Όταν το «άλας» διαφθαρεί, μετά τι;

0
323

«Σεις είσθε το άλας της γής· εάν δε το άλας διαφθαρή, με τι θέλει αλατισθή; εις ουδέν πλέον χρησιμεύει ειμή να ριφθή έξω και να καταπατήται υπό των ανθρώπων.» (Ματαθαίος 5:13)

«Καλόν το άλας· αλλ” εάν το άλας διαφθαρή, με τι θέλει αρτυθή;» (Λουκάς 14:34)

Είναι γεγονός, κανείς δεν το αμφισβητεί, πως κάτι πρέπει να γίνει μέσα στην εκκλησία τις δύσκολες και κακές μέρες που ζούμε. Είναι γεγονός πως μας λείπει η ευλογία του Θεού, πως δεν προστίθενται νέες ψυχές με τη θέρμη που διαβάζουμε στο λόγο του Θεού για τους πρώτους αποστολικούς χρόνους. «Και ο Κύριος πρόσθετε καθημερινά στην εκκλησία εκείνους που σώζονταν» (Πράξεις 2:47) και πως και οι ίδιοι οι πιστοί πολλές φορές ψάχνουν μάταια στη ζωή τους τον καρπό του Αγίου Πνεύματος, τη ζωή και τη χαρά του Κυρίου σε καθημερινή εκδήλωση. Το μεγάλο θέμα των παιδιών μας, το μεγάλο θέμα της αδύναμης προσευχής μας, χωρίς αποτέλεσμα και χωρίς ισχύ, όλα αυτά και άλλα ακόμα πολλά είναι συμπτώματα της κρίσης που περνάει η εκκλησία. Κάποιοι μιλούν για αναζωπύρωση, κάποιοι άλλοι ζητούν το χέρι του Θεού να επέμβει  ευεργετικά, κι ακόμα κάποιοι τρίτοι ψάχνουν τρόπους να προσελκύσουμε περισσότερους κοντά μας. Είναι αναγκαίο να αναγνωρίσουμε την κατάσταση και να σκύψουμε με προσοχή στο λόγο του Θεού, όπου σίγουρα υπάρχουν όλες οι απαντήσεις και το φως που χρειάζονται οι κακοί και σκοτεινοί καιροί τους οποίους διανύουμε. Το αλάτι σίγουρα έχει διαφθαρεί στις μέρες μας, η εκκλησία του Χριστού, η αγορασμένη με το αίμα Του και αποκτημένη με θαυμαστό προορισμό σέρνεται στα χαμηλά συμβιβασμένη με τον κόσμο του εχθρού του Θεού, χωρίς δύναμη και χωρίς δόξα. Και εδώ έρχεται το ερώτημα: «Όταν το άλας διαφθαρεί, μετά τι;». Όμως το να ικετεύουμε το Θεό για πλημμύρες ευλογιών στις μέρες μας, χωρίς να κοιτάζουμε την ποιότητα της ζωής μας, της πιστότητάς μας, είναι μάλλον χάσιμο χρόνου. Το να ζητάμε από το Θεό να φέρει αναζωπύρωση σε ζωές γεμάτες ανυπακοή και συμβιβασμό, είναι ανόητο και προκλητικό. Και μάλιστα, εδώ μπορεί να πέσουμε σε ένα σοβαρό λάθος. Κάποτε ξυπνάει ένα έντονο θρησκευτικό ενδιαφέρον ανάμεσα στους ανθρώπους, κάποτε αυτό οδηγεί στο να αυξηθεί ο αριθμός σε κάποιες εκκλησίες ή να προστεθούν και κάποιες νέες εκκλησίες. Σε όλες όμως αυτές περιπτώσεις , αν δεν υπάρχει καμία διάθεση λατρείας του ζωντανού Θεού της Βίβλου και υποταγής στο θέλημά Του, είναι βέβαιο πως ο Θεός  δεν έχει κανένα ενδιαφέρον για τέτοιου είδους ζωές, για τέτοιες εκκλησίες, όποιος κι αν είναι ο αριθμός τους. Αυτό που πραγματικά ενδιαφέρει τον Κύριό μας, είναι η ζωή της ταπείνωσης, η καρδιά που αγαπάει το θέλημά Του, η ζωή της αγιότητας. Όπου τα βρει αυτά τα στοιχεία, δοξάζεται ο ίδιος και ευλογεί πλουσιοπάροχα. Είναι αναγκαίο να ξεκινήσουμε κάνοντας ένα σοβαρό διαχωρισμό, το διαχωρισμό ανάμεσα στη θρησκεία και τη γνήσια χριστιανική ζωή που χαρίζει ο Θεός στους δικούς Του. Άλλο πράγμα είναι η θρησκεία, η θρησκευτική τοποθέτηση του ανθρώπου, και τελείως διαφορετικό κεφάλαιο είναι η ζωή του Πνεύματος, η αναγεννημένη ζωή της πίστεως. Η θρησκεία είναι ένα σχήμα, μια ταξινόμηση, ένα πλαίσιο, που μέσα του κινούνται κάποιοι άνθρωποι και που διαμέσου αυτού εκφράζεται κάποιο σύστημα αρχών. Και όπως ακριβώς συμβαίνει με τη φιλοσοφία, τα πολιτικά συστήματα, τη μόδα στα ρούχα, έτσι και η θρησκεία έχει κάποια περιοδικά γυρίσματα, ανά τακτά χρονικά διαστήματα. Ιστορικά αποδεικνύεται πως όλες οι θρησκείες του κόσμου είχαν περιόδους ακμής και παρακμής και μετά ξανά ανάνηψης από την πτώση με συνεχείς εναλλαγές. Λέξεις και έννοιες παρόμοιες της «αναζωπύρωσης» ή μιας «νέας αρχής» ακούγονταν πάντα σε περιόδους πτώσης και παρακμής σαν το εύκολο καταφύγιο των ακολούθων κάθε θρησκείας για να ξεφύγουν από την κρίση. Δεν συμβαίνει όμως το ίδιο με τη ζωή του Πνεύματος. Εδώ δεν έχουμε εναλλαγές και σκαμπανεβάσματα, ούτε ανάγκη από πυροτεχνήματα «αναζωπύρωσης», ώστε να συνεχίσουμε αμέριμνοι και αδιόρθωτοι το δρόμο του συμβιβασμού και της πνευματικής μοιχείας. Γιατί εδώ γεννά και διοικεί το Άγιο Πνεύμα, που είναι δύναμη αγίας ζωής. Συχνά προβάλλουμε και επενδύουμε πολλά στην άγνωστη για μας αναζωπύρωση με πονηρή καρδιά, αφού τη γνωστή μας οδό του «απαρνησάσθω εαυτόν, αράτω τον σταυρόν αυτού» δεν την θέλουμε, γιατί δεν μας συμφέρει. Έχουμε να διαλέξουμε ανάμεσα στον σκληρό και δύσκολο δρόμο της υπακοής, και στον εύκολο δρόμο της παθητικότητας, και όπως είναι φυσικό διαλέγουμε το δεύτερο. «Αν κάποιος θέλει να έρθει πίσω μου, ας σηκώσει τον σταυρό του, και ας με ακολουθεί» (Ματθαίος 16:24). Όμως ο δρόμος της αναζωπύρωσης είναι πολύ διαφορετικός απ’ όσο φανταζόμαστε. Δεν μπορεί να μιλάς γι’ αυτήν, αν δεν είσαι εσύ προσωπικά έτοιμος να καταβάλεις το κόστος ή και ολόκληρος να δαπανηθείς για να πραγματοποιηθεί. Είμαστε τόσο πονηροί, τόσο υποκριτές αλήθεια. Θέλουμε την αναζωπύρωση, όμως έξω από μας, κι αν είναι δυνατόν, να μην αγγίξει την ήδη στρωμένη και βολεμένη ζωή μας. Ίσως θέλουμε τα οφέλη μιας αναζωπύρωσης, γιατί πιστεύουμε πως θα γίνουν δικά μας χωρίς να κουνήσουμε το δαχτυλάκι μας, χωρίς τον καθαρισμό των παλιών μας αμαρτιών (2 Πέτρου 1:9).

ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ