Ο αγιασμός δεν είναι για τους λίγους

0
229

«Διά τούτο αναζωσθέντες τας οσφύας της διανοίας σας, εγκρατεύεσθε και έχετε τελείαν ελπίδα εις την χάριν την ερχομένην εις εσάς, όταν αποκαλυφθή ο Ιησούς Χριστός, ως τέκνα υπακοής μη συμμορφούμενοι με τας προτέρας επιθυμίας, τας οποίας είχετε εν αγνοία υμών, αλλά καθώς είναι άγιος εκείνος, όστις σας εκάλεσεν, ούτω και σεις γίνεσθε άγιοι εν πάση διαγωγή· διότι είναι γεγραμμένον· Άγιοι γίνεσθε, διότι εγώ είμαι άγιος.» (1 Πέτρου 1:13-16)

Στη ζωή και στην καθημερινότητά μας οι διάφοροι νόμοι που καθορίζουν και οριοθετούν τις δραστηριότητές μας μπορούν να χαρακτηριστούν σκληροί και απόλυτοι από τη μια, αλλά και ελαστικοί και χαλαροί από την άλλη. Κάποιες φορές δεν υπάρχουν περιθώρια για διάφορες και διαφορετικές ερμηνείες, κάποιες άλλες όμως, τα λεγόμενα «παραθυράκια» των νόμων είναι τόσο μεγάλα, που αφήνουν την δυνατότητα για να εξυπηρετηθούν όσο το δυνατόν περισσότεροι, εύκολα και ανέξοδα. Στην περιοχή της σωτηρίας του αμαρτωλού ανθρώπου, που ο Θεός προσφέρει δια του Ιησού Χριστού και όπως αυτή αποκαλύπτεται μέσα στην Αγία Γραφή, τα πράγματα είναι τελείως ξεκάθαρα, απόλυτα και συγκεκριμένα. Βέβαια από την αλήθεια αυτή μέχρι την πραγματικότητα που βλέπουμε και βιώνουμε στις μέρες μας, όχι μόνο δεν υπάρχει ταύτιση, αλλά μια σημαντική απόσταση παρατηρείται. Έτσι λοιπόν, διάφορες είναι οι «σωτηρίες» που προσφέρονται, με διαφορετικό περιεχόμενο κάθε φορά, μέσα από διαφορετικούς δρόμους και με εναλλακτικούς τρόπους. Και είναι τόσες αυτές οι «σωτηρίες», ώστε να χωράνε όσο γίνεται περισσότεροι, να βολεύονται και να περιλαμβάνονται και αυτοί ακόμα που πληρούν μόνο τις πιο βασικές έστω, όπως θεωρούνται, προϋποθέσεις – «συμφωνώ», «βεβαίως και πιστεύω», «προσπαθώ, προσέχω, αλλά μέχρι εκεί μπορώ» – , αφήνοντας τις ψηλές κορυφές της πνευματικής ζωής για κάποιους λίγους και εκλεκτούς. Όσο όμως ελκυστικό και αν είναι αυτό, στην ουσία είναι ένα ψέμα χωρίς αντίκρισμα, που περιγράφει μια σωτηρία άδεια, κενή, μια σωτηρία που δεν εξαργυρώνεται, μια σωτηρία με την Αγία Γραφή κλειστή. Γιατί όταν ανοιχτεί ο Λόγος του Θεού, τα πράγματα ξεκαθαρίζουν και η πνευματική ομίχλη που μπερδεύονται και αποπροσανατολίζει διαλύεται. Ό,τι κι αν κάνουμε εδώ στη γη, σε ό,τι κι αν επενδύσαμε τα χρόνια μας και τις δυνάμεις μας, το τέλος είναι ένα, συγκεκριμένο και το ίδιο για όλους. Μπροστά στο θρόνο του Θεού. «Επειδή, πρέπει όλοι να εμφανιστούμε μπροστά στο βήμα του Χριστού… (2 Κορινθίους 5:10). «Και καθώς είναι αποφασισμένο στου ανθρώπους μια φορά να πεθάνουν, ύστερα δε από τούτο είναι κρίση (Εβραίους 9:27). Ο πεπερασμένος, αμαρτωλός, ατελής και φτωχός άνθρωπος στέκεται μπροστά στο θρόνο του άπειρου και τέλειου Θεού. Πως θα μπορέσει λοιπόν να σταθεί;  Πως θα μπορέσει να ξεφύγει από την οργή Του; (Αποκάλυψη 6:17). Πως θα μπορέσει ο αμαρτωλός να αντικρύσει τον Άγιο και να ζήσει; Ποιος θα μπορέσει αλήθεια να σταθεί μπροστά στο θρόνο Του; Μια τέτοια αποκάλυψη είναι συγκλονιστική και θα έπρεπε νύχτα και ημέρα να απασχολεί όλους όσους φωτιστήκαμε από την αλήθεια του Λόγου του Θεού. Εντούτοις άλλα είναι τα θέματα που απομυζούν τη σκέψη μας και την ενέργειά μας. Θέματα που αρχίζουν και τελειώνουν εδώ κάτω και αφορούν τη ζωή μας με τις ανάγκες και τις επιθυμίες της. Και αντί να ετοιμαζόμαστε για τη στιγμή που θα σταθούμε, όπως είναι αποφασισμένο, μπροστά στο θρόνο του Θεού, για την ημέρα εκείνη που θα καθορίσει την αιώνια κατάληξή μας, δαπανιόμαστε και αναλωνόμαστε ασχολούμενοι με τις δουλειές μας, τα λεφτά μας, το χρόνο μας και την υγεία μας. Για το άλλο, το μεγάλο θέμα της συνάντησης με το δημιουργό μας υπάρχει και απλόχερα προσφέρεται σε όποιον το ζητήσει μια «σωτηρία» εύκολη και ανέξοδη, μια «σωτηρία» χωρίς κόστος, χωρίς θάνατο καθημερινό του παλιού ανθρώπου (Ρωμαίους 6:6), χωρίς τη δουλειά του Αγίου Πνεύματος πάνω μας  και μέσα μας. Μια «σωτηρία» χωρίς τον αγιασμό, που όμως δεν είναι σωτηρία. «…χωρίς τον αγιασμό, κανείς δεν θα δει το Θεό» (Εβραίους 12:14). Δεν αρκεί κάποιος ν’ αρχίσει με το Χριστό. Δεν αρκεί η μετάνοια και η συγχώρεση των αμαρτιών μου, για να μπω στον Ουρανό. Αυτό που χρειάζεται για να δω τον Θεό εκείνη την ημέρα είναι ο αγιασμός μου. Δεν είναι για κάποιους λίγους ο αγιασμός, είναι για τους σωσμένους. Γιατί χωρίς τον αγιασμό κανείς δεν θα δει το Θεό. Το μεγάλο θέμα του αγιασμού του ανθρώπου από τον Θεό είναι άγνωστο για τους πολλούς , αλλά και σκόπιμα ίσως αγνοημένο. Ο αγιασμός δεν είναι απλά ένα ακόμη θέμα της πνευματικής πορείας του πιστού από την ημέρα της μετάνοιας και της αναγέννησής του και μετά, μια ακόμα περιοχή, με την οποία κάποια στιγμή θα πρέπει να ασχοληθεί ο πιστός αφού πιστέψει. Ο αγιασμός είναι η ίδια η πνευματική ζωή, η γνήσια, η αληθινή. Και έχει σημασία στις ημέρες μας να υπάρχει αυτός ο προσδιορισμός, γιατί ακριβώς δίπλα υπάρχουν ψεύτικες απομιμήσεις μια πνευματικής ζωής χωρίς το Πνεύμα του Θεού και μιας αναγεννημένης ζωής χωρίς το μεγάλο θαύμα της αντικατάστασης  του αμαρτωλού εαυτού μας από τον Ιησού Χριστό. Ο Ιησούς Χριστός πέθανε στο Σταυρό του Γολγοθά όχι μόνο για να μας συγχωρήσει τις αμαρτίες μας και να μείνουν εκεί τα πράγματα, αλλά για να μας γεμίσει με τον εαυτό Του, για να μη ζούμε πλέον εμείς, να μη ζει η σάρκα μας, να μην υπάρχει το αμαρτωλό μας εγώ, αλλά να ζούμε για το Χριστό, να ζούμε τον Χριστό, να ζει μέσα μας Αυτός. Ο Θεός δεν σταματά την περιποίηση της σωτηρίας  (1 Θεσσαλονικείς 5:9) που χαρίζει στους δικούς Του στη συγχώρεση των αμαρτιών τους, αλλά μεγάλος και τελικός στόχος της αγάπης Του είναι ο αγιασμός μας, είναι να γίνουμε όμοιοι με Αυτόν (1 Ιωάννη 3:2). Μπροστά στον Άγιο Θεό όλοι και όλα διαλύονται. Τίποτα και κανένας δεν μπορεί να σταθεί. Ο Θεός της άπειρης αγάπης, της μακροθυμίας και του ελέους είναι και άπειρα άγιος και τίποτα λιγότερο άγιο, τίποτα λιγότερο καθαρό δεν θα μπει ποτέ στον Ουρανό Του. Πως λοιπόν θα μπορέσουμε εμείς να Τον αντικρίσουμε, πως μπορούμε να περιμένουμε την ημέρα εκείνη μπροστά στο βήμα του Κυρίου χωρίς ο φόβος και ο τρόμος να παραλύουν τη σκέψη μας; Γι αυτό ακριβώς ο Θεός μας χάρισε τον Υιό Του. Ήξερε ότι μόνοι μας ποτέ δεν θα μπορούσαμε να Τον πλησιάσουμε, να Τον αντικρίσουμε και να ζήσουμε. Άλλωστε η καταδίκη μας ήταν τελεσίδικη (Γένεση 2:17). Γι αυτό ακριβώς έτρεξε το αίμα Του. Για να μας ελευθερώσει από την κατάρα του εαυτού μας και της σάρκας μας, για να μας λυτρώσει από το θάνατο που κυλάει μέσα μας. Για να μας χαρίσει μια νέα ζωή, που θα είναι η δική Του ζωή. Για να παρασταθούμε εκείνη την ημέρα μπροστά στο θρόνο του Θεού, όχι μόνοι μας, αλλά δια του Ιησού Χριστού και εν Χριστώ Ιησού. Για να στρέψει το άγιο βλέμμα Του πάνω μας, και εκείνη την ημέρα, αλλά και από δω κάτω στη γη, και να μη βλέπει εμάς, αλλά το παιδί Του, η ζωή του οποίου θα έχει αντικαταστήσει τον παλιό, αμαρτωλό μας εαυτό. Για να γίνει και να είναι Αυτός η δικαιοσύνη μας, η λύτρωση και ο αγιασμός μας. Όταν λοιπόν ξεχνάμε και ζητάμε, να προσευχόμαστε και να εργαζόμαστε τον αγιασμό μας, τη δουλειά του Αγίου Πνεύματος μέσα μας, τη μόρφωση του Χριστού πάνω μας, στην ουσία αρνούμαστε την ίδια την προσφορά του Θεού στη ζωή μας . Τότε μοιραία, και από δική μας επιλογή, μένουμε χωρίς , χωρίς την αγάπη Του, χωρίς την ευλογία Του, χωρίς τους ελέγχους και την παιδεία Του, χωρίς τη σωτηρία Του. Τι είναι όμως αγιασμός; Τι σημαίνει ζητώ , εργάζομαι τον αγιασμό μου; Σε απάντηση αυτών των ερωτημάτων ο εχθρός της ψυχής μας, συνεργαζόμενος με την πονηρή καρδιά μας, μετέτρεψε τον αγιασμό σε μια έννοια θρησκευτική , τελετουργική, σχεδόν μυσταγωγική, χωρίς περιεχόμενο και χωρίς δύναμη. Ο Λόγος όμως του Θεού είναι ζωντανός και έχει όλες τις απαντήσεις, οι οποίες δεν είναι πολλές, δεν είναι καν λίγες, αλλά είναι μια, πάντα μια, μοναδική και πάντα η ίδια: ο Ιησούς Χριστός. «… τα πάντα και εν πάσιν  είναι ο Χριστός» (Κολοσσαείς 3:11). Η αγάπη, η αλήθεια, η δικαιοσύνη, η ειρήνη, η ταπείνωση, η υπακοή, η ζωή, ο αγιασμός,… Όλα ο Ιησούς Χριστός. Μόνο ο Ιησούς Χριστός. Αγιασμός σημαίνει ξεχωρισμός από τον κόσμο της αμαρτίας και της ειδωλολατρίας. Αγιασμός είναι καθαρισμός από τη «σάρκα» και τον εγωισμό μας. Ο αγιασμένος από το Θεό άνθρωπος είναι ξεχωρισμένος για μα ζει πλέον μια άλλη ζωή, μια ζωή υπακοής στο Θεό, μια ζωή νίκης, αύξησης και καρποφορίας, μια ζωή που Κύριος είναι ο ίδιος ο Θεός, μια ζωή αιώνια, η ζωή του Ιησού Χριστού. Δεν είναι τυχαίο όταν ο λόγος του Θεού, για να ορίσει με σαφή τρόπο αυτόν που έχει πάρει και απολαμβάνει τη σωτηρία που ο Κύριος προσφέρει, δεν χρησιμοποιεί όρους θρησκευτικούς, θεολογικούς ή εκκλησιαστικούς, παρά ένα πρόσωπο. «Εκείνος που έχει τον Υιό, έχει τη ζωή. Εκείνος που δεν έχει τον Υιό του Θεού , τη ζωή δεν έχει» (1 Ιωάννη 5:12). Όποιος έχει τον Υιό και δεν έχει τον εαυτό του, όποιος χάσει τη ζωή του γι’ Αυτόν (Λουκάς 9:24) και έχει Κύριο αληθινό στη ζωή του τον Κύριο, όποιος ζει τη ζωή του Χριστού, αυτός και μόνο αυτός, έχει τη ζωή. Οι υπόλοιποι, όσοι δεν έχουν τον Χριστό, τη ζωή την αληθινή δεν την έχουν. Κι ας μπαινοβγαίνουν στις εκκλησίες κι ας λένε ότι έχουν και ότι είναι. Κι ας ξεκίνησαν κάποια στιγμή, όμως μετά επιβράδυναν, σταμάτησαν, τακτοποιήθηκαν, συμβιβάστηκαν και οπισθοχώρησαν (Γαλάτας 3:3), καθώς αρκέστηκαν μόνο στη συγχώρεση των αμαρτιών τους και δεν θέλησαν, δεν ζήτησαν, δεν αγωνίστηκαν, για να πάρουν ολόκληρο τον Ιησού Χριστό μέσα τους, για να γίνει δική του η ζωή Του. Και εκεί που δεν υπάρχει ζωή, αυτό που μένει είναι ο θάνατος, μακριά και εναντίον του Θεού. Ένας θάνατος που ξεκινάει από τη ζωή αυτή και θα οριστικοποιηθεί μπροστά στο βήμα του Θεού γι’ αυτούς που θα σταθούν εκείνη την ημέρα χωρίς αγιασμό, για όσους εμφανιστούν μπροστά στον δίκαιο Θεό με τον εαυτό τους και τα δικά τους, τις επιθυμίες , τα πάθη και τις καλές έστω προθέσεις τους, αλλά χωρίς τον Υιό, χωρίς τη ζωή. Αυτοί, μας βεβαιώνει ο Λόγος του Θεού, δεν θα δουν Θεό. Ο αγιασμός δεν είναι για τους λίγους, δεν είναι για κάποιους μόνο. Είναι για όλους. Για όσους θελήσουν τη σωτηρία που ο Θεός προσφέρει . Δεν είναι ο αγιασμός απλή προϋπόθεση ή ένα από τα συστατικά μιας σωστής πνευματικής ζωής. Ο αγιασμός είναι η ίδια η πνευματική ζωή, η μόνη γνήσια πνευματική ζωή, η ζωή του Ιησού. Όλοι όσοι εκείνη την ημέρα ακούσουν από τον ίδιο το Θεό τα «εύγε δούλε αγαθέ και πιστέ,,, είσελθε στη χαρά του Κυρίου σου» (Ματθαίος 25:23) θα έχουν αυτό ακριβώς. Τον αγιασμό που είναι πλήρης, τέλειος και είναι ένα πρόσωπο, το πρόσωπο του Ιησού Χριστού του Κυρίου μας. Είναι αυτοί που παίρνουν στα σοβαρά τα λόγια του Κυρίου και τη σωτηρία Του. Είναι αυτοί που έχοντας την ελπίδα της μεγάλης συνάντησης αγνίζουν, καθαρίζουν, αγιάζουν τον εαυτό τους (1 Ιωάννη 3:3). Είναι αυτοί που ζητούν από το Πνεύμα του Θεού να εργαστεί την απέκδυση του παλιού (Εφεσίους 4:22) και της μόρφωσης του Χριστού μέσα τους (Γαλάτας 4:19). Είναι αυτοί που δεν ζουν πλέον για τον εαυτό τους, ζουν μια άλλη ζωή. Είναι αυτοί που έχουν τον Υιό και έχουν την αληθινή ζωή.

ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ