Στον ίδιο ακριβώς δρόμο

0
251

«διότι η κρίσις θέλει είσθαι ανίλεως εις τον όστις δεν έκαμεν έλεος· και το έλεος καυχάται κατά της κρίσεως.» (Ιάκωβος 2:13)

Μια φορά ένας πατέρας είχε ένα γιο. Σ’ αυτόν καθώς και στη νύφη του, άφησε όλη του την περιουσία, με την ελπίδα πως ο γιος του θα τον γηροκομούσε. Πέρασε κάποιος καιρός, τα περιουσιακά του πατέρα φαγώθηκαν και η νύφη του άρχισε να γκρινιάζει πως δεν μπορούσαν να έχουν στα πόδια τους το «γέρο». Ο γιος συμφώνησε και ανακοίνωσε στον πατέρα του πως έπρεπε να πάει να μείνει στο γηροκομείο. Έτσι μια μέρα πατέρας και γιος πήραν ένα σκονισμένο μακρύ δρόμο μέχρι το γηροκομείο, που ήταν έξω από την πόλη. Ο ηλικιωμένος άντρας ήταν αδύνατος και καταβεβλημένος. Σε μια στιγμή λέει του γιού του να καθόταν σε μια πέτρα να ξεκουραστεί για λίγο. Και κάθισε, έβαλε το κεφάλι του στα χέρια του και άρχισε να κλαίει. Ο γιος λιγάκι συγκινήθηκε και πλησίασε τον πατέρα του με καλοσύνη. «Όχι παιδί μου», του λέει αυτός, «δεν κλαίω για την κατάντια μου. Κλαίω για τις αμαρτίες μου. Πριν πολλά χρόνια τον ίδιο αυτό δρόμο έκανα κι εγώ, με τον πατέρα μου, που τον άφησα να πεθάνει στο γηροκομείο». Υπάρχει ο νόμος της ανταπόδοσης. Όχι μόνο για την ημέρα της Κρίσης  αλλά από δω κάτω. Αυτό που κάναμε, θα το συναντήσουμε στη ζωή μας. ΑΝ δείξουμε αγάπη και έλεος, θα βρούμε κι εμείς έλεος. ΑΝ δείξουμε αδιαφορία και σκληρότητα, αυτά θα μας βρούνε. Και μάλιστα, όταν εμείς σχεδόν θα τα έχουμε ξεχάσει. Συνήθως ο θερισμός απέχει πολύ από τη σπορά.

ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ