Η ανάσταση του Λαζάρου

0
162

«Η Μαρία λοιπόν καθώς ήλθεν όπου ήτο ο Ιησούς, ιδούσα αυτόν έπεσεν εις τους πόδας αυτού, λέγουσα προς αυτόν· Κύριε, εάν ήσο εδώ, ο αδελφός μου δεν ήθελεν αποθάνει.» (Ιωάννη 11:32)

Τα βλέπει κανείς εύκολα τα πράγματα, όταν γνωρίζει το τέλος μιας ιστορίας. Αλλά αν τα πάρουμε από την αρχή, και ζήσουμε την αγωνία της αρρώστιας και του θανάτου του αδελφού τους, θα καταλάβουμε τον πόνο της Μάρθας και της Μαρίας. Ήταν μια αγαπημένη και δεμένη οικογένεια, που αγαπούσε πολύ τον Κύριο. Κι Αυτός τους αγαπούσε και πήγαινε συχνά στο σπίτι τους, κάθε που περνούσε από τη Βηθανία. Μα τώρα ήταν μακριά, κι ένιωθαν πόσο αβοήθητες! Και σαν να μην έφτανε αυτό, έμεινε ακόμα δυο μέρες ο Ιησούς εκεί που ήταν, κι έπειτα ξεκίνησε να τις βρει. Το σώμα του φίλου του είχε ήδη αρχίσει να αποσυντίθεται και να μυρίζει. «Κύριε, αν ήσουν εδώ…» Μα ο Χριστός τότε ακριβώς της ζητάει πίστη. Πίστη όταν όλα μοιάζουν να έχουν χαθεί. Όταν δεν φαίνεται φως από πουθενά. Όταν ανθρωπίνως όλα είναι αδύνατα. Τότε είναι η ώρα του Κυρίου. «Δεν σου είπα ότι αν πιστέψεις θα δεις τη δόξα του Θεού;» Δεν δεσμεύεται η δόξα του Θεού από φυσικούς νόμους, από καταστάσεις ή πρόσωπα. Δεν σταματάει μπροστά σε μια ταφόπετρα. Δεν την σκιάζει η σκιά του θανάτου. Ο Κύριος τελικά ανέστησε τον Λάζαρο. Όλοι το είδαν το θαύμα μπροστά τους ζωντανό. Πόσοι απ’ αυτούς πίστεψαν στον Υιό του Θεού, δεν ξέρουμε. Μα το θαύμα το μεγάλο είναι να πιστέψουμε εμείς μέσα στην καρδιά μας ότι ο Ιησούς Χριστός είναι Κύριος και στα χέρια Του κρατάει τα πάντα. Είναι δυνατός γεμάτος έλεος και αγάπη για μας. Η πίστη μας αυτή θα Του δώσει δικαιώματα στη ζωή μας, θα καταλύσει κάθε εμπόδιο και θα απολαμβάνουμε τη δόξα του Θεού στην κάθε μας μέρα!

ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ