Το παιδί του!

0
220

«Αλλ” εγώ επί σε, Κύριε, ήλπισα· είπα, συ είσαι ο Θεός μου. Εις τας χείρας σου είναι οι καιροί μου· λύτρωσόν με εκ χειρός των εχθρών μου και εκ των καταδιωκόντων με.» (Ψαλμός 31:14-15)

«Ακούσαμε με τη γυναίκα μου στις ειδήσεις πως ένας οδηγός ταξί δολοφονήθηκε. Η είδηση δεν μας άγγιξε. Αλλά ο δημοσιογράφος συνέχισε: Ο ταξιτζής ήταν παντρεμένος, είχε ήδη ένα παιδί και περίμενε και δεύτερο, και μόλις χθες αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο… Κοιταχτήκαμε με ένα βλέμμα αγωνίας και απόγνωσης. Ήταν ο μονάκριβος γιος μας! Έτρεξα έξω στο δρόμο, έπεσα κάτω και άρχισα να γρονθοκοπιέμαι. Κοίταξα στον ουρανό και φώναξα: ο σταυρός δεν είναι τίποτα σ’ αυτό που περνάμε! Μετά είπα στη γυναίκα μου: Εμείς, ποτέ δεν θα χαμογελάσουμε ξανά! Πολλά φάρμακα κυκλοφορούσαν στο σπίτι, καθώς η σύζυγος μου έπασχε από αρθριτικά. Με αυτά σκεφτόμουν να δώσω τέλος στη ζωή μου. Μα τότε ήρθε μπροστά στα μάτια μου ο Ιησούς Χριστός επάνω στο Σταυρό. Εκείνος «δολοφονήθηκε» για μας, από αγάπη, σκέφθηκα. Κάτι άλλαξε μέσα μου. Στην κηδεία πριν κλείσουν το φέρετρο αποχαιρέτησα το παιδί μου με τα λόγια! Θα συναντηθούμε  ξανά στον Ουρανό. Αισθανόμουν μια πρωτόγνωρη δύναμη να με διαπερνά, τόση, που θα μπορούσα να παλέψω με τον Γολιάθ. Ήταν η δύναμη του Κυρίου μας, που μου χάριζε χαρά και βεβαιότητα Ουράνια. Συγχώρησέ τους Κύριε, είπα για τους δολοφόνους του γιού μου. Αυτό έφερε ειρήνη, που πλημμύρισε την καρδιά μου, μέσα στη θλίψη που περνούσαμε. Από τότε κάθε μέρα στην προσευχή μου παρακαλώ τον Θεό να μου δίνει μεγάλες δόσεις συγχωρητικότητας για τους δολοφόνους του μονάκριβου γιού μου. Ξέρω καλά, πως χωρίς τον Κύριο, η θλίψη και η πίκρα θα με είχαν σκοτώσει!» Το Μονάκριβο παιδί του έδωσε ο Θεός να πεθάνει για μας. Πόση ειρήνη φέρνει στην καρδιά μας, το ότι Αυτός ο Θεός  κρατάει τη ζωή μας στα χέρια Του! Μας δίνει δύναμη και υπομονή και μας στηρίζει, ώστε και στην πιο δύσκολη ώρα να μην κλονιστούμε.

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ
Προηγούμενο άρθροΤα παπούτσια
Επόμενο άρθροΗ ρουφήχτρα

ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ