Η ρουφήχτρα

0
129

«αλλ” ο καυχώμενος ας καυχάται εις τούτο, ότι εννοεί και γνωρίζει εμέ, ότι εγώ είμαι ο Κύριος, ο ποιών έλεος, κρίσιν και δικαιοσύνην επί της γής· επειδή εις ταύτα ευαρεστούμαι, λέγει Κύριος.» (Ιερεμίας 9:24)

Μια πιστή γυναίκα διηγείται την εμπειρία της με το Θεό: «Όταν ήμουν παιδί, τριγυρνούσα στις αλάνες του χωριού παίζοντας, μα κάνοντας και διάφορα παράτολμα εγχειρήματα. Μια μέρα πήγαμε στο ποτάμι και αποφασίσαμε να το διασχίσουμε κολυμπώντας! Ξαφνικά στη μέση του ποταμού ένοιωσα το ρεύμα πιο δυνατό. Έβαλα δύναμη για να ξεφύγω, αλλά δεν τα κατάφερα. Βρέθηκα στο κέντρο μιας δύνης και αισθάνθηκα το νερό να με τραβάει αλύπητα προς τα κάτω. Πόσο θ’ αντέξω χωρίς ανάσα αναρωτήθηκα; Πνίγομαι! Ξαφνικά ένοιωσα ένα χέρι να με τραβάει και να με βγάζει στην επιφάνεια. Δίπλα μου δεν ήταν κανένα παιδί. Χρόνια πολλά μετά, παντρεμένη πια, βρέθηκα σε μεγάλες δυσκολίες. Ήταν τότε που αυτή η σκηνή ξανάρθε ολοζώντανη στη μνήμη μου. Και ξεπρόβαλλαν τα ερωτηματικά: Ποια δύναμη σε τράβηξε έξω; Τι το υπερφυσικό συνέβη και σώθηκες; Μήπως… ο Θεός; Πρώτη φορά μου ανέβηκε η σκέψη  πως ήταν ο Θεός που επενέβη τότε στη ζωή μου με θαυμαστό τρόπο. Άρα μπορεί να το ξανακάνει. Άρχισα μα Τον εκζητώ. Πήρα ένα Ευαγγέλιο και διάβαζα. Όσο διάβαζα, τόσο πια πολύ έκλαιγα, γιατί καταλάβαινα πως σταλιά ευγνωμοσύνη  δεν Του έδειξα για όσα έκανε για μένα. Πίστεψα στο Χριστό με όλη μου την καρδιά και τότε είδα τη ζωή μου να αλλάζει ριζικά. Τον ευχαριστώ, γιατί πολύ πριν Τον γνωρίσω με φρόντισε και με προστάτευε, για να με κάνει δική Του. Με αγάπησε πριν εγώ Τον γνωρίσω, και με θαυμαστό τρόπο με έσωσε με το έλεός Του, πλένοντας τις αμαρτίες μου με το άγιο αίμα Του Ιησού Χριστού, που έγινε για μένα δικαιοσύνη. Τον ευχαριστώ, γιατί με έβγαλε από μια πιο επικίνδυνη ρουφήχτρα, από την αμαρτία, που θα με καταπόντιζε αιώνια!

ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ