Τον έχουν … ξεχάσει

0
392

«Διά τούτο σας λέγω, μη μεριμνάτε περί της ζωής σας τι να φάγητε και τι να πίητε, μηδέ περί του σώματός σας τι να ενδυθήτε· δεν είναι η ζωή τιμιώτερον της τροφής και το σώμα του ενδύματος; Εμβλέψατε εις τα πετεινά του ουρανού, ότι δεν σπείρουσιν ουδέ θερίζουσιν ουδέ συνάγουσιν εις αποθήκας, και ο Πατήρ σας ο ουράνιος τρέφει αυτά· σεις δεν είσθε πολύ ανώτεροι αυτών;» (Ματθαίος 6:26)

Ρώτησε ένα σπουργίτι δειλά-δειλά ένα άλλο σπουργίτι. – Γιατί τούτοι οι άνθρωποι τρέχουν διαρκώς πάνω-κάτω στενοχωρημένοι; – Θεό δεν έχουν, να τους φροντίζει όπως καλή ώρα εμάς, απάντησε σοφά το πουλάκι. Καημένοι άνθρωπο, γυρίζουν σαν σβούρες, πολυάσχολοι, βιαστικοί, αλλοπαρμένοι. Για όλα να μεριμνήσουν, όλα να τα ευχαριστηθούν. Που καιρός να σκεφθούν να ανακατέψουν τον Θεό στα θέματά τους, να αναθέσουν σ’ Αυτόν τα προβλήματα, να αναπαυθούν στην πρόνοιά Του; Ζαλίζονται μέσα στην πολυπραγμοσύνη σπαταλώντας μια ολόκληρη ζωή στο κυνήγι της ευτυχίας. Όμως η ευτυχία – που γι’ αυτή πλαστήκαμε – χωρίς τον Θεό είναι ανύπαρκτη. Το βαρύ φορτίο που κουβαλάμε μόνο ο Ιησούς Χριστός μπορεί να το σηκώσει.  Τις έγνοιες που σέρνουμε μαζί μας μόνο Αυτός μπορεί να τις επωμιστεί. Την ψυχή μας που ζει σκλαβωμένη είναι ο μόνος που μπορεί να την ελευθερώσει. Ας μη χρονοτριβούμε μέσα σε πολύπλοκες μανούβρες και δυσβάστακτα σχέδια. Ας ακουμπήσουμε στο Χριστό, να ξαποστάσουμε για πρώτη μας φορά. Να Τον εμπιστευθούμε σε όλα, τα μικρά και τα μεγάλα της ζωής μας. Να Του δώσουμε το χέρι μας, να το κρατά Εκείνος σφιχτά. Αξίζει την πρώτη θέση στη ζωή μας. Αξίζει να γίνει Κύριος της καρδιάς μας, ο Πρώτος και ο Μόνος μέσα στη σκέψη μας και στις προτεραιότητές μας. Να είναι ο Χριστός το παν για μας!

ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ