Κάποιες μάχες κερδίζονται μόνο στα γόνατα!

0
692

«Σας ασπάζεται ο Επαφράς, όστις είναι από σας, ο δούλος του Χριστού, πάντοτε αγωνιζόμενος διά σας εν ταις προσευχαίς, διά να σταθήτε τέλειοι και πλήρεις εις παν θέλημα του Θεού·» (Κολοσσαείς 4:12)

«Μόνον πολιτεύεσθε αξίως του ευαγγελίου του Χριστού, διά να ακούσω, είτε όταν έλθω και σας ίδω είτε ενώ είμαι απών, την κατάστασίν σας, ότι στέκεσθε εις εν πνεύμα, συναγωνιζόμενοι εν μιά ψυχή διά την πίστιν του ευαγγελίου,» (Φιλιππησίους 1:27)

Η προσευχή είναι κοινωνία του πιστού με τον Θεό. Η συμπροσευχή είναι κοινωνία της εκκλησίας με τον Θεό. «Λίθοι ζώντες» στο οικοδόμημα της προσευχόμενης εκκλησίας του Χριστού. Ποιος δεν θα ζήλευε αυτό τον τίτλο; Κάποιες μάχες κερδίζονται μόνο στα γόνατα! Είναι μεγάλη η ευθύνη που ακουμπάει ο Κύριος στους ώμους της ζωντανής εκκλησίας. Μεγάλη και η τιμή. Τόσα θέματα κάθε βδομάδα, τόσες ψυχές περιμένουν από την ώρα της συμπροσευχής. Να γονατίζουμε και να κινούμε το σύμπαν με τον παντοδύναμο μοχλό της προσευχής, δεν υπάρχει μεγαλύτερη εξουσία στον κόσμο. Δεν είναι μια ακόμα υποχρέωση στο ήδη βαρυφορτωμένο πρόγραμμά μας. Είναι ένα θαύμα. Είναι για σένα. Ίσως κάποιοι λένε πως ο Θεός σε περιμένει, έχει ανοίξει την εκκλησία και σε περιμένει να έρθεις ν’ ακούσεις το κήρυγμα, να προσευχηθείς. Όχι. Για σένα πρόκειται. Εσύ το χρειάζεσαι. Εσύ θα χάσεις. Εσύ θα μείνεις χωρίς την ευλογία της προσευχής, χωρίς τα’ αποτελέσματά της, χωρίς ν’ ανοίξεις την καρδιά σου μπροστά στους μόνους ανθρώπους που θα σε καταλάβουν, που δεν θα σε κρίνουν, και που θα σε φέρουν μπροστά στο θρόνο του Θεού με αγάπη, τους αδελφούς σου. Εσύ. Μπορεί να χρειάζεται δουλειά η ώρα της συμπροσευχής. Μπορεί να χρειάζεται καλύτερη οργάνωση, μπορεί να χρειάζεται πειθαρχία, ώστε να μπορούν να συμμετέχουν περισσότεροι, να συμμετέχουν όλοι. Μπορεί να μη ξέρουμε να προσευχόμαστε σωστά, και να πρέπει ο Κύριος να μας μάθει. Δεν είναι εύκολο ούτε και να το μάθεις να ακούς σωστά τον άλλον. Τι υπάρχει πίσω από τους στεναγμούς της προσευχής του, πίσω από τη σιωπή του, πίσω από την διστακτικότητά του. Δεν έχει πολλά περιθώρια η ζωή μας, όπως είναι φτιαγμένη στις μέρες που ζούμε, για τους άλλους – καλά-καλά με τον εαυτό μας δεν προλαβαίνουμε να ασχοληθούμε. Όμως την ώρα της συμπροσευχής δεν είναι ο καθένας μόνος του. Προσευχόμαστε μαζί. Συν-προσευχόμαστε.  Από την άλλη, μπορεί να είναι κόπος. Μπορεί να χρειάζεται συγκέντρωση και μπορεί να μην έχεις το κουράγιο ή την όρεξη να μιλήσεις δυνατά στο μπροστά στους άλλους. Μπορεί να πρέπει λίγο να πιεστείς. Όμως, κάντο. Θα δεις στη ζωή σου αλλαγές, Αποτελέσματα που δεν τα περίμενες. Που δεν μπορείς να τα φέρεις μόνο με τη δική σου προσευχή, μόνος σου. Που χρειάζονταν οι προσευχές των αδελφών σου για να γίνει το θαύμα στη ζωή σου. Βρες το χρόνο, βρες την όρεξη, βρες το ενδιαφέρον. Αναθεώρησε τη ζωή σου. Κοίταξε ξανά τις προτεραιότητές σου. Αν ήταν η δουλειά σου, αν εξαρτιόταν το ψωμί των παιδιών σου από αυτή την ώρα, θα την άφηνες έτσι εύκολα στην άκρη; Θα έμενες σπίτι επειδή είσαι κουρασμένος, επειδή ψιλοβρέχει, επειδή όλη τη βδομάδα δεν βρήκες χρόνο να ξεκουραστείς;  Ποιο πολλά από το ψωμί των παιδιών σου εξαρτώνται από την ώρα της συμπροσευχής. Ίσως κάποια άλλα αναγκαστούν να μπουν δεύτερα, τρίτα. Ας μπουν. Ο Κύριος βλέπει, ο Κύριος αμείβει, ο Κύριος ευλογεί το παιδί Του που Τον βάζει πρώτο. Είναι ο πόθος της καρδιάς Του, να τα κάνουμε όλα στην άκρη για χάρη Του. Όταν αρρώστησε το παιδί σου, όταν έχασες τη δουλειά σου, όταν χτύπησε την πόρτα σου η θλίψη, εκείνοι αγωνίστηκαν για να σταθείς στα πόδια σου. Εκείνοι έστειλαν το Πνεύμα του Θεού να εργαστεί στη ζωή σου. Εκείνοι σε αγάπησαν. Οι αδελφοί σου. Από κει ξεκίνησε η ζωή η πλούσια της εκκλησίας που απολαμβάνουμε, αν την απολαμβάνουμε, από την ώρα της συμπροσευχής. Η ώρα αυτή είναι που τραβάει με δύναμη την παρουσία του Θεού και την φέρνει μέσα στη ζωή της εκκλησίας, μέσα στις ζωές των πιστών. Χωρίς την ώρα της συμπροσευχής, η εκκλησία κινδυνεύει να γίνει απλώς μια αίθουσα εκδηλώσεων  και συγκεντρώσεων, από αυτές που υπάρχουν παντού στον κόσμο. Χωρίς μια ζωντανή και τακτική ώρα συμπροσευχής, η εκκλησία κινδυνεύει να μείνει μόνη της, χωρίς την παρουσία του Πνεύματος του Θεού. Χωρίς την ώρα της συμπροσευχής η εκκλησία κινδυνεύει να χάσει τη συνοχή της, την αληθινή κοινωνία της με τον Θεό και του ενός με τον άλλον. Χωρίς την ώρα της συμπροσευχής η εκκλησία κινδυνεύει να μην είναι σώμα, να είναι απλώς κάποιοι άνθρωποι που κάποτε πίστεψαν στα ίδια λόγια. Γιατί δεν προστίθενται ψυχές πια στις εκκλησίες μας; Γιατί είμαστε στο «εγώ», ο καθένας μόνος του, και δεν νοιώθουμε σώμα πραγματικό ο ένας με τον άλλον, όπως όρισε ο Κύριος για την εκκλησία Του; Γιατί δεν έχουμε την ευλογία του Θεού ανάμεσά μας; Γιατί χάνονται τα παιδιά μας; Γιατί ο κόσμος μας νικάει μέρα με την μέρα; Γιατί δεν βλέπουμε τα θαύματα του Θεού στη ζωή μας; Γιατί εγκαταλείψαμε τις αρχές που ο λόγος του Θεού έχει βάλλει για την εκκλησία Του και ψάχνουμε τις απαντήσεις στον εαυτό μας, στα σπίτια μας, στις φιλίες μας. Οι σχέσεις των ανθρώπων έρχονται και φεύγουν. Το σώμα όμως της εκκλησίας του Θεού θα διαρκέσει αιώνια. Πρόσφατα άκουσα κάποιον να λέει πως χρειάζεται μια ώρα εξομολόγησης στην εκκλησία. Πόσο πόνεσα… Γιατί η ώρα της συμπροσευχής είναι κατ’ εξοχήν ώρα εξομολόγησης. Ώρα ανοίγματος της καρδιάς, μπροστά στο Θεό, μπροστά στ’ αδέλφια σου. Και ο αδελφός αυτός χάνει. Όλοι χάνουμε. Να έχουμε τέτοιο θησαυρό και να μην τον ξέρουμε. Και να περνάμε μόνοι μας τα προβλήματά μας, μόνοι μας να παλεύουμε να φτάσουμε τους πνευματικούς μας στόχους.

ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ