Ο αδριάντας

0
185

«Εάν ζώμεν κατά το Πνεύμα, ας περιπατώμεν και κατά το Πνεύμα. Μη γινώμεθα κενόδοξοι, αλλήλους ερεθίζοντες, αλλήλους φθονούντες.» (Γαλάτας 5:25-26)

Λέει η ιστορία από την ελληνική αρχαιότητα για έναν αθλητή δρομέα. Σε κάποιον αγώνα, ενώ πήγαινε πολύ καλά και είχε την πρωτιά εξασφαλισμένη, κάποιος τον προσπέρασε στα τελευταία μέτρα και έκοψε εκείνος το νήμα. Έχασε το δάφνινο στεφάνι ο αθλητής και όχι μόνο, μα και τον αδριάντα που υψώθηκε για να τιμηθεί ο πρώτος νικητής. Ναζί μ’ αυτά έχασε και τον ύπνο του. Πιο πολύ ζήλευε τον αδριάντα. Αντί λοιπόν να ξαναδοκιμάσει τις δυνάμεις του στον αγώνα για να κερδίσει κι αυτός, μηχανεύτηκε κάτι πιο απλό. Κάθε βράδυ πήγαινε κρυφά και έσκαβε με σφυρί και σκαρπέλο τη βάση του αδριάντα του συναθλητή του. Κάποια στιγμή θα φαγωθούν τα θεμέλιά της και στο πρώτο ακούμπισμα θα πέσει, σκεφτόταν. Τουλάχιστον έτσι δεν θα βασανιζόταν από τη θέα του. Δυστυχώς γι’ αυτόν δεν υπολόγισε σωστά δεν έλαβε υπόψη την κλίση και σε κάποιο δυνατό χτύπημα του σφυριού, ο μαρμάρινος όγκος έπεσε και τον πλάκωσε θανάσιμα. Αδέλφια μου, στον ίδιο στίβο τρέχουμε όλα τα παιδιά του Θεού με σκοπό τη δόξα του Κυρίου μας. Τι θέση έχουν οι έριδες, οι ζήλιες, ο φθόνος; Όταν οι άγγελοι χαίρονται για τη σωτηρία μιας ψυχής, πως γίνεται ένας πιστός να λυπάται και να υπονομεύει το έργο του Κυρίου, μόνο και μόνο επειδή γίνεται στη διπλανή εκκλησία από άλλους αδελφούς; Ας απορρίψουμε λοιπόν τις σαρκικότητες, τις κακίες, τις μικρότητες. Στα παιδιά του Θεού ταιριάζει χαρά και ελευθερία, γιατί είμαστε συναγωνιστές. Να μάθουμε να χαιρόμαστε με την επιτυχία και τη νίκη του διπλανού μας και να μετέχουμε σ’ αυτήν με όλη μας την καρδιά!

ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ