Η αρχή του κόσμου μας

0
146

«Διά πίστεως εννοούμεν ότι οι αιώνες εκτίθησαν με τον λόγον του Θεού, ώστε τα βλεπόμενα δεν έγειναν εκ φαινομένων.» (Εβραίους 11:3)

Πριν μερικές δεκαετίες είχαν καλέσει στο Λονδίνο ένα σοφό ζωολόγο σε μια εργατική λέσχη για μια διάλεξη. Ξεκινώντας από την αρχή ότι «πρέπει πάντα να λέμε την αλήθεια στους νέους», μίλησε για την καταγωγή του κόσμου. Φανατικός άθεος, εξήγησε πως εδώ και χιλιάδες χρόνια οι προϊστορικές θάλασσες απέθεσαν πάνω στο φλοιό της γης έναν αφρό, από τον οποίο βγήκε η πρώτη μορφή ζωής, το πρωτοπλασματικό κύτταρο, δεν εξήγησε πως. Χαιρετίστηκε με χειροκροτήματα, αλλά σε λίγο απλώθηκε βαθιά σιωπή. Ένα παλικάρι, με μόρφωση πολύ μέτρια, σηκώθηκε και είπε: «Με συγχωρείτε, κύριε, μας εξηγήσατε πως τα μεγάλα κύματα χτυπούσαν στη στεριά, δεν μας είπατε όμως, από πού ήρθε αυτό το νερό;…» Η αφέλεια αυτής της ερώτησης, τόσο αντίθετης στον επιστημονικό τόνο της διάλεξης, έφερε σύγχυση και αμηχανία, τόσο στον ομιλητή όσο και στο ακροατήριο, που ξέσπασε σε γέλια. Το οικοδόμημα της άθεης επιστήμης είχε καταρρεύσει μπροστά στα μάτια τους.  Όσο κι αν οι σοφοί ερευνούν την φύση και τα αίτια των φοβερών γεγονότων, που χάνονται στο παρελθόν, τίποτα δεν μας δίνει το δικαίωμα να αρνηθούμε κατά τρόπο βάσιμο την ύπαρξη του Θεού. Αντίθετα, όλα μας οδηγούν στο συμπέρασμα ότι στη δημιουργία του κόσμου, στην πορεία του και στη λειτουργία των φυσικών νόμων επενέβη, επεμβαίνει και θα επεμβαίνει πάντοτε μια ανώτερη δύναμη. Μια προσωπικότητα, γεμάτη ενδιαφέρον και αγάπη για τον άνθρωπο. Για μας. Για τον καθένα μας ξεχωριστά. Ένας Πατέρας, που ενώ αποστατήσαμε, Τον αγνοήσαμε, τραβήξαμε δικούς μας δρόμους, έδωσε τον Υιό Του θυσία στο Σταυρό, για να μας ξαναφέρει κοντά Του, στον άγιο κόσμο της χαράς Του, της ειρήνης Του, του καθαρού θελήματός Του.

ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ