Για το Δείπνο του Κυρίου

0
186

«Ενώ δε παραγγέλλω τούτο, δεν επαινώ ότι συνέρχεσθε ουχί διά το καλήτερον αλλά διά το χειρότερον. Διότι πρώτον μεν όταν συνέρχησθε εις την εκκλησίαν, ακούω ότι υπάρχουσι σχίσματα μεταξύ σας, και μέρος τι πιστεύω· διότι είναι ανάγκη να υπάρχωσι και αιρέσεις μεταξύ σας, διά να γείνωσι φανεροί μεταξύ σας οι δόκιμοι. Όταν λοιπόν συνέρχησθε επί το αυτό, τούτο δεν είναι να φάγητε Κυριακόν δείπνον· διότι έκαστος λαμβάνει προ του άλλου το ίδιον εαυτού δείπνον εν τω καιρώ του τρώγειν, και άλλος μεν πεινά, άλλος δε μεθύει. Μη δεν έχετε οικίας διά να τρώγητε και να πίνητε; ή την εκκλησίαν του Θεού καταφρονείτε, και καταισχύνετε τους μη έχοντας; τι να σας είπω; να σας επαινέσω εις τούτο; δεν σας επαινώ. Διότι εγώ παρέλαβον από του Κυρίου εκείνο, το οποίον και παρέδωκα εις εσάς, ότι ο Κύριος Ιησούς εν τη νυκτί καθ” ην παρεδίδετο έλαβεν άρτον, και ευχαριστήσας έκοψε και είπε· Λάβετε, φάγετε· τούτο είναι το σώμα μου το υπέρ υμών κλώμενον· τούτο κάμνετε εις την ανάμνησίν μου. Ομοίως και το ποτήριον, αφού εδείπνησε, λέγων· Τούτο το ποτήριον είναι η καινή διαθήκη εν τω αίματί μου· τούτο κάμνετε, οσάκις πίνητε, εις την ανάμνησίν μου. Διότι οσάκις αν τρώγητε τον άρτον τούτον και πίνητε το ποτήριον τούτο, τον θάνατον του Κυρίου καταγγέλλετε, μέχρι της ελεύσεως αυτού. Ώστε όστις τρώγη τον άρτον τούτον ή πίνη το ποτήριον του Κυρίου αναξίως, ένοχος θέλει είσθαι του σώματος και αίματος του Κυρίου. Ας δοκιμάζη δε εαυτόν ο άνθρωπος, και ούτως ας τρώγη εκ του άρτου και ας πίνη εκ του ποτηρίου· διότι ο τρώγων και πίνων αναξίως τρώγει και πίνει κατάκρισιν εις εαυτόν, μη διακρίνων το σώμα του Κυρίου. Διά τούτο υπάρχουσι μεταξύ σας πολλοί ασθενείς και άρρωστοι, και αποθνήσκουσιν ικανοί. Διότι εάν διεκρίνομεν εαυτούς, δεν ηθέλομεν κρίνεσθαι· αλλ” όταν κρινώμεθα, παιδευόμεθα υπό του Κυρίου, διά να μη κατακριθώμεν μετά του κόσμου. Ώστε αδελφοί μου, όταν συνέρχησθε διά να φάγητε, περιμένετε αλλήλους· εάν δε τις πεινά, ας τρώγη εν τη οικία αυτού, διά να μη συνέρχησθε προς κατάκρισιν. Τα δε λοιπά, όταν έλθω, θέλω διατάξει.» (1 Κορινθίους 11:17-34)

Ο απόστολος επιπλήττει τους Κορίνθιους για το γεγονός ότι υπήρχαν διαιρέσεις ανάμεσά τους όταν είχαν τις συνάξεις τους (εδάφια 17-19). Παρατηρείστε την επανάληψη της έκφρασης «όταν συναθροίζεστε» ή την παρόμοια αναλογία αλλού (11:17,18, 20, 33, 34, 14:23,26). Στο 11:2 ο Παύλος είχε ευκαιρία να τους επαινέσει  για την τήρηση των παραδόσεων που τους είχε αφήσει, αλλά υπήρχε ένα ζήτημα για το οποίο δεν μπορούσε να τους επαινέσει, και αφορά το ζήτημα για το οποίο πρόκειται τώρα να μιλήσει. Όταν συναθροίζονταν για τις συνάξεις τους, αυτές γίνονταν πιο πολύ για ζημιά τους παρά για το καλό τους. Αυτό αποτελεί σοβαρή υπενθύμιση σε όλους εμάς ότι μπορεί να φύγει κάποιος από τις συνάξεις της εκκλησίας ζημιωμένος παρά ωφελημένος. Η πρώτη αιτία επίπληξης είναι το γεγονός ότι υπάρχουν διαιρέσεις  ή σχίσματα. Αυτό δεν σημαίνει ότι υπήρχαν ομάδες που είχαν χωρίσει από την εκκλησία και είχαν σχηματίσει ξεχωριστές συνάξεις, αλλά περισσότερο ότι υπήρχαν κλίκες και φατρίες μέσα στο εκκλησίασμα. Σχίσμα είναι μια ομάδα μέσα στα μέλη μιας εκκλησίας, ενώ αίρεση είναι μια διαφορετική ομάδα που βγαίνει εκτός εκκλησίας.  Ο Παύλος γνώριζε πως οι πληροφορίες που είχε για διαιρέσεις ήταν αληθινές, επειδή ήξερε ότι οι Κορίνθιοι ήταν σαρκικοί, και πιο πριν στην ίδια επιστολή είχε την ευκαιρία να τους επιπλήξει για τις διαιρέσεις τους. Ο Παύλος πρόβλεψε ότι τα σχίσματα που υπήρχαν ήδη στην Κόρινθο θα αύξαιναν ως το σημείο να γίνουν πολύ σοβαρά. Μολονότι, σε γενικές γραμμές αυτό θα ήταν καταστρεπτικό για την εκκλησία, ωστόσο θα είχε ένα καλό αποτέλεσμα, δηλαδή, εκείνοι που ήταν αληθινά πνευματικοί  και είχαν την έγκριση του Θεού να φαίνονται ανάμεσα στους Κορίνθιους. Όταν ο Παύλος λέει σ’ αυτό το εδάφιο: «είναι ανάγκη να παρουσιάζονται και διαιρέσεις μεταξύ σας», δεν σημαίνει ότι αυτό αποτελεί μια ηθική αναγκαιότητα. Ο Θεός δεν συγχωρεί εδώ τις διαιρέσεις που υπάρχουν μέσα στην εκκλησία. Αντίθετα, ο Παύλος εννοεί ότι εξαιτίας της σαρκικής κατάστασης των Κορινθίων, ήταν αναπόφευκτο να υπάρξουν διαιρέσεις. Οι διαιρέσεις αποτελούν απόδειξη πως ορισμένοι έχουν αποτύχει να διακρίνουν το νου του Κυρίου. Η δεύτερη επίπληξη του Παύλου κατευθύνεται τώρα κατά των καταχρήσεων σχετικά με το Δείπνο του Κυρίου. Όταν οι χριστιανοί συγκεντρώνονταν μαζί, φαινομενικά για να τελέσουν το Δείπνο του Κυρίου, η συμπεριφορά τους ήταν τόσο αξιοθρήνητη ώστε ο Παύλος λέει ότι δεν μπορούσαν να θυμούνται τον Κύριο με τον τρόπο που ο ίδιος είχε καθορίσει. Μπορεί να υπήρχαν όλα τα εξωτερικά χαρακτηριστικά, αλλά η όλη συμπεριφορά τους εμπόδιζε κάθε αληθινή ενθύμηση του Κυρίου. Στην προχριστιανική εποχή, οι χριστιανοί τελούσαν τις «αγάπες» ή τα γεύματα αγάπης μαζί με το Δείπνο του Κυρίου. Το γεύμα αγάπης ήταν όπως ένα κανονικό γεύμα, το οποίο μοιράζονταν σ’ ένα πνεύμα αγάπης και κοινωνίας. Στο τέλος του γεύματος αγάπης, οι πιστοί συχνά θυμόντουσαν τον Κύριο με το ψωμί και το κρασί. Πριν, όμως, περάσει αρκετός καιρός, άρχισαν να γίνονται καταχρήσεις. Για παράδειγμα, σ’ αυτό το εδάφιο υπονοείται ότι το γεύμα αγάπης είχα χάσει το αληθινό του νόημα. Οι χριστιανοί όχι μονάχα δεν περίμεναν ο ένας τον άλλον, αλλά οι πλούσιοι ντρόπιαζαν τους φτωχότερους αδελφούς τους τρώγοντας πλουσιοπάροχα γεύματα χωρίς να τα μοιράζονται με τους άλλους. Ορισμένοι έφευγαν νηστικοί, ενώ άλλοι μεθούσαν! Αφού το Δείπνο του Κυρίου συχνά λάμβανε χώρα μετά το γεύμα αγάπης, εξακολουθούσαν να είναι μεθυσμένοι όταν καθόταν να πάρουν μέρος στο Δείπνο του Κυρίου. Ο απόστολος επιπλήττει με αγανάκτηση αυτή την προσβλητική συμπεριφορά. Αν επιμένουν να συνεχίζουν κατ’ αυτό τον τρόπο, τότε θα έπρεπε να έχουν τουλάχιστον τον σεβασμό να μην το κάνουν κατά τη σύναξη της εκκλησίας. Η ακράτεια σε μια τέτοια στιγμή και ο ντροπιασμός των φτωχότερων αδελφών δεν συμβαδίζουν καθόλου με την χριστιανική πίστη. Ο Παύλος δεν μπορεί να επαινέσει τους πιστούς που ενεργούν μ’ αυτό τον τρόπο , όχι μόνο αλλά και τους καταδικάζει έντονα. Για να δείξει την αντίθεση ανάμεσα στην συμπεριφορά τους και στο αληθινό νόημα του Δείπνου του Κυρίου, ανατρέχει στην αρχική του θέσπιση. Δείχνει ότι δεν ήταν ένα απλό γεύμα ή μια γιορτή, αλλά μια σοβαρή τελετή του Κυρίου. Ο Παύλος παρέλαβε τη γνώση σχετικά μ’ αυτό από τον ίδιο τον Κύριο και το αναφέρει αυτό για να δείξει ότι κάθε παράβαση  στην πραγματικότητα θα ήταν παρακοή. Αυτό που διδάσκει, λοιπόν,  το έλαβε με αποκάλυψη. Πρώτα απ’ όλα, αναφέρει  πως ο Κύριος Ιησούς, τη νύχτα που ήταν να παραδοθεί  στους σταυρωτές του, πήρε ψωμί. Ενώ έξω βρισκόταν σε πλήρη εξέλιξη η συνομωσία για την παράδοσή του, ο Κύριος Ιησούς βρισκόταν στο ανώγειο  με τους μαθητές του και πήρε το ψωμί. Το γεγονός ότι αυτό συνέβη τη νύχτα  δεν σημαίνει απαραίτητα ότι το Δείπνο του Κυρίου πρέπει από δω και πέρα να τελείται τη νύχτα. Εκείνο τον καιρό, η δύση του ήλιου ήταν η αρχή της ιουδαϊκής ημέρας. Η δική μας μέρα αρχίζει με την ανατολή του ήλιου. Έχει, επίσης, αναφερθεί ότι υπάρχει διαφορά ανάμεσα στο αποστολικό παράδειγμα και στα αποστολικά διδάγματα. Δεν είμαστε υποχρεωμένοι να κάνουμε όλα όσα έκαναν οι απόστολοι, αλλά είμαστε αναμφίβολα υποχρεωμένοι να υπακούσουμε σε όλα όσα δίδαξαν. Ο Κύριος Ιησούς πήρε, πρώτα απ’ όλα, το ψωμί, κι έκανε ευχαριστήρια προσευχή γι’ αυτό. Αφού το ψωμί αποτελούσε τύπο του σώματός του, στην πραγματικότητα ευχαριστούσε το Θεό που του είχε δοθεί ανθρώπινο σώμα μέσω του οποίου θα μπορούσε να έρθει και να πεθάνει για τις αμαρτίες του κόσμου. Όταν ο Σωτήρας είπε: «αυτό είναι το σώμα μου», μήπως εννοούσε ότι το ψωμί ουσιαστικά έγινε το σώμα του με πραγματική έννοια; Το ρωμαιοκαθολικό δόγμα της μετουσίωσης ισχυρίζεται ότι το ψωμί και το κρασί μετασχηματίζονται κυριολεκτικά με το σώμα και το αίμα του Χριστού. Το Λουθηρανικό δόγμα της παρουσίας και της ένωσης του Χριστού με το ψωμί και το κρασί διδάσκει ότι το πραγματικό σώμα και αίμα του Χριστού είναι μέσα, μαζί και κάτω από το ψωμί και το κρασί που βρίσκονται πάνω στο τραπέζι.  Ως απάντηση σ’ αυτές τις απόψεις θα ήταν αρκετό να θυμηθούμε πως όταν ο Κύριος Ιησούς θέσπισε αυτή την αναμνηστική τελετή, το σώμα του δεν είχε ακόμα θυσιαστεί ούτε είχε χυθεί το αίμα του. ‘Όταν ο Κύριος Ιησούς είπε, «αυτό είναι το σώμα μου», εννοούσε «αυτό συμβολίζει το σώμα μου» ή «αυτό απεικονίζει το σώμα μου που τεμαχίζεται για χάρη σας». Όταν τρώμε το ψωμί σημαίνει ότι θυμόμαστε τον εξιλεωτικό του θάνατο που γεύτηκε για χάρη μας. Υπάρχει μια ανέκφραστη τρυφερότητα στην έκφραση του Κυρίου μας «στην ανάμνησή μου». Παρόμοια ο Κύριος Ιησούς όταν τελείωσε το Δείπνο, πήρε το ποτήρι και είπε: «Αυτό το ποτήριο  είναι η νέα διαθήκη που επικυρώνεται με το αίμα μου. Όποτε πίνετε απ’ αυτό το ποτήριο, να το κάνετε στην ανάμνησή μου». Το Δείπνο του Κυρίου θεσπίστηκε αμέσως μετά το πασχαλινό γεύμα. Γι’ αυτό το λόγο λέει ότι ο Κύριος Ιησούς όταν τελείωσε το Δείπνο, πήρε το ποτήρι. Σχετικά με το ποτήρι, είπε ότι ήταν η νέα διαθήκη που επικυρώνεται με το αίμα του. Αυτό αναφέρεται στη διαθήκη που ο Θεός υποσχέθηκε στο λαό Ισραήλ στο (Ιερεμίας 31:31-34). Είναι μια υπόσχεση χωρίς όρους  όπου ο Κύριος υποσχέθηκε να συγχωρήσει την ανομία τους και να μην ξαναθυμηθεί τις αμαρτίες και τα παραπτώματά τους Οι όροι της νέας διαθήκης δίνονται, επίσης στο (Εβραίους 8:10-12). Η διαθήκη βρίσκεται σε ισχύ σήμερα, αλλά η απιστία εμποδίσει  το έθνος Ισραήλ να την απολαύσει. Όλοι όσοι εμπιστεύονται στον Κύριο Ιησού λαμβάνουν τα οφέλη που περιλαμβάνονται στην υπόσχεση. Όταν ο λαός του Ισραήλ  στραφούν στον Κύριο θ’ απολαύσουν τις ευλογίες της νέας διαθήκης , αυτό θα συμβεί κατά την χιλιετή βασιλεία του Χριστού πάνω στη γη. Η νέα διαθήκη επικυρώθηκε με το αίμα του Χριστού, και γι’ αυτό το λόγο αναφέρεται στο ποτήρι ως τη νέα διαθήκη που επικυρώνεται με το αίμα του. Τα θεμέλια της νέας διαθήκης τέθηκαν μέσω του σταυρού. Το εδάφιο 26 αγγίζει το θέμα της συχνότητας της τέλεσης του Δείπνου του Κυρίου. Γιατί… όποτε τρώτε… και πίνετε… Δεν έχει τεθεί κανένας νομικίστικος κανόνας ούτε έχει δοθεί καμία καθορισμένη ημερομηνία. Φαίνεται καθαρά από το  (Πράξεις 20:7) ότι η πρακτική των μαθητών ήταν να συναντιούνται την πρώτη ημέρα της εβδομάδος για να θυμούνται τον Κύριο. Το γεγονός ότι αυτή η τελετή δεν προοριζόταν απλά για την πρωτοχριστιανική εκκλησία, αποδεικνύεται καθαρά από την έκφραση «ωσότου να έρθει ο Κύριος». Σε όλες αυτές τις οδηγίες σχετικά με το Δείπνο του Κυρίου, είναι αξιοσημείωτο  ότι δεν αναφέρεται τίποτα για κληρικό ή ιερέα που να πρωτοστατεί. Είναι μια απλή τελετή ενθύμησης για ολόκληρο το λαό του Θεού. Οι χριστιανοί συγκεντρώνονται μαζί απλά ως πιστοί-ιερείς για να διακηρύξουν μ’ αυτό τον τρόπο το θάνατο του Κυρίου ωσότου έρθει. Αφού αναφέρθηκε στην προέλευση  και στο σκοπό του Δείπνου του Κυρίου, ο απόστολος στρέφεται τώρα στις συνέπειες της κακής συμμετοχής σ’ αυτό. Όποιος τρώει τον άρτο και πίνει το ποτήριο του Κυρίου με τρόπο ανάξιο γίνεται ένοχος αμαρτήματος απέναντι στο σώμα και στο αίμα του Κυρίου. Όλοι μας είμαστε ανάξιοι να πάρουμε μέρος σ’ αυτό το σοβαρό Δείπνο. Μ’ αυτή την έννοια, είμαστε ανάξιοι του ελέους και της καλοσύνης του Κυρίου προς εμάς. Αυτό, όμως, δεν είναι το θέμα εδώ. Ο απόστολος δεν αναφέρεται στη δική μας προσωπική αναξιότητα. Πλυμένοι με το αίμα του Χριστού, μπορούμε να πλησιάζουμε το Θεό καλυπτόμενοι πίσω από την αξία του δικού του αγαπημένου Υιού. Ο Παύλος όμως αναφέρεται εδώ στην προσβλητική συμπεριφορά που χαρακτήριζε τους Κορίνθιους καθώς συγκεντρώνονταν μαζί για το Δείπνο του Κυρίου. Ήταν ένοχοι επιπολαιότητας  και ασεβούς συμπεριφοράς. Όταν κάποιος ενεργεί έτσι, γίνεται ένοχος αμαρτήματος απέναντι στο σώμα και στο αίμα του Κυρίου. Καθώς προσερχόμαστε στο Δείπνο του Κυρίου, θα πρέπει να το κάνουμε σε μια στάση αυτοεξέτασης. Η αμαρτία θα πρέπει να ομολογείται  και να εγκαταλείπεται. Θα πρέπει να γίνεται αποκατάσταση. Θα πρέπει να ζητάμε συγνώμη από εκείνους που έχουμε πληγώσει. Γενικά, θα πρέπει να βεβαιωνόμαστε ότι βρισκόμαστε στην κατάλληλη πνευματική κατάσταση. Όποιος τρώει και πίνει με τρόπο ανάξιο είναι σαν να τρώει και να πίνει φέρνοντας πάνω του καταδίκη, χωρίς να αναγνωρίζει… το σώμα του Κυρίου. Θα πρέπει να κατανοήσουμε ότι το Δείπνο του Κυρίου μας δόθηκε για να τακτοποιηθούν οι αμαρτίες μας. Αν συνεχίσουμε να ζούμε στην αμαρτία, ενώ παράλληλα παίρνουμε μέρος στο Δείπνο του Κυρίου, ζούμε ένα ψέμα. Η αποτυχία στην άσκηση αυτοεξέτασης είχε ως αποτέλεσμα την πειθαρχική κρίση του Θεού πάνω σε ορισμένους στην εκκλησία της Κορίνθου. Πολλοί ήταν βαριά και ελαφρά άρρωστοι, και αρκετοί είχαν πεθάνει.

ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ