Ιουδαϊσμός και Χριστιανισμός

0
143

«Λέγων δε καινήν, έκαμε παλαιάν την πρώτην· το δε παλαιούμενον και γηράσκον είναι πλησίον αφανισμού.» (Εβραίους 8:13)

«ήτις ήτο τύπος εις τον τότε παρόντα καιρόν, καθ” ον προσεφέροντο δώρα και θυσίαι, αίτινες δεν ηδύναντο να κάμωσι τέλειον κατά την συνείδησιν τον λατρεύοντα, επειδή ήσαν διατεταγμένα μόνον εις βρώματα και πόματα και διαφόρους βαπτισμούς και διατάξεις σαρκικάς, μέχρι καιρού διορθώσεως.» (Εβραίους 9:9-10)

«Διότι αθέτησις μεν γίνεται της προηγουμένης εντολής διά το ασθενές και ανωφελές αυτής· επειδή ο νόμος ουδέν έφερεν εις το τέλειον, έγεινε δε επεισαγωγή ελπίδος καλητέρας, διά της οποίας πλησιάζομεν εις τον Θεόν.» (Εβραίους 7:18-19)

«Εάν λοιπόν η τελειότης υπήρχε διά Λευϊτικής ιερωσύνης· διότι ο λαός επ” αυτής έλαβε τον νόμον· τις χρεία πλέον να εγερθή άλλος ιερεύς κατά την τάξιν Μελχισεδέχ, και ουχί να λέγηται κατά την τάξιν Ααρών; Διότι μετατιθεμένης της ιερωσύνης, εξ ανάγκης και νόμου μετάθεσις γίνεται.» (Εβραίους 7:11-12)

«Διότι ο νόμος, έχων σκιάν των μελλόντων αγαθών, ουχί αυτήν την εικόνα των πραγμάτων, δεν δύναταί ποτέ διά των αυτών θυσιών, τας οποίας προσφέρουσι κατ” ενιαυτόν πάντοτε να τελειοποιήση τους προσερχομένους·» (Εβραίους 10:1)

Η επιστολή προς Εβραίους ασχολείται γενικά με τον αγώνα που διεξάγει κανείς στην προσπάθειά του να εγκαταλείψει ένα θρησκευτικό σύστημα για ν’ ακολουθήσει ένα άλλο. Εκεί είναι προφανής η οδυνηρή ρήξη των παλιών δεσμών, η σφοδρότητα και οι εντάσεις της αλλοτρίωσης, οι φοβερές πιέσεις που ασκούνται στον αποστάτη να γυρίσει πίσω. Στην επιστολή αυτή, ‘όμως, το πρόβλημα δεν είναι απλώς αν θα εγκαταλειφτεί ένα παλιό σύστημα για χάρη κάποιου νέου ίσης αξίας. Το θέμα ήταν μάλλον η εγκατάλειψη του Ιουδαϊσμού για χάρη του Χριστού. Και, όπως δείχνει ο συγγραφέας, τα στοιχεία του Ιουδαϊσμού ήταν σκιές και όχι η ουσία. Το πεπερασμένο, όχι το ανυπέρβλητο.  Το προσωρινό και όχι το αιώνιο –κοντολογίς το καλό, όχι το άριστο. Μέρος επίσης του προβλήματος ήταν η εγκατάλειψη του δημοφιλούς για χάρη του αντιλαϊκού, της πλειονότητας για χάρη της μειονότητας, των διωκτών για χάρη των «δεδιωγμένων». Κι αυτό συσσώρευσε επιπλέον δυσχέρειες. Η επιστολή ήταν γραμμένη για ανθρώπους με Ιουδαϊκό υπόβαθρο. Οι Ιουδαίοι αυτοί είχαν ακούσει το κήρυγμα του ευαγγελίου από τους αποστόλους κι από άλλους την πρώτη εποχή της εκκλησίας, και είχαν δει τα καταπληκτικά θαύματα του Αγίου Πνεύματος, που επιβεβαίωναν το μήνυμα. Οι μορφές ανταπόκρισης τους στο χαρμόσυνο άγγελμα ήταν τρεις: 1)Ορισμένοι πίστευαν στον Κύριο Ιησού Χριστό και μεταστρέφονταν ειλικρινά. 2)Κάποιοι άλλοι ομολογούσαν ότι είχαν γίνοι χριστιανοί, βαπτίζονταν, και ενώνονταν με τις τοπικές συναθροίσεις. Ποτέ όμως δεν είχαν δεχτεί πραγματικά τη δωρεά του Αγίου Πνεύματος. 3)Τέλος, άλλοι απέρριπταν απερίφραστα το μήνυμα της σωτηρίας. Η επιστολή μας ασχολείται με τις δυο πρώτες κατηγορίες: τους πραγματικούς πιστούς Ιουδαιοχριστιανούς, και εκείνους από τους Ιουδαίους που ήταν κατ’ επίφαση χριστιανοί. Αν, τώρα, ένας Ιουδαίος εγκατέλειπε την πίστη των προγόνων του, θεωρείτο κάτι σαν λιποτάκτης, αποστάτης και συχνά τιμωρείτο με μια ή περισσότερες από τις ακόλουθες ποινές: 1)Τον αποκλήρωνε η οικογένειά του. 2)Γινόταν αποσυνάγωγος από την Ισραηλιτική κοινότητα. 3)Έχανε τη δουλειά του. 4)Του έπαιρναν την περιουσία του. 5)Υφίστατο πνευματικούς και ψυχολογικούς εκβιασμούς. 6)Υφίστατο δημόσια διαπόμπευση. 7)Έμπαινε φυλακή. 8)Υφίστατο διάφορα μαρτύρια. Φυσικά, υπήρχε πάντα η οδός διαφυγής. Αν κάποιος απαρνιόταν τον Χριστό κι επέστρεφε στον Ιουδαϊσμό, τότε έπαυαν οι εναντίον του διωγμοί. Πίσω από τις γραμμές αυτής της επιστολής, μπορούμε ν’ ανακαλύψουμε μερικά ισχυρά επιχειρήματα που χρησιμοποιούνταν για να πείσουν κάποιον να γυρίσει στον Ιουδαϊσμό: 1)Η πλούσια κληρονομιά των προφητών. 2)Η προβεβλημένη διακονία των αγγέλων στην ιστορία του αρχαίου λαού του Θεού. 3)Η πνευματική σχέση με το μεγάλο νομοθέτη, τον Μωυσή. 4)Οι εθνικοί δεσμοί με τον λαμπρό στρατιωτικό ηγέτη, τον Ιησού του Ναυή. 5)Η δόξα της Ααρωνικής ιεροσύνης. 6)Το άγιο κατοικητήριο όπου ο Θεός επέλεξε να κατοικεί ανάμεσα στο λαό του. 7)Η διαθήκη του Νόμου ο οποίος είχε δοθεί από τον Θεό μέσω του Μωυσή. 8)Ο εξοπλισμός του αγιαστηρίου και το μεγαλόπρεπο καταπέτασμα, που όλα είχαν οριστεί από το Θεό. 9)Οι υπηρεσίες στο αγιαστήριο, και ειδικότερα η τελετή του μεγάλου Εξιλασμού, η σπουδαιότερη μέρα του Ιουδαϊκού ημερολογίου. Μπορούμε σχεδόν να φανταστούμε τους Ιουδαίους του 1ου αιώνα να παρουσιάζουν όλες αυτές τις παλιές δόξες της θρησκείας τους και των τελετών της, και μετά περιφρονητικά να ρωτούν: «Κοιτάξτε, εμείς έχουμε όλα αυτά. Εσείς τι έχετε; Τίποτα! Ένα απλό ανώγειο, ένα τραπέζι, και λίγο ψωμί και κρασί πάνω στο τραπέζι, κι αυτό είναι όλο! Θέλετε να μας πείτε ότι εγκαταλείψατε όλα εκείνα για τούτα;» Στην ουσία η επιστολή προς Εβραίους είναι η απάντηση στο ερώτημα: «Τι έχετε εσείς οι χριστιανοί;» Και η απάντηση με μια λέξη είναι: Τον Χριστό. Δι’  αυτού έχουμε: 1)Κάποιον που είναι ανώτερος από τους προφήτες. 2)Κάποιον που είναι ανώτερος από τους αγγέλους. 3)Κάποιον που είναι ανώτερος από τον Μωυσή. 4)Κάποιον που είναι ανώτερος από τον Ιησού του Ναυή. 5)Κάποιον που η ιεροσύνη του είναι ανώτερη από την ιεροσύνη του Ααρών. 6)Κάποιον που υπηρετεί σ’ ένα αγιαστήριο ανώτερο. 7)Κάποιον που εγκαινίασε ανώτερη διαθήκη. 8)Κάποιον που είναι η εκπλήρωση αυτού που υποδήλωνα ο εξοπλισμός και το καταπέτασμα του αγιαστηρίου. 9)Κάποιον που η προσφορά του ιδίου του εαυτού του, μια για πάντα, για την εξιλέωση της αμαρτίας, είναι ανώτερη από τις επαναλαμβανόμενες θυσίες των ταύρων και των τράγων. Όπως ακριβώς τα’ αστέρια χάνουν τη λάμψη τους μπροστά στην άπειρα δυνατότερη λαμπρότητα του ήλιου, έτσι και οι τύποι και οι σκιές του Ιουδαϊσμού ξεθωριάζουν, ασήμαντα όλα, μπροστά στην ανώτερη δόξα του προσώπου και του έργου του Χριστού. Υπήρχε, όμως ακόμα το πρόβλημα του διωγμού. Όλοι εκείνοι που ομολογούσαν πως είναι οπαδοί του Κυρίου Ιησού Χριστού, αντιμετώπιζαν μια σκληρή, φανατική εναντίωση. Αυτό υπήρχε ο κίνδυνος να οδηγήσει τους αληθινούς πιστούς στην αποθάρρυνση και στην απογοήτευση. Είχαν ανάγκη, επομένως, να ενθαρρυνθούν μα μείνουν πιστοί στις υποσχέσεις του Θεού. Να μείνουν σταθεροί στην προοπτική της επερχόμενης επιβράβευσης. Για κείνους που ήταν επιφανειακοί χριστιανοί, υπήρχε ο κίνδυνος της αποστασίας από το Χριστό. Μετά που είχαν ομολογήσει ότι είχαν λάβει το Χριστό στη ζωή τους, υπήρχε το ενδεχόμενο να τον εγκαταλείψουν για πάντα και να ξαναγυρίσουν στην τυπολατρική θρησκεία. Η πράξη αυτή ισοδυναμούσε με εξευτελισμό του Υιού του Θεού, με υποτίμηση του αίματός του, και με προσβολή του Αγίου Πνεύματος. Γι’ αυτή την εκούσια αμαρτία δεν υπάρχει μετάνοια ή συγχώρεση. Και εναντίον αυτής της αμαρτίας υπάρχουν επανειλημμένες προειδοποιήσεις  στην επιστολή προς Εβραίους: Στο (Εβραίους 2:1) η αμαρτία αυτή περιγράφεται ως ξεστράτισμα από το μήνυμα του Χριστού. Στο (Εβραίους 3:7-19) είναι η αμαρτία της ανταρσίας ή της σκλήρυνσης της καρδιάς. Στο (Εβραίους 6:6) είναι προδοσία ή αποστασία. Στο (Εβραίους 10:25) είναι η εγκατάλειψη των θρησκευτικών συνάξεων. Κατά το (Εβραίους 10:26) «ζούμε στην αμαρτία με τη θέλησή μας». Στο (Εβραίους 12:16) γίνεται λόγος για ξεπούλημα των δικαιωμάτων του πρωτοτόκου για ένα πιάτο φαϊ. Τέλος, στο (Εβραίους 12:25) η αμαρτία ονομάζεται άρνηση της φωνής αυτού που μας μιλάει από τους Ουρανούς. Όλες, όμως, αυτές οι προειδοποιήσεις στρέφονται ενάντια σε διαφορετικές μορφές της ίδιας αμαρτίας: της αμαρτίας της αποστασίας. Το μήνυμα της προς Εβραίους Επιστολής είναι και σήμερα επίκαιρο, όπως ήταν στον πρώτο αιώνα της εκκλησίας: Έχουμε ανάγκη να ανακαλούμε σταθερά στη μνήμη μας τα αιώνια προνόμια και τις ευλογίες που είναι δικά μας εν Χριστώ. Χρειαζόμαστε ενθάρρυνση για ν’ αντέξουμε παρ’ όλη την εχθρότητα και τις δυσκολίες γύρω μας. Τέλος, όλοι όσοι ομολογούν πως είναι του Χριστού είναι ανάγκη να έχουν υπόψη τους την προειδοποίηση για κείνους που ξαναγυρίζουν στην τυπολατρική θρησκεία, μετά που είδαν και πειραματίστηκαν την αγαθότητα του Κυρίου στη ζωή τους.

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ
Προηγούμενο άρθροΟ Λόγος του Θεού
Επόμενο άρθροΜας έσωσε!

ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ