Ο απόπλους του άρρωστου ναυτικού

0
125

«Διότι εις εμέ το ζην είναι ο Χριστός και το αποθανείν κέρδος. Αλλ” εάν το να ζω εν σαρκί τούτο συμβάλλη εις καρποφορίαν του έργου μου, και τι να εκλέξω δεν γνωρίζω. Διότι στενοχωρούμαι υπό των δύο, έχων μεν την επιθυμίαν να αναχωρήσω και να είμαι με τον Χριστόν· διότι είναι πολύ πλέον καλήτερον·» (Φιλιππησίους 1:21-23)

Ένας ηλικιωμένος παλιός ναυτικός, αφιερωμένος στο Χριστό, που είχε περάσει εκείνα τα χρόνια περισσότερες από πενήντα φορές τον Ειρηνικό, συνήθιζε στα διάφορα λιμάνια που πήγαινε να επισκέπτεται τα νοσοκομεία των ναυτικών και να τους μιλάει για το Χριστό. Κάποτε σ’ ένα νοσοκομείο που πήγε, η νοσοκόμα τον κάλεσε στο προσκέφαλο κάποιου ασθενούς, που δεν θα ζούσε για πολύ. Πήγε και μιλήσανε αρκετά. Παλιά ήταν μαζί στο ίδιο πλοίο. Πρόσεξε όμως πως στα πόδια του ο άρρωστος πάνω στην κουβέρτα είχε κάτι σημαιούλες σε διάφορες στάσεις. Τον ρώτησε τι ήταν αυτές οι σημαιούλες . Ο ετοιμοθάνατος ναυτικός του είπε: «Κοίταξέ τις καλά. Γνωρίζεις τα σινιάλα με τις σημαίες, που είχαμε παλιά. Αυτές οι σημαίες σημαίνουν: Αναμένω διαταγές προς απόπλουν». Ο άνθρωπος αυτός ήταν έτοιμος να συναντήσει τον Κύριό Του. Τι όμορφο που είναι να είμαστε διαρκώς έτοιμοι προς απόπλουν για τον Ουρανό! Τι όμορφο που είναι δια της πίστεως στον Ιησού Χριστού, η καρδιά μας να είναι καθαρή και έτοιμη για αναχώρηση προς την αιωνιότητα! Πόση χαρά και ειρήνη μας δίνει στην καρδιά μας η σιγουριά πως φεύγοντας απ’ αυτό τον κόσμο θα συναντήσουμε τον αγαπημένο μας Σωτήρα και θα βρεθούμε στην αγκαλιά του!

ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ