Διδάσκαλε που δίδασκες …

0
151

«Μιμηταί μου γίνεσθε, καθώς και εγώ του Χριστού.» (1 Κορινθίους 11:1)

«Τι δεν σας αρέσει στους μεγάλους» ρώτησαν μαθητές 10 ετών στο Νιου Τζέρσαϊ. Οι απαντήσεις αποστομωτικές, ήταν ως εξής: «Οι μεγάλοι δίνουν υποσχέσεις κι ύστερα τις ξεχνούν , ή λένε ότι δεν επρόκειτο για πραγματική υπόσχεση, αλλά μόνο για ένα ίσως».  Δεν κάνουν οι ίδιοι αυτά που λένε στα παιδιά τους να κάνουν: ποτέ δεν μαζεύουν τα πράγματά τους, δεν είναι τακτικοί, δεν λένε πάντα την αλήθεια. Δεν κάθονται να ακούσουν τι τους λένε τα παιδιά, κι όμως έχουν πάντοτε έτοιμη μια απάντηση. Κάνουν λάθη, με ποτέ δεν τα παραδέχονται, το λάθος τους δεν είναι, λένε, λάθος ή κάποιος άλλος φταίει που τους έκανε να κάνουν λάθος. Διακόπτουν συνεχώς τα παιδιά με τον πιο φυσικό τρόπο, ενώ αν ένα παιδί διακόψει έναν μεγάλο αρχίζουν αμέσως οι παρατηρήσεις … Και ο κατάλογος συνεχίζει, στο ίδιο, πονεμένο μοτίβο. Αν δεν μπορούμε να προβάλλουμε τους εαυτούς μας ως παράδειγμα, καλύτερα να μην προσπαθούμε να διδάξουμε τα παιδιά. Αν δεν μπορούμε να δείξουμε με τη ζωή μας πως ο Χριστός αλλάζει με την αναγέννηση την καρδιά του ανθρώπου, καλύτερα να μη μιλάμε για τη σωτηρία Του. Ο απόστολος Παύλος, με απλότητα και ειλικρίνεια, μπορούσε να δώσει τον εαυτό του για μίμηση στους άλλους πιστούς, καθώς ο ίδιος ήταν μιμητής του Χριστού. Οι άνθρωποι πιο πολύ βλέπουν, παρά ακούν. Θέλουν να δουν βεβαιωμένα τα λόγια του Θεού στην κάθε μας μέρα. Δυστυχώς πολλές φορές με τη συμπεριφορά μας γκρεμίζουμε όσα με τα λόγια μας και με τη διδασκαλία στα παιδιά μας χτίζουμε. Τα αποτελέσματα είναι τραγικά. Τα παιδιά στο τέλος δεν θέλουν να ακούσουν για το Θεό. Αντί να τα κατηγορούμε, ας ελέγξουμε τους εαυτούς μας, αν στεκόμαστε σωστά στην πίστη του Χριστού και στην υπακοή του Λόγου Του.

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ
Προηγούμενο άρθροΣυζυγικά … βέλη
Επόμενο άρθροΤο τι άκουσε!

ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ