Σταυρός, το απόλυτο σύμβολο της δόξας!

0
140

«Τότε ο Ιησούς είπε προς τους μαθητάς αυτού· Εάν τις θέλη να έλθη οπίσω μου, ας απαρνηθή εαυτόν και ας σηκώση τον σταυρόν αυτού και ας με ακολουθή. Διότι όστις θέλει να σώση την ζωήν αυτού, θέλει απολέσει αυτήν· και όστις απολέση την ζωήν αυτού ένεκεν εμού, θέλει ευρεί αυτήν. Επειδή τι ωφελείται άνθρωπος εάν τον κόσμον όλον κερδήση, την δε ψυχήν αυτού ζημιωθή; ή τι θέλει δώσει άνθρωπος εις ανταλλαγήν της ψυχής αυτού;» (Ματθαίος 16:24-26)

Στις μέρες μας όλοι κάτι αποζητούν. Υγεία, χρήματα, καταξίωση, δικαιοσύνη. Να χάσει κανείς τη ζωή του για χάρη του Κυρίου. Να Του την αφιερώσει με πίστη και αγάπη στο θέλημά Του, και να μην είναι πια δικιά του η ζωή, αλλά ν’ ανήκει σ’ Εκείνον. Εκείνος στο τιμόνι, Εκείνος στις αποφάσεις, Εκείνος στο ζύγισμα, ‘όλα Εκείνος, ο Θεός, και ο άνθρωπος τίποτα. Αυτή είναι η μεγαλύτερη ευλογία. Δεν περίμενε κανείς τότε που ξεκίνησε ο Κύριος να μιλάει για αγάπη και για τους ταπεινούς και τους φτωχούς και για τη δικαιοσύνη, ότι θα τους ζητούσε να πεθάνουν. Και όχι μόνο να πεθάνουν για χάρη Του, αλλά και να ζήσουν μια ολόκληρη ζωή κουβαλώντας το σταυρό τους, το σύμβολο εκείνο της ενοχής, της ντροπής, της καταδίκης. Δεν είναι αυτός ο γλυκός, ο θεραπευτικός Ιησούς από τις ζωγραφιές του Κυριακού Σχολείου. Αυτός είναι ένας Κύριος πολεμιστής, που κρατάει δίκοπο μαχαίρι στα χέρια Του και καλεί να τον ακολουθήσουν μόνο όσοι είναι αποφασισμένοι για όλα. Οι δικοί Του δεν θα περάσουν χαλαρά, ανύποπτα τα χρόνια τους εδώ κάτω στη γη. Θα είναι μονίμως μαχητές σ’ έναν ατέλειωτο πόλεμο ενάντια στην αμαρτία, που όλο θα την σκοτώνουν και όλο θα ξεπετιέται ζωντανή, και στην αμαρτία του κόσμου, που τόσο χρειάζεται τη σωτηρία, αλλά δεν την θέλει. Γι αυτό ο σταυρός, γι’ αυτό πρέπει να χάσουν τη σαρκική, γήινη ζωή τους. Γιατί ο σταυρός είναι το υπέρτατο σύμβολο της νίκης, νίκης ενάντια στο θάνατο, νίκης ενάντια στο θάνατο, νίκης ενάντια στον κόσμο, νίκης ενάντια στην αμαρτία. Όλοι σ΄ αυτή τη ζωή αγωνίζονται, όλοι παλεύουν. Πολεμούν το άγχος, την αποτυχία, τους φόβους τους. Πολεμούν το μπόλι της αμαρτίας που μπήκε στο κήπο της Εδέμ, τότε, στην αρχή, κι ας μην το ξέρουν. Και το να πει κανείς πως θα πολεμήσει μ’ όλα αυτά, αλλά τελικά θα νικήσει, δια του Ιησού Χριστού, ναι, αυτή είναι η πραγματική ευλογία. «Για να γνωρίσω Αυτόν, και τη δύναμη της ανάστασής Του, και την κοινωνία των παθημάτων του, συμμορφούμενος με το θάνατό Του» (Φιλιππησίους 3:10). Μπορεί ο σταυρός να είναι απόλυτο σύμβολο της ενοχής, αλλά για τους λυτρωμένους με το αίμα του Ιησού Χριστού, είναι πια το απόλυτο σύμβολο της δόξας. Γιατί το σταυρό του Κυρίου μας ακολούθησε ο τάφος ο άδειος, το αιώνιο θαύμα της αναστημένης ζωής. Συμμορφούμενος και συμμορφιζόμενος, όπως είναι οι λέξεις στο αρχαίο κείμενο της Καινής Διαθήκης, σημαίνει να πάρω την ίδια μορφή. Ν’ ανέβω μαζί με τον Ιησού στο σταυρό που σκοτώνει τον εαυτό μου, που με απαλλάσσει από την αμαρτία. Κι έπειτα να ταφώ μαζί Του, και η δύναμη του Θεού να με αναστήσει σε καινούριο άνθρωπο, νεκρό ως προς την αμαρτία, και ζωντανό ως προς τη νέα ζωή, την άγια και καθαρή, που Τον δοξάζει. Σημαίνει να παίρνω αδιάκοπα, κάθε μέρα, την ίδια μορφή με τον Κύριό μου, να γίνομαι ένα μαζί Του, να Τον ακολουθώ τόσο στα πάθη όσο και στη δόξα. Το εδάφιο πιο πάνω ξεκινάει από τη δύναμη της ανάστασης, μα καταλήγει στο θάνατό Του. Γιατί εκεί είναι η ρίζα της ευλογίας, εκεί είναι η ρίζα της ζωής. Να συμμορφώνομαι μαζί Του, να Τον ακολουθώ αλλάζοντας, πετώντας τα παλιά, αγκαλιάζοντας τα καινούρια. Η μεγαλύτερη ευλογία. «Ελάτε σ’ Εμένα όλοι όσοι κοπιάζετε και είστε φορτωμένοι, και εγώ θα σας αναπαύσω. Σηκώστε πάνω σας το ζυγό μου, και μάθετε από μένα, επειδή είμαι πράος και ταπεινός στην καρδιά, και θα βρείτε ανάπαυση μέσα στις ψυχές σας. Επειδή, ο ζυγός μου είναι καλός, και το φορτίο μου ελαφρύ» (Ματθαίος 11:28-30). Δεν ανταλλάσσουμε τον ζυγό της αμαρτίας με έναν ‘άλλο ζυγό και ένα άλλο φορτίο, που μας υπόσχεται ο Κύριος πως είναι ελαφρύ, αλλά που μας φαίνεται ακόμα πιο ασφυκτικά βαρύ από το προηγούμενο. Ανταλλάσσουμε την κούραση και το φορτίο με την ανάπαυση. Για αυτούς είναι ο Χριστός. Για τους κουρασμένους, για τους απογοητευμένους, για αυτούς που θα το θεωρούσαν την μεγαλύτερη ευλογία να τους απαλλάξει κάποιος από τον εαυτό τους γιατί δεν τον αντέχουν άλλο. Και τότε ο ζυγός Του είναι η μεγαλύτερη ευεργεσία. Ένας ζυγός που, σαν το αλέτρι, οδηγεί, προστατεύει, εξασφαλίζει καρποφορία και πλούτο. Ένας ζυγός που οδηγεί και που ελευθερώνει, γιατί όποιος είναι κάτω απ’ αυτόν τον ζυγό, δεν θα υπακούσει ποτέ πια ξανά στην αμαρτία. Ένας ζυγός που αγαπάει. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη ευλογία από το ζυγό Του, ακόμα κι όταν αυτός ο ζυγός έχει μέσα θλίψη και πόνο και κατεργασία μέσα από φωτιά, για να βγει το χρυσάφι καθαρό και η ψυχή μας άγια. Δοξασμένο φορτίο για μια ζωή που αξίζει πραγματικά κάθε λεπτό, επειδή είναι αφιερωμένη σε Εκείνον. Και ο Θεός την οδηγεί με τη σοφία Του σε μονοπάτια ανήκουστα, σε μονοπάτια που θα Τον δοξάζουν εδώ κάτω στη γη και αιώνια. «Και άκουσα μια δυνατή φωνή στον Ουρανό που έλεγε: Τώρα έγινε η σωτηρία και η δύναμη και η βασιλεία του Θεού μας, και η εξουσία του Χριστού του. Επειδή, ρίχτηκε κάτω ο κατήγορος των αδελφών μας, που τους κατηγορεί μπροστά στο Θεό μας ημέρα και νύχτα. Και αυτοί τον νίκησαν με το αίμα του Αρνίου, και με το λόγο της μαρτυρίας τους, και δεν αγάπησαν την ψυχή τους μέχρι θανάτου» (Αποκάλυψη 12:10-11). Ίσως να υπήρχαν και άλλες επιλογές  για το υπέρτατο αγαθό της ανθρώπινης ύπαρξης, αν όλα τελείωναν εδώ κάτω, σε αυτά που βλέπουμε, που πιάνουμε, που αντιλαμβανόμαστε με τη λογική μας. Μάλλον όχι, αλλά ίσως. Και ύστερα μπαίνει η πίστη. Και ύστερα μπαίνει το «ύστερα». Μετά απ’ αυτή τη ζωή, μετά από το θάνατο, στην αιωνιότητα. Ο λόγος του Θεού μας το λέει από τώρα πως καταλήγει η πελώρια μάχη ανάμεσα στο καλό και το κακό, ανάμεσα στο θάνατο και τη ζωή. Το διαβάζουμε και το πιστεύουμε, ποιοι είναι οι νικητές, και πιο το μυστικό της δύναμής τους, μια που σε όλη την ανθρώπινη ιστορία μοιάζουν να είναι οι πιο λίγοι, οι πιο αδύναμοι, οι πιο παραμερισμένοι – οι δικοί Του. «Δεν αγάπησαν την ψυχή του μέχρι θανάτου». Άρα αγάπησαν κάτι άλλο πιο πολύ από την ψυχή τους. Και αυτό το άλλο, ή μάλλον Αυτόν τον Άλλο, τον Κύριό του., που τους αγόρασε με το αίμα Του. Τον αγάπησαν μέχρι θανάτου. Έδωσαν τη ζωή τους μεταφορικά και κυριολεκτικά, ανάλογα σε ποια εποχή και σε ποιο μέρος ζούσαν, για χάρη Του. Είναι, τελικά θέμα αγάπης. Το λέει ξεκάθαρα ο λόγος του Θεού. Δεν γίνεται κανείς να κρατήσει και τα δυο. Δεν γίνεται να κρατήσει τη ζωή του και τον Κύριο. Ίσως καμιά φορά νομίζουμε πως επειδή στη χώρα μας τουλάχιστον δεν μας κυνηγούν να μας σκοτώσουν για το λόγο ότι πιστεύουμε στο Θεό, ότι τελικά δεν θα χρειαστεί να πληρώσουμε κάποιο τίμημα για την πίστη μας σ’ Εκείνον. Όμως ο λόγος του Θεού λέει άλλα. «Όλοι όσοι θέλουν να ζουν ευσεβώς εν Χριστώ Ιησού θα διωχτούν» (2 Τιμοθέου 3:12). Και δεν γίνεται να αγαπήσουμε την ψυχή μας μέσα στον διωγμό. Ή θα την απαρνηθούμε και θα αγκαλιάσουμε Εκείνον, ή θα συμβιβαστούμε και θα κάνουμε πίσω. Επειδή θεωρητικά έχουμε ίσως την ευχέρεια να ασχολούμαστε με τα βιοτικά πράγματα, να μαζεύουμε χρήματα, να ασχολούμαστε με το τι μας αρέσει και τι όχι και την Κυριακή να πηγαίνουμε σε κάποια εκκλησία, δεν σημαίνει πως υπάρχει κι αυτός ο δρόμος να Τον ακολουθούμε. Ο δρόμος είναι ένας. Είναι στενός, και χωράει μόνο ένας μαζί με τον σταυρό του. Δεν χωρούν επιθυμίες , δεν χωράει ούτε η ίδια του η ψυχή. «Τον νίκησαν με το αίμα του Αρνίου». Τον νίκησαν πεθαμένοι και συναναστημένοι. Τον νίκησαν τον κατήφορό τους, τον εχθρό, το θάνατό τους, τον νίκησαν σε αυτή τη ζωή και αιώνια. Τον νικούσαν κάθε μέρα, όσο ζούσαν, και τον νίκησαν τελειωτικά , εκείνη την ημέρα που έχει ορίσει ο Θεός. Η υπέρτατη ευλογία. Μια ζωή ακουμπισμένη στα χέρια Του, μια ζωή χυμένη σαν πολύτιμο άρωμα σπάταλα, γενναιόδωρα, στα πόδια  Του. Μια ζωή χαμένη και κερδισμένη αιώνια. Μια ζωή που άλλαξε χέρια. Αυτή είναι η μεγαλύτερη ευλογία.

ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ