Μια … άδικη δίκη

0
128

«Πάντες τωόντι εγείναμεν ως ακάθαρτον πράγμα, και πάσα η δικαιοσύνη ημών είναι ως ρυπαρόν ιμάτιον· διά τούτο επέσαμεν πάντες ως το φύλλον, και αι ανομίαι ημών αφήρπασαν ημάς ως ο άνεμος.» (Ησαϊας 64:6)

Ενδιαφέρουσα και περίεργη είναι η περίπτωση δυο δικαστικών της Ανατολικής Αφρικής, που παραβήκανε μια αστυνομική διάταξη κυκλοφορώντας νύχτα με τα ποδήλατά τους χωρίς φώτα. Παρουσιάστηκαν ο ένας μπροστά στον άλλον για να δικαστούν. Πρώτα δίκασε ο αρχαιότερος τον νεότερο και τον καταδίκασε να πληρώσει 5 ρουπίες πρόστιμο. Ύστερα έβαλε την τήβεννο ο νεώτερος, δίκασε τον αρχαιότερο και τον καταδίκασε σε 50 ρουπίες πρόστιμο. Τον έκρινε, είπε, αυστηρότερα, επειδή ήτα η δεύτερη περίπτωση που παρουσιαζόταν μέσα στην ίδια μέρα, και δεν μπορούσε να κριθεί με επιείκεια! Κάθε μέρα αντιμετωπίζουμε άδικη κρίση σ’ αυτή τη γη. Η επιείκεια έχει καταντήσει άγνωστη λέξη. Αλλά και η δικαιοσύνη των ανθρώπων είναι τόσο διαστρεβλωμένη και προσωποληπτική. Ο Θεός μας όμως είναι δίκαιος. Η δικαιοσύνη Του είναι καθαρή, απόλυτη, άψογη. Γι’ αυτό ακριβώς το λόγο κανείς μας δεν θα μπορούσε να σταθεί μπροστά Του, γιατί είμαστε όλοι μέχρι το κόκαλο γεμάτοι από αμαρτία, κι αυτό δεν μπορεί να το αρνηθεί κανείς που έχει επίγνωση του εαυτού του. Αλλά ο Ιησούς Χριστός φορτώθηκε επάνω Του την αμαρτία μας και πλήρωσε στη θέση μας με το Αίμα Του. Είναι ο πράος και ταπεινός Βασιλιάς μας, που γεννήθηκε σ’ ένα παχνί ζώων και έκανε την θριαμβευτική του είσοδο στην Ιερουσαλήμ, πάνω σ’ ένα γαϊδουράκι, όπως πέντε αιώνες πριν το είχε προφητέψει ο Ζαχαρίας ο προφήτης. Είναι Σωτήρας μας και Φίλος μας. Όποιος πιστεύει σ’ Αυτόν δεν κρίνεται, αλλά μεταβαίνει από το θάνατο στη ζωή (Ιωάννη 5:24). Μα όποιος μείνει έξω από τη χάρη Του, θα έχει να κάνει με τη δικαιοσύνη Του, και δεν θα υπάρχει άλλη επιείκεια!

ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ