Ανοσία

0
217

«Τι λοιπόν θέλομεν ειπεί; θέλομεν επιμένει εν τη αμαρτία, διά να περισσεύση η χάρις; Μη γένοιτο· ημείς, οίτινες απεθάνομεν κατά την αμαρτίαν, πως θέλομεν ζήσει πλέον εν αυτή;» (Ρωμαίους 6:1-2)

«Ούτω και σεις φρονείτε εαυτούς ότι είσθε νεκροί μεν κατά την αμαρτίαν, ζώντες δε εις τον Θεόν διά Ιησού Χριστού του Κυρίου ημών. Ας μη βασιλεύη λοιπόν η αμαρτία εν τω θνητώ υμών σώματι, ώστε κατά τας επιθυμίας αυτού να υπακούητε εις αυτήν, μηδέ παριστάνετε τα μέλη σας όπλα αδικίας εις την αμαρτίαν, αλλά παραστήσατε εαυτούς εις τον Θεόν ως ζώντας εκ νεκρών, και τα μέλη σας όπλα δικαιοσύνης εις τον Θεόν. Διότι η αμαρτία δεν θέλει σας κυριεύσει· επειδή δεν είσθε υπό νόμον, αλλ” υπό χάριν. Τι λοιπόν; θέλομεν αμαρτήσει διότι δεν είμεθα υπό νόμον, αλλ” υπό χάριν; μη γένοιτο. Δεν εξεύρετε ότι εις όντινα παριστάνετε εαυτούς δούλους προς υπακοήν, είσθε δούλοι εκείνου εις τον οποίον υπακούετε, ή της αμαρτίας προς θάνατον ή της υπακοής προς δικαιοσύνην; Χάρις όμως εις τον Θεόν, διότι υπήρχετε δούλοι της αμαρτίας, πλην υπηκούσατε εκ καρδίας εις τον τύπον της διδαχής, εις τον οποίον παρεδόθητε, ελευθερωθέντες δε από της αμαρτίας, εδουλώθητε εις την δικαιοσύνην· ανθρωπίνως λέγω διά την ασθένειαν της σαρκός σας. Διότι καθώς παρεστήσατε τα μέλη σας δούλα εις την ακαθαρσίαν και εις την ανομίαν προς την ανομίαν, ούτω τώρα παραστήσατε τα μέλη σας δούλα εις την δικαιοσύνην προς αγιασμόν. Διότι ότε υπήρχετε δούλοι της αμαρτίας, υπήρχετε ελεύθεροι από της δικαιοσύνης. Τίνα λοιπόν καρπόν είχετε τότε εξ εκείνων των έργων, διά τα οποία τώρα αισχύνεσθε; διότι το τέλος εκείνων είναι θάνατος. Αλλά τώρα ελευθερωθέντες από της αμαρτίας και δουλωθέντες εις τον Θεόν, έχετε τον καρπόν σας εις αγιασμόν, το δε τέλος ζωήν αιώνιον. Διότι ο μισθός της αμαρτίας είναι θάνατος, το δε χάρισμα του Θεού ζωή αιώνιος διά Ιησού Χριστού του Κυρίου ημών.» (Ρωμαίους 6:11-23)

Η αμαρτία σκοτώνει. Η αμαρτία δεν αστειεύεται και θέλει να χαθούμε αιώνια. Και εμείς που τα ξέρουμε όλα αυτά, εμείς που ξέρουμε και έχουμε πολλές φορές διαβάσει και ακόμα περισσότερο ακούσει ότι ο μισθός της αμαρτίας είναι θάνατος, αιώνιος και οριστικός, διαλέγουμε έναν άλλο δρόμο μπροστά στο μεγάλο αυτό θέμα. Δεν ασχολούμαστε πια μαζί της. Δεν ασχολούμαστε σοβαρά με την αμαρτία. Περιορίζουμε την παρουσία της κάπου μακριά στο παρελθόν, πολλές φορές ούτε καν εκεί, καθώς δεν είναι ορατή στα μυωπικά μας μάτια (2 Πέτρου 1:9) ή έστω αισθητή στην καυτηριασμένη μας συνείδηση (1 Τιμοθέου 4:2) η εξουσία που ασκούσε ή ακόμα ασκεί επάνω μας. Είναι πια επίσημο. Η αμαρτία είναι για τους άλλους. Εμείς έχουμε ανοσία, επειδή ζούμε ηθικά, μια ζωή λιγότερο ή περισσότερο πάνω από το μέσο όρο. Νομίζουμε ότι η αμαρτία και η διαβρωτική της δύναμη  δεν μας αγγίζουν, επειδή η τακτοποιημένη ζωή μας απέχει πολύ από όλα όσα μόλις περιγράψαμε. Όμως η αμαρτία υπάρχει και είναι δίπλα μας, επάνω μας, μέσα μας, και η παρουσία της όσο και αν την αρνούμαστε παραμένει ενοχλητική. Αλλά και εδώ έχουμε την απάντηση. Δεν είναι πλέον το πρόβλημα η αμαρτία. Δεν μιλάμε καν για αμαρτία. Ίσως όχι στα κηρύγματά μας αφού εκεί η φρασεολογία είναι καθιερωμένη και δεν κάνει πια αίσθηση, αν και πολλές φορές ούτε εκεί. Δεν μιλάμε πια για την αμαρτία στην κάθε μας μέρα, όχι στη θεωρία, αλλά στην αληθινή ζωή. Δεν σκεφτόμαστε, δεν υπολογίζουμε, ούτε ασχολούμαστε με την αμαρτία. Όχι την αμαρτία του «αμαρτωλού κόσμου» όπως συνηθίζουμε να λέμε, να ακούμε και να ησυχάζουμε στο αναπαυτικό πάπλωμα που μας προσφέρει η εκκλησιαστική και ηθική μας ζωή, αλλά τη δική μας. Ενώ η αμαρτία συνεχίζει να σκοτώνει και να καταστρέφει πολύτιμες ζωές ακριβώς δίπλα μας, εμείς δεν βρισκόμαστε σε διαρκή θέση μάχης δια του Ιησού Χριστού εναντίον της. Στην αμαρτία που υποδουλώνει, χειραγωγεί και σκοτώνει τον άνθρωπο από δω κάτω και αιώνια, εμείς φερόμαστε με μια ανεξήγητη άνεση και αίσθηση υπεροχής. Με την Αγία Γραφή κλειστή στη βιβλιοθήκη μας ή και ανοιχτή ακόμα μπροστά μας στο σπίτι μας  ή στην εκκλησία, ακούγοντας ή και κάνοντας ακόμα ένα κήρυγμα, εμείς απλά της αλλάζουμε το όνομα. Σήμερα, για μας, στη σκέψη και στη ζωή μας δεν υπάρχει αμαρτία. Έχουμε βάλλει άλλα στη θέση της. Την θεωρούμε αδυναμία, ένα μικρό λάθος, την ονομάζουμε ελάττωμα, την αποδίδουμε στον χαρακτήρα μας, την λέμε «αμαρτιούλα», ή πολύ περισσότερο συνεχίζουμε να αγνοούμε την ύπαρξή της. Σίγουρα όμως δεν την βλέπουμε όπως πραγματικά είναι. Λένε για τον εχθρό των ψυχών μας, τον απαρχής ανθρωποκτόνο διάβολο (Ιωάννη 8:44), πως από τα μεγαλύτερα αν όχι το μεγαλύτερο επίτευγμά του είναι πως έπεισε τους ανθρώπους ότι δεν υπάρχει. Φαίνεται όμως πως κάτι αντίστοιχο ισχύει και για το όπλο που χρησιμοποιεί για να σκοτώνει, την αμαρτία. Η αμαρτία που θέλει να σκοτώσει τον άνθρωπο και κρύβει από πίσω της ένα ολόκληρο κόσμο στρατηγικής και μεθοδείας, πριν τον εξαθλιώσει, πριν τον ρεζιλέψει, πριν τον ντροπιάσει, πριν ξεσπάσει πάνω του την απροκάλυπτη οργή της, προσπαθεί να τον πείσει ότι δεν υπάρχει., ότι δεν τον αφορά, ότι η παρουσία της περιορίζεται στους «αμαρτωλούς ανθρώπους» του κόσμου αυτού, σε αυτούς που κλέβουν, σε αυτούς που μοιχεύουν, σε αυτούς που σκοτώνουν, σε αυτούς που απλά δεν πηγαίνουν σε μια εκκλησία τις Κυριακές. Εδώ όμως βρίσκεται το μυστικό. Ο Ιησούς Χριστός δεν ήρθε στον κόσμο για να καλέσει δικαίους, αλλά αμαρτωλούς σε μετάνοια (Λουκάς 5:32). Ανθρώπους που κοίταξαν όχι γύρα τους για να βρουν την αμαρτία και τη φθορά, αλλά πάνω τους και μέσα τους. Και την είδαν και τρόμαξαν και στράφηκαν με απόγνωση σ’ Αυτόν ενάντια στον Οποίον την έκαναν, σε Αυτόν που τους άνοιξε τα μάτια για να τη δουν, ενάντια σε Αυτόν που πλήρωσε με το αίμα του παιδιού Του για αυτή. Δεν έκαναν, απαραίτητα, στη ζωή τους και μπροστά στους άλλους πολλά και τρομερά, δεν έζησαν ίσως μια ζωή βουτηγμένη σε αυτά που και οι ίδιοι οι άνθρωποι του κόσμου αποστρέφονται. Ποιος όμως αλήθεια μπορεί έτσι απλά να σταθεί δίπλα στον Άγιο και να μη δει τη δική του αμαρτία, όποια κι αν είναι, όση κι αν είναι, άπειρη μπροστά Του; Την αμαρτία του που απλώνει και καταλαμβάνει ολόκληρη τη ζωή του, καθώς η αμαρτία είναι υπόθεση καθαρά προσωπική. Όπως ο θάνατος. Όπως και η ζωή.

ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ