Ο Αντικαταστάτης μας!

0
493

«διότι ανέβη ενώπιον αυτού ως τρυφερόν φυτόν και ως ρίζα από ξηράς γής· δεν έχει είδος ουδέ κάλλος· και είδομεν αυτόν και δεν είχεν ώραιότητα ώστε να επιθυμώμεν αυτόν. Καταπεφρονημένος και απερριμμένος υπό των ανθρώπων· άνθρωπος θλίψεων και δόκιμος ασθενείας· και ως άνθρωπος από του οποίου αποστρέφει τις το πρόσωπον, κατεφρονήθη και ως ουδέν ελογίσθημεν αυτόν. Αυτός τωόντι τας ασθενείας ημών εβάστασε και τας θλίψεις ημών επεφορτίσθη· ημείς δε ενομίσαμεν αυτόν τετραυματισμένον, πεπληγωμένον υπό Θεού και τεταλαιπωρημένον. Αλλ” αυτός ετραυματίσθη διά τας παραβάσεις ημών, εταλαιπωρήθη διά τας ανομίας ημών· η τιμωρία, ήτις έφερε την ειρήνην ημών, ήτο επ” αυτόν· και διά των πληγών αυτού ημείς ιάθημεν. Πάντες ημείς επλανήθημεν ως πρόβατα· εστράφημεν έκαστος εις την οδόν αυτού· και ο Κύριος έθεσεν επ” αυτόν την ανομίαν πάντων ημών. Αυτός ήτο κατατεθλιμμένος και βεβασανισμένος αλλά δεν ήνοιξε το στόμα αυτού· εφέρθη ως αρνίον επί σφαγήν, και ως πρόβατον έμπροσθεν του κείροντος αυτό άφωνον, ούτω δεν ήνοιξε το στόμα αυτού. Από καταθλίψεως και κρίσεως ανηρπάχθη· την δε γενεάν αυτού τις θέλει διηγηθή; διότι εσηκώθη από της γης των ζώντων· διά τας παραβάσεις του λαού μου ετραυματίσθη. Και ο τάφος αυτού διωρίσθη μετά των κακούργων· πλην εις τον θάνατον αυτού εστάθη μετά του πλουσίου· διότι δεν έκαμεν ανομίαν ουδέ ευρέθη δόλος εν τω στόματι αυτού. Αλλ” ο Κύριος ηθέλησε να βασανίση αυτόν· εταλαιπώρησεν αυτόν. Αφού όμως δώσης την ψυχήν αυτού προσφοράν περί αμαρτίας, θέλει ιδεί έκγονα, θέλει μακρύνει τας ημέρας αυτού, και το θέλημα του Κυρίου θέλει ευοδωθή εν τη χειρί αυτού. Θέλει ιδεί τους καρπούς του πόνου της ψυχής αυτού και θέλει χορτασθή· ο δίκαιος δούλός μου θέλει δικαιώσει πολλούς διά της επιγνώσεως αυτού· διότι αυτός θέλει βαστάσει τας ανομίας αυτών. Διά τούτο θέλω δώσει εις αυτόν μερίδα μετά των μεγάλων και τους ισχυρούς θέλει μοιρασθή λάφυρον, διότι παρέδωκε την ψυχήν αυτού εις θάνατον και μετά ανόμων ελογίσθη και αυτός εβάστασε τας αμαρτίας πολλών και θέλει μεσιτεύσει υπέρ των ανόμων.» (Ησαϊας 53:2-12)

Καθώς στεκόμαστε κάτω από το σταυρό του Ιησού Χριστού και αναλογιζόμαστε το βαθύ και πραγματικό νόημά του για μας, πρώτα απ’ όλες ξεπηδάει μια μεγάλη αλήθεια. Ο σταυρός του Ιησού Χριστού και η πολύτιμη προσφορά Του ισχύουν μόνο εφόσον ταυτιστούμε με τον Κύριο δια της πίστεως, μόνο εφόσον ενωθούμε και μείνουμε ενωμένοι με τον Ιησού, την αγάπη Του, το σταυρό και την ανάστασή Του. Τότε και μόνο τότε γίνονται δικά μας και ισχύουν και για μας. Δεν έχει νόημα ούτε αξία η ιστορική διαδρομή του σταυρού του Χριστού, ούτε το ότι έγινε πριν χρόνια, έστω κι αν είναι βεβαιωμένο ιστορικά. Δικό μας δεν έγινε ποτέ, δεν ισχύει για μας, δεν μας ωφέλησε ούτε θα μας ωφελήσει ποτέ, παρά μόνο αν το αγκαλιάσουμε με μετάνοια, ταπείνωση και πίστη και ταυτιστούμε μαζί του και μείνουμε σταθεροί σ’ αυτή τη θέση. Έτσι μόνον ο θάνατος του Ιησού Χριστού μεταφέρεται μέσα μας, επάνω μας, γίνεται και δικός μας θάνατος, αλλά και η ανάστασή Του γίνεται δική μας συν-ανάσταση και δύναμη καινούριας, αναγεννημένης ζωής. Και μόνο μέσα απ’ αυτή την ταύτιση με το σταυρό και την ανάσταση του Χριστού δια της πίστεως ισχύουν όλα τα δώρα της αγάπης, της χάριτος και του ελέους του Κυρίου: η δικαίωση, η υιοθεσία, η κληρονομιά της αιώνιας δόξας. Αυτό σημαίνει ότι το γνωρίζουμε απλώς, να συμφωνούμε ίσως, να ανήκουμε σε κάποια εκκλησία  ή θρησκευτικό σχήμα, δεν μας ωφελεί, διότι δικός μας ο Χριστός και η σωτηρία Του δεν έγιναν ποτέ. Κάποτε, λέει η ιστορία, κάλεσαν στον πόλεμο έναν πατέρα, που είχε οικογένεια με εφτά παιδιά. Πώς να τα αφήσει; Και αν σκοτωνόταν; Ένας νεαρός, φίλος του, γενναία προσφέρθηκε να πάει στη θέση του στον πόλεμο. Το υπουργείο δέχτηκε την αλλαγή και έτσι με το όνομα και τα στοιχεία του πατέρα πήγε ο νεαρούλης αντί γ’ αυτόν. Εκεί, πάνω σε κάποια μάχη, ο νέος σκοτώθηκε. Ο άλλος σώθηκε, η ιστορία έκλεισε. Όμως να που μετά από μερικά χρόνια ξανακάλεσαν τον άντρα αυτόν με τα πολλά παιδιά να καταταγεί στο στρατό και να πάει στον πόλεμο. Εκείνος όμως αρνήθηκε. Τους θύμισε πως ήδη είχε πάει στο μέτωπο, είχε πολεμήσει για την πατρίδα του, και είχε μάλιστα δώσει και τη ζωή του. Είχε ήδη πεθάνει… στο πρόσωπο του νεαρού που τον αντικατέστησε και πέθανε εκείνος στη θέση του. Οι αρχές, μια που ήδη είχαν δεχτεί την αντικατάσταση, δεν μπορούσαν παρά να δεχτούν και αυτό το επιχείρημα. Ο πατέρας εκείνης της πολύτεκνης οικογένειας ταυτίστηκε απόλυτα με το νεαρό που πήρα τη θέση του. Μόνον έτσι μπόρεσε να σωθεί και μόνο έτσι ίσχυε η σωτηρία του, ήταν έγκαιρη και αναγνωρίστηκε. «Ταυτισμένος με εκείνον που πέθανε στη θέση του», αυτή είναι η σωτηρία που μας προσφέρει ο Ιησούς Χριστός. Ταυτίζομαι θα πει γίνομαι ένα μαζί Του, το κάνω δικό μου. Αυτός είναι ο τρόπος που «λειτουργεί» ο σταυρός και η ανάσταση του Ιησού Χριστού στη ζωή του πιστού ανθρώπου. Χρησιμοποιώντας το παράδειγμα-ιστορία που μόλις προαναφέραμε, ο δρόμος της απελευθέρωσης του αμαρτωλού ανθρώπου από την παρουσία και τη δύναμη της αμαρτίας περνάει από την ταύτισή του ανθρώπου δια της πίστεως με τον Αντικαταστάτη Του, ταύτιση και στο θάνατό Του και στην ανάστασή Του. Η μεταφορά του θανάτου μέσα μου. Όλα αυτά τα στοιχεία που προαναφέραμε, μας τα αποτυπώνει πολύ συγκεκριμένα και μεθοδικά το Άγιο Πνεύμα του Θεού με την πένα του αποστόλου Παύλου στην προς Ρωμαίους επιστολή στα κεφάλαια 5 και 6. Πιο συγκεκριμένα το κεφάλαιο 5 αναφέρεται στο θάνατο του Ιησού Χριστού, στο δικό Του θάνατο για τις αμαρτίες μας, και αμέσως μετά στο κεφάλαιο 6 παρουσιάζεται το επόμενο φυσιολογικό βήμα, η δική μας ταύτιση δια της πίστεως στο θάνατο του Σωτήρα μας. Στο κεφάλαιο 5 έχουμε το θάνατο του Χριστού για μας και στο 6 κεφάλαιο έχουμε το δικό μας θάνατο για το Χριστό. «Επειδή ο Χριστός, ότε είμεθα έτι ασθενείς, απέθανε κατά τον ορισμένον καιρόν υπέρ των ασεβών» (Ρωμαίους 5:6). Διότι εάν εγίναμεν σύμφυτοι με Αυτόν κατά την ομοιότητα του θανάτου Αυτού, θέλομεν είσθαι και κατά την ομοιότητα της αναστάσεως, τούτο γινώσκοντες, ότι ο παλαιός ημών άνθρωπος συνεσταυρώθη, δια να καταργηθεί το σώμα της αμαρτίας, ώστε να μη είμεθα πλέον δούλοι της αμαρτίας (Ρωμαίους 6:5-6). Αυτό που πρέπει να καταλάβει, να συνειδητοποιήσει ο κάθε πιστός του Ιησού Χριστού που θέλει να είναι σοβαρός και γνήσιος στη σχέση του με τον Κύριο, είναι ότι η δικαίωσή μας δεν είναι μια τυπική νομική διαδικασία, αλλά το έργο του Ιησού Χριστού πρέπει να μεταφερθεί μέσα μας, για να ισχύει η δικαίωσή μας. Όταν ο Θεός δικαιώνει τον αμαρτωλό και παραγράφει όλο το ένοχο αμαρτωλό παρελθόν του, δεν το κάνει μέσα από μια νεκρή νομική μεταβίβαση τακτοποίησης  ή δικαίωσης, αλλά δια του Ιησού Χριστού του Υιού Του: Σωθησόμεθα εν τη ζωή Αυτού» (Ρωμαίους 5:9-10). «Όστις έχει τον Υιό έχει τη ζωή» (1 Ιωάννη 5:12). Για να δικαιωθεί ο αμαρτωλός, χρειάζεται να ταυτιστεί με τον Ιησού Χριστό, να μείνει ενωμένος με τον Ιησού Χριστό, να ζήσει τη ζωή Του, να πεθάνει το θάνατό Του, ν’ αναστηθεί την ανάστασή Του, να μορφωθεί ο χαρακτήρας του Ιησού Χριστού μέσα του, να ζει, να περπατάει στα βήματά Του. Αυτό ακριβώς είναι και το κύριο περιεχόμενο της σωτηρίας μας: να μη ζούμε πια εμείς, να μη ζούμε για τους εαυτούς μας οι ζώντες (2 Κορινθίους 5:15), αλλά να ζούμε τη ζωή του Ιησού Χριστού, να έχουμε τον χαρακτήρα Του, το φρόνημά Του, τις αντιδράσεις Του, να περπατάμε στα ίχνη Του. Αυτή η ζωή, η ταυτισμένη απόλυτα με τον Ιησού Χριστό, έχει μέσα της τη δικαίωσή μας, μας κάνει κληρονόμους της δόξας του μεγάλου Θεού μας, μεταφέρει μέσα μας την αιώνια ζωή που χαρίζει ο Ιησούς Χριστός στους δικούς Του πιστούς. Αυτό είναι το πραγματικό νόημα των δύο φράσεων-κλειδιών, που τόσο συχνά συναντάμε στην Καινή Διαθήκη: «εν τω Χριστώ» και «δια του Ιησού Χριστού» .

ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ