Ο … θηριοδαμαστής!

0
175

«αλλά δαμάζω το σώμα μου και δουλαγωγώ, μήπως εις άλλους κηρύξας εγώ γείνω αδόκιμος.» (1 Κορινθίους 9:27)

«Εγκρατεύθητε, αγρυπνήσατε· διότι ο αντίδικός σας διάβολος ως λέων ωρυόμενος περιέρχεται ζητών τίνα να καταπίη·» (1 Πέτρου 5:8)

Ένας πιστός άνθρωπος είχε βρει έναν δικό του κωδικό τρόπο για να αντιμετωπίζει τους πειρασμούς, τις δυσκολίες, το περπάτημα της ζωής του. Συνήθιζε να λέει: «Έχω πολλή δουλειά και σήμερα, έχω δυο γεράκια που πρέπει να τιθασεύσω. Είναι τα μάτια μου, που πρέπει να τα προφυλάξω για να μη δουν τίποτα που θα με βλάψει. Έχω δυο λαγούς, που πρέπει να τους γυμνάσω, τα πόδια μου. Χρειάζεται να τα προσέχω για να μη πάρουν το δρόμο της αμαρτίας. Έχω έναν δράκοντα που πρέπει να τον φυλάω. Είναι η γλώσσα μου, κι οφείλω να την δεσμεύσω. Έχω ένα λιοντάρι, που μ’ αυτό καθημερινά μάχομαι. Είναι η «καρδιά» μου, που προσπαθεί να με νικήσει με τις επιθυμίες της. Έχω κι έναν άρρωστο που πρέπει να φροντίσω, το σώμα μου, για να κατοικεί σ’ αυτό άνετα η ψυχή μου. Στην ουσία είμαι ένας θηριοδαμαστής, που δαμάζω τον εαυτό μου». Έχουμε σκεφθεί ποτέ, πως οτιδήποτε πάνω μας κουβαλά τα παλιά γονίδια της αμαρτίας, χρειάζεται να το πολεμήσουμε; Είναι πολύ συχνό, κάτι από το παρελθόν που δεν έχει πάρει τη θέση του σταυρού του Χριστού, να βγαίνει στην επιφάνεια, να μας παρασύρει σε σαρκικότητες, σε αμαρτία, σε ανύποπτο χρόνο. Χρειάζεται να έχουμε τα πνευματικά μας μάτια δεκατέσσερα για να μην ολισθήσουμε απρόβλεπτα. Να κρατηθούμε άγρυπνοι για να κερδίσουμε τις μάχες του Χριστού, όπου και όταν χρειαστεί να παλέψουμε.

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ
Προηγούμενο άρθροΗ μεγάλη γιορτή!
Επόμενο άρθροΆλλαξε δρόμο

ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ