μέρος της περιουσίας». Εδώ και τώρα, δικά μου είναι, τα θέλω!  Είναι η στάση του καθενός μας, τον καιρό της αδιαφορίας, της άρνησης απέναντι στο ζωντανό Θεό. Παίρνουμε στα χέρια μας τη ζωή μας, που είναι δώρο δικό Του σε μας, και θέλουμε να την διαχειριστούμε όπως νομίζουμε. Σχεδιάζουμε, αποφασίζουμε, ξεχυνόμαστε στους δρόμους που ανοίγονται μπροστά, χωρίς καθόλου να σκεφτούμε να ρωτήσουμε τον Πατέρα Θεό. Θεωρούμε πως το «ανήκον μέρος» μας ανήκει ασυζητητί. Θα κάνουμε το χρόνο μας, τα λεφτά μας, την καρδιά μας ό,τι θέλουμε! Και τότε, η απειρία, η αλαζονεία, η άγνοιά μας, μας σπρώχνουν σε λάθος χειρισμούς κι η ζωή μας γίνεται ένα μπερδεμένο κουβάρι. Πριν λοιπόν ζητήσουμε με αναίδεια «το ανήκον μέρος της περιουσίας», ας σκεφτούμε. Γιατί δυστυχώς αν το θελήσουμε, θα μας το δώσει. Καλύτερα να αφήσουμε τη ζωή μας στα σοφά Του τα χέρια. Να γυρίσουμε πίσω, στον Πατέρα, να Του δώσουμε να διαχειρίζεται τα θέματά μας, τα σχέδιά μας, το χρόνο μας και την καρδιά μας. Θα τα μετατρέψει όλα σε ευλογία για μας.!

ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ