Τα μαύρα κουμπιά

0
287

«Ούτω και σεις έξωθεν μεν φαίνεσθε εις τους ανθρώπους δίκαιοι, έσωθεν όμως είσθε πλήρεις υποκρίσεως και ανομίας.» (Ματθαίος 23:28)

Όταν ο Εδουάρδος ο 7ος ήταν ακόμα πρίγκιπας της Ουαλίας, κατοικούσε σχεδόν μόνιμα στο Παρίσι, όπου είχε μεταβληθεί σε πραγματικό δικτάτορα της μόδας. Ένα βράδυ που είχε κανονίσει με τους φίλους του να πάνε στο θέατρο, ήρθε ξαφνικά η αναγγελία του θανάτου ενός πρίγκιπα, μακρινού συγγενούς του. Οι φίλοι του έπεσαν σε μελαγχολία, όχι βέβαια για το θάνατο, αλλά γιατί θα έχαναν το θέατρο. «Και τώρα;  Τι θα κάνουμε;» Ο πρίγκιπας έμεινε λίγη ώρα σκεφτικός και μετά τους ανήγγειλε μ’ ένα πλατύ χαμόγελο πως είχε βρει τη λύση: «Για να τηρήσουμε το πένθος, θα φορέσουμε μαύρα κουμπιά στα μανικέτια μας! Με αυτήν την περιβολή θα πάμε στο θέατρο». Πόσες φορές κι εμείς με πράξεις παρόμοιες, εντελώς υποκριτικές προσπαθούμε να δείξουμε πως είμαστε ηθικοί, συνεπείς, και ταυτόχρονα να κάνουμε αυτό που επιθυμούμε!  Πόσα τέτοια «μαύρα κουμπιά» φορέσαμε, για να προβάλλουμε ένα καλό εαυτό! Πόσα ψεύτικα συναισθήματα στείλαμε το μήνυμα πως έχουμε, ενώ μέσα μας άλλα σκεφτόμαστε και ούτε συμπάσχουμε με τον πόνο του άλλου, ούτε χαιρόμαστε με τη χαρά του. Ο Θεός όμως βλέπει την καρδιά μας και δεν ξεγελιέται με τα υποκριτικά μας φερσίματα. Βλέπει και πονάει. Βλέπει και θέλει να μας βγάλει απ’ αυτή την αυταπάτη. Να πάψουμε να καθαρίζουμε το απ’ έξω του ποτηριού, ενώ μέσα είναι γεμάτο δηλητήριο. Να αλλάξει η καρδιά μας, για να αλλάξουν οι τρόποι μας και η συμπεριφορά μας. Να δώσουμε στον Ιησού Χριστό την καρδιά μας, να την πλύνει, να την καθαρίσει με το αίμα Του, να την κάνει δική Του. Να χτίσει μέσα μας μια καινούρια καρδιά, που απ’ αυτήν να πηγάζει μια καινούρια ζωή, άγια, καθαρή, αληθινή, χωρίς φτιασίδια και υποκρισία.

ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ